Lifestyle, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

De toekomst van Wij godinnen

Namasté godin,

Iets waar ik me momenteel behoorlijk bewust van ben, is de onvoorspelbaarheid van het leven. Ik geef toe dat ik het best lastig vind om de controle los te laten en uit handen te geven wanneer het oude en vertrouwde veranderd is in een illusie en dus totaal geen houvast meer biedt.

Loslaten doet pijn. Loslaten is een van de moeilijkste dingen die een mens kan doen, maar door het volledig toelaten van de meest lastige emoties heeft emotionele leegte plaatsgemaakt voor ruimte. Lucht. Ik kan weer ademhalen ondanks dat ik voor het eerst in mijn leven keuzestress ervaar. Het is best eng, ineens zo oneindig veel mogelijkheden. Welke keuzes ik maak, heb ik gelukkig zelf in de hand. De uitkomst ervan blijft een enigma. De uitkomst openbaart zich vanzelf wanneer de tand des tijds toekomst transformeert naar HEDEN. Er rest mij nog een ding; vertrouwen op het proces. Ik vertrouw er volledig op dat het allemaal goed komt.

Life doesn’t happen to you, it happens through you

Zo. Lekker. Héérlijk om met mijn zware, filosofische hersenspinsels te beginnen. Hartelijk dank voor je eindeloze geduld, lieve powervrouw. Bedankt voor je onverzadigbare nieuwsgierigheid, fantastische man!

Waar ik het eigenlijk over wilde hebben is de toekomst van Wij godinnen… Als eerste: mijn blog gaat verder in het Nederlands. Waarom? Niet omdat ik de engelse taal zo moeilijk vind, maar omdat het vertalen van een hele blogpost veel tijd kost én ik gemerkt heb dat ik minder aansluiting vind bij engelstalige volgers. Gevoelsmatig leek het meer op volgen en gevolgd worden in plaats van lezen, gelezen worden en écht verbinden op zielsniveau.

Misschien lees je mijn blogs al vanaf het begin (augustus 2018). Ik heb al heel veel zaken die vrouwen (en in zekere zin ook mannen) aangaan aangekaart, maar ik zou in het verschiet heel veel meer de diepte in willen gaan. Mijn missie in dit leven is vrouwen steunen en toejuichen. Ze spreekwoordelijk dragen zodat zij volledig in hun kracht kunnen staan. Dat begint met een stevig staaltje educatie en als het even kan in samenwerking met andere powervrouwen die verstand van zaken hebben. Laat het me alsjeblieft weten als je een vrouw kent die graag een gastblog wil schrijven. Die “iemand” mag natuurlijk ook jijzelf zijn!

Er zullen dus meer (vieze) praatjes volgen over het vrouwelijk geslachtsdeel, menstruaties met menstruatiecupjes, borsten, etcetera. Mijn taalgebruik zal straight to the point blijven omdat ik helemaal niets met gêne kan. Gêne doorbreekt namelijk geen taboes en laat de mensheid, wat betreft het functioneren van hun wonderlijke lijf, in het ongewisse. Echter, alleen schrijven over genitaliën en seks vind ik zo plat. Dat legt met de tijd de fantasie plat en dooft het gevoel van passie door een overschot aan literaire prikkels. Vergelijk het maar met te vaak kijken naar porno… Om ons met beide beentjes op de grond te houden, zal ik je zo nu en dan laten “zweven” met een “luchtig” item over het paranormale en metafysica. Ik heb je namelijk best veel te vertellen. I’m really going to own my weirdness (ja, dat was Engels!).

Ondanks dat ik echt merk dat ik uit het donkere hol der verdriet gekropen ben, voel ik heel sterk dat de tijd alweer nadert om mezelf af te remmen. De “herstfase” van mijn menstruatiecyclus dwingt me om te reflecteren en stil te staan bij wat IS. Tot ik me weer geroepen voel om een nieuwe blog te schrijven, mag je je tegoed doen aan mijn reeds bestaande, schaamteloze items!

What’s in a word: ben je ongesteld of menstrueer je???

Waarom ík mijn placenta gegeten heb!

Hoe ik mijn yoni gezond houd

Mijn mening over dames van lichte zeden…

Mijn hormoonvrije anticonceptie

Masturbastische magie

Zo bijzonder, de allereerste menstruatie

Eenheid: mannelijke en vrouwelijke energie

Het beestje heeft een naam!

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit, Welzijn

Opheldering: is mijn blog authentiek of slechts mijn spirituele “masker”?

Namasté godin,

Ik moet heel dringend iets van me afschrijven, aangezien dit een van de dingen is geweest waar ik mij vannacht, zo vlak voor de aankomende volle maan, vreselijk over druk gemaakt heb. Toevallig heb ik zoals vele burgers en hele volksstammen op aarde geen hart van steen. Ik ben een gevoelsmens pur sang. Door omstandigheden bevind ik me al een paar weken in een soort niemandsland met emotionele ups en downs. Dat vond ik eigenlijk wel best, maar voor een rectificatie verbreek ik nu graag de stilte.

Mij is een paar weekjes geleden ten ore gekomen dat er bekenden van mij zijn die zich mateloos ergeren aan de inhoud van mijn blogposts. Ik heb het niet over jullie, lieve vrouwelijke volgers, maar over de stille lezers die helemaal niets hebben met de onderwerpen waarover ik blog. Om een of andere reden doen zij tóch steeds moeite om mijn publicaties te lezen. Ik vraag me daarom ook af waarom zij dit zichzelf aandoen! Waarom verspilt men in hemelsnaam tijd aan iets waarvan men al weet dat ze het tenenkrommend vinden? Klaarblijkelijke onzin? Maak van je hart alsjeblieft geen moordkuil. Spoiler alert: dat is het NIET waard!

