Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Lichaamsverzorging, Moederschap, Welzijn

Waarom ík mijn placenta gegeten heb!

Namasté godinnen,

Koekhappen is een oud Hollandse traditie, maar daar ga ik het vandaag niet over hebben. Ik bedoel eigenlijk placentofagie; het eten van de eigen moederkoek, oftewel placenta, door zoogdieren. Mjammie!

In het dierenrijk is het een normaal verschijnsel. Waarom doen dieren dat? Om sporen van de geboorte van hun jong(en) uit te wissen zodat de nieuw boreling(en) niet ten prooi vallen van een roofdier. Bovendien zit de moederkoek bordevol vitamines, mineralen en oxitocine. Door het laatste stofje, een hormoon, trekt de baarmoeder dan krachtig samen waardoor het vloeien zich beperkt en het lichaam de opdracht krijgt om melk te produceren. Het is voor de moeder een voor de hand liggende, calorierijke snack waardoor ze snel weer op de been is.

Waarom in hemelsnaam zou een vrouwtjes mens haar eigen placenta verorberen? Wel, om het volgende omdat ook wij toevallig zoogdieren zijn (bron www.placenta.nl);

  1. Toename van melkproductie
  2. De hormoonspiegel komt weer in balans
  3. Meer energie en sneller herstel
  4. Verhoogde effectiviteit van moeder-kind hechting
  5. Snelle aanvulling van het ijzerniveau
  6. Vermindering van pijn na de geboorte
  7. Helpt de baarmoeder sneller samentrekken
  8. Vermindering van Postpartum bloedingen
  9. Vermindering van Postpartum depressie en angsten

Het laatste punt in het bijzonder heeft mijn aandacht getrokken…

Op 29 september 2015 werd ik voor het eerst moeder van een flinke doch prachtige dochter genaamd Jasmijn Dalí. Adembenemend. Wat een mooie en bijzondere periode had moeten worden, draaide uit op een ware nachtmerrie vol paniekaanvallen en eindeloze huilbuien. Geen roze wolk voor mij, maar de zeer gevreesde Postpartum depressie (in de volksmond foutief bekend als een Postnatale depressie).

Er zijn meerdere oorzaken geweest: fulltime werken in een voor mij stressvolle functie (omdat je tijdens een zwangerschap niet als stewardess de lucht in mag), last minute verbouwingen in huis, een traumatische bevalling doordat ik de regie totaal kwijt was, slechte begeleiding van niet empatisch ziekenhuispersoneel, drie nachten niet slapen in het ziekenhuis, een zeer ernstig gebrek aan vitamine D (slechts 15 nmol/L!) en genetische aanleg. Ik brak. Mijn prille moederhart brak in duizenden stukjes. De mensen die op dat moment het dichtst bij me stonden waren mijn vriend, ouders, zus, schoonouders en beste vriendin Marjolein. Zij hebben me zien degraderen tot een schaduw van de persoon die ik was. Een zielig hoopje mens dat bijna niet meer at, niet meer sliep, niet meer naar buiten wilde en moeite had met het vormen van eenvoudige zinnen. Mijn hoofd werkte gewoon niet meer. Ik was lamgeslagen, uitgeschakeld en kon helemaal níets meer. Die prachtige baby in mijn armen voelde als een schreeuwende vreemdeling die ik het liefst op de grond wilde laten vallen zodat ik weer terug naar bed kon. Hopende dat het de volgende dag met me gedaan zou zijn. Deze periode was zonder meer de meest verdrietige in mijn leven. Ik zou het mijn ergste vijand niet toewensen. Ik kon er helemaal niets aan doen dat het me is overkomen. Mijn dochter Jasmijn en mijn vriend waren ook vrij van schuld. Ik had gewoon dikke, vette pech.

Met heel veel liefde, steun, psychotherapie en vitamine D kwam ik er binnen zes maanden weer helemaal bovenop. Mijn familie en professionals hebben me zonder medicijnen weer helemaal opgelapt. Ik lachte het leven weer tegemoet, genoot heerlijk van mijn kindje. En ik gaf nog steeds borstvoeding; daardoor ben ik ‘in contact’ met haar gebleven. Wat was ik trots op mezelf! Die grijze donderwolk is me alleen niet in de koude kleren gaan zitten. Dit wilde ik echt nooit meer meemaken. Mijn vriend en ik besloten toen dat één kindje prima was.

