Lifestyle, Natuur, Spiritualiteit, Welzijn

Youniverse 🎥

Namasté godin,

The universe is infinite

and has yet to be fully discovered.

Planet earth is just a tiny speck in it…

With blue skies and carpets of green.

Trees connecting sky and earth.

Leaving lots of oxygen particles circulating in between

waves of energy.

Oxygen that keeps us alive

pumping right through our veins.

All living beings are like trees

connecting sky and earth.

Walk as if you’re kissing the earth with your feet ~ Thich Nhat Hanh

barefoot, earthing, grounded.

This is the closest you will get to her while being alive

recharging with beautiful negative ions, uncharging stress.

You are not just a separate entity that happens to touch her soil

we happen to be part of something immensely big.

You and her are intertwined, inseparable

she feeds you, you breathe her

Love her, save her, respect mother earth

feed her and she will breathe you.

It is called you-niverse for a reason.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit

Waarom ik mij niet meer label als rooms-katholiek

Namasté godin,

Ik hoop dat je fijne paasdagen hebt gehad, waar ook ter wereld je was. Hier in Nederland was het weer fantastisch; zo’n rond de 25 graden. Heerlijk, die warme voorjaarszon!

Het idee om deze blog te schrijven, is nog geen week geleden vrij spontaan ontstaan. Ik had eigenlijk iets anders voor vandaag in gedachte. Geeft niet, 2019 telt nog genoeg woensdagen. Omdat ik respect heb voor alle religieuze feestdagen, heb ik besloten om hierover pas na Pasen te schrijven.

Het is gebruikelijk voor katholieken om een kindje redelijk jong te dopen. Als nieuw boreling van een paar weken of maanden oud om precies te zijn. Mijn moeder, die als baby al katholiek gedoopt was, had al jaren de wens haar twee dochters te laten dopen. Lang verhaal kort, het kwam er op een of andere manier niet van. Tot de dag dat er in Portugal een nieuw neefje geboren werd en mijn tante me vroeg of ik zijn peetmoeder wilde worden. ‘Jaaaaa!’ was mijn antwoord volmondig. Voorwaarde was uiteraard dat ik wel lid van de kerk zou worden. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn ouders namen contact op met de pastoraat in Hoofddorp en in februari 2001 werden mijn zusje en ik, toen ik 16 was, gedoopt.

Ondanks dat ik het een hele eer vond om de peetmoeder van mijn kleine neefje te zijn, begon mijn mening over de katholieke kerk met de jaren te veranderen. Ik ging nadenken over zaken waar ik me als tiener totaal niet bewust van was. Ik begon problemen te krijgen met de intolerantie voor homoseksuelen, maar toen de paus een paar jaar geleden te lang in gebreke bleef om zich uit te spreken over kindermisbruik in de kerk, was ik er helemaal klaar mee. Ineens was het een instelling waar ik mij niet meer mee wilde identificeren.

Jezelf laten ontdopen is niet mogelijk; het ritueel heeft namelijk plaatsgevonden. Wat wel tot de mogelijkheden behoorde was mijn naam in het doopregister laten doorhalen. Ik schreef en verzond twee brieven. Een ging naar mijn pastoraat en een naar het bisdom in Rotterdam. Het antwoord van de laatste ontvanger was niet mals. Het was namens de paus en het verklaarde dat het doorhalen grote gevolgen had voor mijn leven op aarde én in het hiernamaals. Mijn ziel zou de hemel NOOIT bereiken. Really? Dat vond ik een beste dreigement. Ik kreeg de kans om tot inkeer te komen door binnen twee weken te antwoorden op de brief en naar mijn doopkerk te gaan om te biechten. Wát dan? Ik vond het niet zo’n liefdevolle manier om mij weer op mijn knieën te krijgen. Ik heb nooit gereageerd en dat betekende het einde van mijn bestaan als katholiek. Je begrijpt wel dat dit besluit in andere tijden, zeg maar een paar eeuwen geleden, heel anders afgelopen was…

Heel eerlijk gezegd maakt het helemaal niet uit welk geloof je aanhangt. Het ZIJN van een goed en liefdevol mens laat zich niet beperken tot een religieuze stroming. Ik vind dat echt alle geloven de meest mooie, diepe spirituele boodschappen uitdragen. Ik ben niet katholiek, maar wel spiritueel. Ik geloof in een grotere macht. Voor de ene heet deze God en voor de ander Allah. En voor mij? Geen idee. Het is voor mij een gevoel dat zich niet in woorden en namen laat omschrijven. Ik vind het nog steeds heerlijk om in het buitenland een mooie kathedraal te bezoeken. Om dan op mijn eigen manier te bidden en een kaarsje te branden.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Seksualiteit, Vrouwzijn

