Lifestyle, Moederschap, Spiritualiteit, Vrouwzijn

Mijn lijf is weer van mij!

Oh ja, ik zou vandaag nog een blog schrijven!

Namasté lieveling,

Ik zat heerlijk in de opruimmodus. Moving energy by moving stuff. Heerlijk. En toen bedacht ik mij ineens dat vrijdag stilzwijgend mijn vaste blogpostdag geworden is en ik dat als gewoonte wil voorzetten, dus daar ga ik dan!

Mijn dag begon vroeg ondanks dat mijn meisjes hun eerste nacht weer bij hun vader doorgebracht hebben. Na vijf jaar ouderschap weet ik als de beste hoe heerlijk het is om ongestoord door te kunnen slapen en zonder wekker te mogen ontwaken. Sinds ik moeder ben, ben ik een ochtendmens pur sang. Na ongeveer acht uren non-stop slaap vond mijn lijf dat het om 06:45 uur tijd was om een nieuwe dag in te luiden.

Spirit speaks and Vivian follows. Dus na twee koppen brandnetelthee stond ik in het bos achter dierenpark Amersfoort. Rugzakje om, gevuld met slechts een flesje water en een appel voor het geval dat wandelen op een lege maag toch een keer voor spreekwoordelijke sterretjes en knikkende knieën zou zorgen. Geen muziek in de oren. Alleen mijn hartslag, mijn adem, flora en fauna. Er zijn maar een paar activiteiten die mij helemaal (weer) laten thuiskomen in mijn lijf. Een daarvan is een heerlijk lange boswandeling.

Het heeft eventjes geduurd voordat ik doorhad wat voor een transformatie mijn lijf de afgelopen maanden doorgemaakt heeft. Ik heb het nu niet over het ouder worden zoals in mijn vorige blogpost Vrouw in bloei, maar het loslaten van lichamelijke ballast. Letterlijk. Het transformeren van mijn leven leverde best wat gewichtsverlies op. Veel wandelen deed ik al, maar sinds mijn verhuizing ben ik dankzij mijn niet-elektrische bakfiets en een aantal aanpassingen in mijn voeding (waarover ik het in een toekomstige blogpost nog ga hebben) maar liefst 8 kilo kwijtgeraakt! Dit gegeven zorgt ervoor dat ik nu weer net zoveel weeg als bijna 6 jaar geleden; vóórdat ik zwanger raakte van mijn eerste dochter.

Ik vind mijn fysieke transformatie insgelijks spectaculair! Het voelt voor mij alsof ik er niet heel veel voor heb hoeven doen. Gewoon een natural change of lifestyle. En dat terwijl ik wel een paar jaar stevig gebaald heb van mijn babyloze “babybuik”, ook wel foodbaby genaamd. Stiekem denk ik dat dat niet alleen gelinkt was aan de emotionele en mentale ballast die ik droeg, maar ook aan het feit dat ik tot ongeveer een half jaar geleden mijn jongste dochter nog borstvoeding gaf. Het produceren van moedermelk kost een vrouwenlijf behoorlijk wat energie. Wie daar zelf ervaring mee heeft weet dat er momenten zijn (lees groeispurten van je kindje) dat je er zelf even niet tegenop kunt eten, je eigen reserves gaat aanbreken en behoorlijk afvalt. Wanneer de groei weer vertraagt, je kind minder gaat drinken of helemaal stopt maar jij je voeding niet aanpast, kom je wellicht weer extra aan.

Ondanks dat ik “op gewicht” heb ik niet dezelfde kledingmaat als toen. Zwangerschappen hebben de gewoonte om je hele skelet blijvend aan te passen. Bredere borstkas en naar buiten gedraaide heupen. Met bredere heupen kan ik wel leven, hoor en met meer ruimte voor de longen kan ik nog beter ademhalen. En ondanks dat mijn ooit zo voluptueuze E-cup weer geslonken is naar een volle C, prijs ik me toch gelukkig met mijn lichaam. Mijn nieuwe verpakking. Geen baby meer in mijn buik, geen kind meer aan mijn borst. Volgens mij is mijn lijf weer helemaal van mij 🎉.

Wat heeft mijn lijf het onwijs goed gedaan en wat doet het nog onwijs goed! Da’s voor mij al genoeg om er goed voor te blijven blijven zorgen. Het is nog altijd de tempel waarin mijn ziel leeft.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…