Als je omhoog spuugt, komt het terug (zegt mijn moeder). Door een spontane, onbeschermde vrijpartij én een misinterpretatie van mijn temperatuurscurve bleek ik eind mei 2017 zwanger van onze tweede dochter Jade! Voordat er pas na enkele weken een gevoel van blijdschap volgde, waren we totaal in shock en best wel bang. We maakten ons veel zorgen over het herhalen van de geschiedenis. Daarom wilde ik alles binnen mijn macht doen om de kans op een goede afloop, dus een mooie start, zoveel mogelijk te vergroten. Baat het niet dan schaadt het niet. Ik spreek de waarheid als ik zeg dat voor mij niets erger kon zijn dan het doormaken van nog een depressie.

In mijn zoektocht kwamen er veel bijzondere mensen op mijn pad, waaronder Wendy van der Zijden. Zij is een bekende doula in regio Amsterdam, Utrecht en Amersfoort en was begin dit jaar zelfs via EditieNL op tv. Ze werkt onder de naam ‘Holistic Doula’ en een van haar specialiteiten is het verwerken van placenta’s tot een profylactisch eindproduct. Ik kon kiezen uit een menu van een smoothie, capsules, tinctuur en balsem. De opties konden ook gecombineerd worden. Helaas heb ik geen ijzeren maag. Een smoothie met stukjes verse moederkoek of gebakken als een biefstukje zou ik waarschijnlijk niet binnen houden. De titel van mijn blogpost klopt dus niet helemaal. Ik heb mijn placenta niet gegeten, maar er gewoon capsules van laten maken. Voor mij de gulden middenweg!

Omdat Wendy na de geboorte van Jade bijna omkwam in de placenta’s, heeft haar collega Elly de fascinerende klus geklaard. Zij haalde de mijne op dag twee in de ochtend in het ziekenhuis op en op dag drie in de avond werd het eindproduct heel lux thuis bezorgd. De oogst was 94 capsules. En als ‘keepsakes’ kreeg ik ook een afdruk (levensboom) en foto’s van mijn moederkoek, gedroogde vliezen in de vorm van een hartje en een stukje gedroogde navelstreng. Ik ben er ontzettend blij mee en heb ze uiteraard bewaard.

Op dag vier nam ik ’s ochtends de eerste capsules in. De aroma die uit het potje kwam was heftig!!! Ik kan de geur het beste omschrijven als weeïg en zeer ijzerrijk tegelijk. De smaak, als je het aarzelend net iets te lang in de mond houdt, is nog intenser. Toen ik in de zesde week na de bevalling de laatste capsules innam, wist ik al niet beter. Het went.

Heeft het me geholpen met het op gang brengen van de borstvoeding? Nee. Ik gaf namelijk nog steeds (druppeltjes) borstvoeding aan Jasmijn. Ik kwam op dag twee al met warme, zware borsten uit het ziekenhuis waardoor Jade kwa voedingen in een gespreid bedje kwam. Na het slikken van de eerste capsules… Bam!!! Melk kwam echt van alle kanten en ik had het er vreselijk warm van. Arme Jade… Maar daar was haar grote zus om de stuwing bij me weg te drinken. Ik hoefde dus niet te kolven. Handig, zo’n gulzige peuter.

Is die gevreesde Postpartum depressie alsnog gekomen? Nee, Godzijdank niet! Ik had op dag drie, vier en vijf wel behoorlijk wat kraamtranen, maar ik realiseerde me dat dat normaal was en ik me in principe daar nog geen zorgen over hoefde te maken. Mijn hulptroepen stonden namelijk paraat om me op snel te vangen indien dat nodig was.

Mijn ervaring met het innemen van mijn eigen placenta is 100% positief! Ik durf te zeggen dat het een van de redenen is geweest dat ik na deze keizersnede redelijk snel weer op de been was en me, ondanks de vermoeiende factor van het grootbrengen van jonge kinderen, relatief goed voelde. Als je een gezonde zwangerschap hebt gehad, niet lijdt aan een infectueuze ziekte, geen (zware) medicijnen gebruikt, de placenta binnen vier uur na de bevalling kunt koelen én de hygiëne tijdens verwerking gewaarborgd wordt, is er geen enkel medisch bezwaar tegen het innemen van alleen je eigen placenta. Woon je in omgeving Amersfoort en heb je interesse? Neem dan gerust contact op met Wendy.