Mijn mening over dames van lichte zeden…

Ik ben me er van bewust dat er ook mannen van lichte zeden bestaan. Ook zou de ‘ontvanger’ zowel man als vrouw kunnen zijn. Maar omdat dit een blog voor vrouwen is, focus ik mij op de vrouwelijke ‘gever’…

Namasté godinnen,

Het is algemeen bekend dat dames van lichte zeden als erotische danseressen (stripteases), pornoactrices, webcamgirls en prostituées een slechte reputatie hebben. Vooral de laatste staat in de volkmond ook wel denigrerend bekend als ‘hoer’, een woord dat ook vaak gebruikt wordt voor vrouwen die zonder financiële compensatie (veel) wisselende seksuele contacten hebben of zich in een bepaalde kledingstijl steken. Ik wil graag (rood) licht werpen op dit onderwerp. Dit is hoe ík denk over godinnen die tegen betaling seksuele diensten aanbieden.

Ten eerste denk ik niet dat men, en met men bedoel ik zij die genadeloos oordelen, enig idee heeft waarom dit het oudste beroep ter wereld is. Dat komt omdat voor gezonde, geslachtsrijpe mensen het bevredigen van seksuele driften een van de levensbehoeften is. Zij die het tegen betaling aanbieden worden vaak met de nek aangekeken en verstoten naar de rand van de samenleving. Onterfd en publiekelijk vernederd. Let wel, aanbod is er puur door het feit dat er ook vraag naar is. Ik vind dat visuele stimuli als pornografie daarbij horen. Men zou, wanneer de seksuele nood hoog is en het lichaam schreeuwt om een snelle ontlading, daar eigenlijk eens bij stil moeten staan.

Ten tweede weet men niets, maar dan ook echt helemaal niets van deze vrouwen. We hebben geen idee van wat hun levensverhaal is en waarom zij in deze sector terechtgekomen zijn. Het is nog altijd niet te hopen dat ze het onder dwang van een pooier/loverboy doen of een verslaving proberen te bekostigen. Zelfs als het op vrijwillige basis gebeurt, kan de reden erachter nog steeds schrijnend zijn. Misschien betaalt ze er haar collegegeld mee omdat haar ouders het zich niet kunnen permitteren. Misschien is het op een gegeven moment wel de enige manier om snel hongerige mondjes te voeden. Krijgt men het dan nog steeds uit z’n bek om deze moedige en onzelfzuchtige vrouw een ‘hoer’ te noemen? Misschien wil ze met haar werk als escort wel een zeer lux en comfortabel leventje leiden. En wat als ze seks gewoon heel erg fijn vindt? Moet men ermee zitten dat ze zo slim is om er dan geld voor te vragen? Who would give a f*ck! Hoe dan ook, it’s none of your business.

Als laatste om men hopelijk voorgoed de mond te snoeren… Ongeacht de reden waarom ze dit pad gekozen heeft; het zegt echt helemaal niets over de persoon die ze in de essentie is. Het is een beroep. Daarnaast is ze een dochter en misschien ook wel een zus of een moeder. Jouw dochter, jouw zus of jouw moeder… Ze verdient net als iedereen compassie, respect en onvoorwaardelijke steun als ze uit dat wereldje stappen wil. Lelijke woorden zijn snel gezegd en een oordeel vellen is zó makkelijk. Ze zou van binnen een van de meest spirituele personen op aarde kunnen zijn terwijl men, die zich naar de buitenwereld als gelovig profileert, misschien wel de meeste ‘dirty little secrets’ heeft. Hypocriet dat je bent! Als je met één vinger wijst, wijzen er drie naar jezelf.

Het lichaam is slechts een aardse omhulsel. Ik denk dat de ziel ten alle tijden vrij, onschendbaar en buitengewoon prachtig is!

Please free a girl❣️

Let’s educate one another and be proud togetger! So plant that seed, let it grow and make it blossom.