Lieve Wendy, Lieve Elly… Heel erg bedankt!

Wat vind jij ervan? Zou jij je eigen placenta eten? Heb je er misschien al ervaring mee? Ik ben benieuwd… Let’s educate one another and be proud together!

Moederschap, Welzijn

Moederschap en HSP

Namasté godinnen,

Het was éigenlijk de bedoeling dat ik het eerst over andere onderwerpen dan het moederschap zou hebben , maar ik móest even eerst het volgende aankaarten…

Gisteren was het weer zo’n dag. Ik wilde van alles doen terwijl ik eigenlijk net zoveel uren als slaap te kort kom. Huishouden, administratie, kindjes voeden, verzorgen en knuffelen. Verplichtingen naar mijn gezin houden echt nooit op. Ben je net ergens klaar mee, begint de hele boel weer van voor af aan. Guys, ik ben nu zooo moe en heel erg overprikkeld. Op zulke dagen loop ik uit nood de hele dag in mijn slaaptunue rond. Voor de heer des huize, mijn eigen meneer Kaktus, is het als het even kan nationale pyjamadag in huis!

Sommige dagen doe ik met twee vingers in mijn neus, maar sommige zijn regelrecht desastreus. Het grappige is dat de meisjes, wanneer ik energetisch gezien op mijn tandvlees loop, het nodig vinden om bovengemiddeld vaak en hard van zich laten horen. De oudste van bijna drie jaar kletste gisteren ons de oren van het hoofd en de jongste van bijna zeven maanden heeft net haar schelle kopstem ontdekt. En man, wat een lawaai. Ik word soms echt gillend gek!

HSP, oftewel highly sensitive person, houdt onder andere in dat al je zintuigen van nature op scherp staan. Zintuigelijke prikkels komen veel harder binnen. Daarna heb je vaker en langer de tijd nodig om je weer op te laden. Geuren bijvoorbeeld, hebben een hele sterke uitwerking; ze gaan hand in hand met mooie en minder mooie herinneringen. En wat de één amper ruikt, kan de ander ontzettend irriteren en ervoor zorgen dat hij/zij zich wil terugtrekken in een veilige cocoon van etherische oliën. Of wierook. Of gewoon ijle lucht. De uitwerking van geuren is fascinerend.

Geluid is soms mijn vijand. Ik ben gek op muziek, maar voor mij zijn harde geluiden echt verschrikkelijk uitputtend. I eat my heart out met die opgroeiende, vocale borelingen in huis. Nowhere to run and nowhere to hide. Dat is op dit moment mijn realiteit als HSP’er én moeder. Ik raak dan best geïrriteerd en reageer vaker kortaf dan ik zou willen. Het liefst trek ik me terug op (en soms ook wel graag door) de wc. Even een paar minuutjes, tot de volgende ‘MAMAAAA’ zich aandient.

Mijn wijze ik weet heel goed hoe ik mij weer moet opladen. Lekker lang douchen, rustig koffie drinken, haken, barefoot walking in het bos, buikdansen, mediteren in de vorm van nidra yoga… echter, mijn mantra is tegenwoordig “Ik. Heb. Geen. Tijd”. Dat is een probleem.

Moeder worden was het mooiste wat me is overkomen, maar ook het meest vermoeiende, verloederende en frustrerende. Ik houd zielsveel van mijn energiezuigertjes, maar soms heb ik zelfs als ik daaa-gen vrij ben (ik werk parttime) meerdere breaks nodig. De hele dag bezig zijn met mensjes die lang niet altijd even dankbaar zijn, is lichamelijk, mentaal en soms zelfs spiritueel erg uitputtend. Ik probeer dus mijn oplaadmomenten te pakken wanneer het kan. Tijdens het gezamenlijke middagdutje van de meisjes is het huis gelukkig even helemaal stil en zen…

Of je nou wel moeder, HSP’er, beide bent of niet, jezelf weer opladen is ontzettend belangrijk. You can’t pour from an empty cup. Je kan niet weggeven wat je zelf niet hebt. En al helemaal niet als energetische dreinage bij jou veel sneller dan gemiddeld gaat.

Mede godin, ben jij zelf een HSP’er? Hoe zorg jij ervoor dat je er weer helemaal tegenaan kunt??? Misschien trek je je helemaal terug of maak je gebruik wel gebruik van edelstenen. Ik ben benieuwd. Let’s educate one another and be proud together…

Liefs,

Viv