Lifestyle, Natuur

Barefoot walking: een gratis voetreflexje in de natuur

“Walk as if you are kissing the earth with your feet” – Thich Nhat Hanh

Namasté godinnen,

Stel je eens voor dat je je oververmoeide voeten na een dag veel lopen of staan volledig zou kunnen ontspannen. Iedereen weet hoe heerlijk het kan zijn om op blote voeten door het huis te lopen. Of misschien wel in je achtertuin. Die heerlijk koele tegels onder je voeten of lekker kroelen in het met ochtenddauw bedekte gras. Zou het niet geweldig zijn om dat gevoel vast te houden en het naar een hoger niveau te tillen? Naar het niveau van blootsvoets buitenshuis lopen, beter bekend als ‘barefoot walking’.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat ik een paar barefoot shoes heb aangeschaft. Deze waren van het type ‘sokken met zooltjes’. Het concept van lopen op blote voeten maar dan met de bescherming van een zool. Maar jeetje, het was totaal niet makkelijk om daaraan te wennen. De schoenen voelden te licht aan mijn voeten waardoor m’n manier van lopen eerder deed denken aan ‘the ministry of silly walks’. Het voelde gewoon raar om elke hobbel en bobbel op straat door de zolen heen te voelen. Ik gaf er de brui aan en de slofjes verdwenen de kast in.

Tijdens mijn tweede zwangerschap deed ik weer een poging. Fail! Door mijn dikke buik en mijn 18 extra kilo’s voelde het alsof ik door de grond zakte. Het voelde als ‘walking with dinosaurs’. Die straattegels deden gewoon pijn! En weer verdwenen de slofjes de kast in. Tot ná de zwangerschap, in de derde week na de bevalling. Na bijna twee weken bedrust was ik fysiek redelijk opgeknapt en weer aan wat actie toe. Gehuld in een joggingpak en op deze makkelijk aan te trekken schoenen deed ik een klein boodschapje op het winkelplein waaraan we wonen. Wat een ver-a-de-ming! Het voelde alsof ik op wolkjes liep. Daardoor werd het dragen van deze slofjes al gauw een gewoonte. Na een tijdje dacht ik; wat als ik nou ‘all the way’, dus gewoon met naakte voeten ga?

Aanvankelijk vond ik het wel spannend om op blote voetjes de straat op te gaan. Ik kreeg op de slofjes in de winkels soms al verbaasde blikken. Laat staan zonder schoenen. Dat gevoel veranderde meteen toen mijn vriend en ik de vriend van een kennis van Centering Pregnancy tegenkwamen in de stad. Op blote kakken! Hij was lekker een wandelingetje aan het maken met hun kleine meid in de draagzak. Hij had een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht en een volle 100% vriendelijke lak aan de blikken van de mensen op het terras. Dat wilde ik ook. En voordat ik het wist, liep ik zelf voor het eerst op vrije voeten de natuur in.

Vandaag de dag heb ik op deze manier vier of vijf wandelingen in het mooie park om de hoek achter de rug. Ik vind het echt heerlijk. Wandelen in het bos was al een favoriete bezigheid; groen doet iets met me. Het opent mijn hartchakra. Tijdens het lopen voel ik me nóg meer verbonden met de natuur. Bovendien geeft de natuur me als het ware een sessie van voetreflextherapie. De structuren van steentjes, kiezels en takjes stimuleren verschillende reflexzones onder de voeten. Gratis en voor niets. Voeg daar de zuurstofrijke boslucht aan toe en voilà! Ik laad me weer helemaal op en ben weer lekker ‘geaard’. Eenmaal thuis gekomen, was ik mijn voeten. That’s another ritual on it’s own…

Ik moet toegeven dat ik nog niet zo fanatiek ben dat ik al blootsvoets de deur uit ga. Aan de voet (haha) van het bos doe ik mijn schoenen uit en wanneer ik naar huis ga trek ik ze weer aan.

Tijdens barefoot walking verandert mijn tred volledig. De afwikkeling van mijn voeten is veel natuurlijker doordat ik mijn hielen anders neerzet. Dat was met mijn platte voeten even wennen. Ik voel écht alles. De spieren en pezen zijn soepeler geworden waardoor ik nu ook met schoenen aan anders loop. Je houding begint bij je voeten en dat werkt door naar boven. Win win!

Heb je misschien ook barefoot shoes? Loop jij buiten wel eens op blote voeten? Ik ben benieuwd of deze platvoet ook vriendjes heeft… Let’s educate one another and be proud together!