We weten als volwassenen allemaal dat tijd best kostbaar is. Vergeven tijd krijgt men niet meer terug. Het laatste wat ik wil is dat men een hekel aan me krijgt of me zelfs gaat haten. Maar ja, over het daadwerkelijk toelaten van bepaalde emoties in anderen ga ik (helaas) niet. Men is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gevoelsleven. Misschien vindt men het wel heerlijk om zich te ergeren… Heb ik ook al gezegd dat ik nooit en te nimmer iemand gedwongen heb om mijn blogs te lezen? Door scrollen op diens persoonlijke Facebook feed is namelijk ook een optie.

Ook zou ik bij verre van spiritueel en dus fake zijn. Ik geloof heilig in onschuldige tactloosheid van de medemens, maar bij zulk gewaagde uitspraken heeft men naast een gebrek aan achtergrondinformatie misschien ook wel een iets te grote ego die andersdenkenden moedwillig de grond in boort.

Spiritueel zijn kan op heel veel verschillende manieren. Dat spectrum is nogal breed. Míj́n spiritualiteit is anders die van bijvoorbeeld jou. Met beleid én een goed hart is er geen verkeerde manier om datgeen waarin je gelooft te praktiseren. Wat spiritueel zijn voor jou betekent, weet alleen jij zelf. Punt.

Mijn achtergrond is als volgt; ik ben opgegroeid in een gezin waarin het paranormale en al het andere buitenzintuigelijke een redelijk normale plek innam. Het werd aan de keukentafel besproken. It’s safe to say dat mijn interesse in spiritualiteit al vroeg aangewakkerd werd. Vol verwondering keek ik samen met mijn vader naar de afleveringen van ‘Tineke en de paranormale wereld’. Op mijn viertiende volgde ik een cursus astrologie, die ik overigens door een kleine studentenbeurs niet afgemaakte. Op mijn zestiende kreeg ik van een collega van mijn moeder een set tarotkaarten voor mijn verjaardag cadeau. Al gauw deed ik zelf leggingen voor vriendinnen. Deze skill is helaas weggezakt. Dankzij Reiki 1 en 2 kwamen bepaalde energiekanalen in mij open te staan. Ceremonies met plantmedicijnen als Ayahuasca en Psilohuasca gaven me het laatste zetje. Voeg daar mijn essentiële oliën, collectie edelstenen, earthing, holistische massages en meditatie aan toe… En voilà, ik waag het om te zeggen dat ik een spiritueel persoon ben. Gewoon omdat ik weet wat mijn manier van praktiseren voor mij betekent. Ik nodig een ander uit om dat voor zichzelf te definiëren.

En dan hebben we het woord FAKE. Ik ben me ervan bewust dat sommige dingen waarover ik schrijf behoorlijk controversieel zijn en zich in de taboesfeer bevinden. Ook heb ik me al meerdere keren vrij kwetsbaar opgesteld door het achterste van mijn tong te laten zien. Als er iets is waar ik niet meer bang voor ben, dan is het het tonen van mijn pure, rauwe emoties. Ik heb het ook best vaak gehad over eigenschappen van mezelf waar ik niet trots op ben. Het staat allemaal zwart of wit en is gewoon terug te lezen. Ik ben over mijn menselijkheid best transparant.

Nu komt het. Ik zou NOOIT mijn naam én gezicht, dus mijn identiteit, koppelen aan een content waarin ik niet geloof en/of achtersta! Er is geen sprake van een online/offline persona (masker in het Latijns). Wat er zich “achter de schermen” van mijn leven als werkende, menstruerende, vrijende, plassende, poepende, huilende, schaterlachende, ruziënde, als bootwerker scheldende, mediterende moeder van twee jonge kinderen afspeelt, is precies wat ik van harte OOK met jullie deel! Zij die mij heel goed kennen weten dat ik niet anders dan authentiek ben.

I keep things real aangezien the sunny side of life rijkelijk vertegenwoordigd is op sociale media. Het leven bestaat uit zowel yin en yang. Wij godinnen is voor mij een prachtige manier om contact te maken met gelijkgestemden. En met andersdenkenden die zich realiseren dat ik respect heb voor iedereen en dus niemand ergens van probeer te overtuigen. Dit is slechts hoe ik in het leven sta. Bloggen is voor mij een soort van therapie in schriftelijke vorm. Schrijven verheldert en lucht mij ontzettend op. Het is tenslotte mijn persoonlijke blog. En alles mag er gewoon zijn.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Spiritualiteit, Vrouwzijn

Pink ribbon: mooie maand

Namasté godin,

Oktober, de maand van onder andere Pink Ribbon, is bijna om. Het was een intense doch mooie maand voor mij. Herfst is een periode van transitie en de nieuwe maan versterkte alles nog meer. Ik heb het gevoeld. Ik heb het vervloekt. Sommige dingen kwamen tot een eind, maar een einde betekent ook weer een nieuw begin. Dankbaarheid ten top!

Massageboudoir

Ik had nooit gedacht dat mijn massasalon aan huis zo’n ontzettend succes zou worden! Ik heb heel veel powervrouwen mogen verwelkomen en masseren. Wat voel ik een respect van hen die zich volledig blootgeven en mij hun prachtige lijf aan mij toevertrouwen… Door hen stel ik mij ook makkelijker open en heel ik met hen delen van mezelf. Dank jullie wel!

Borstvoeding

Gisteren heb ik geheel bewust mijn jongste dochter Jade voor het laatst borstvoeding gegeven. It was a bittersweet moment… Ik heb een foto gemaakt van die bruine puppy oogjes. Schuldgevoelens… Haar zus heeft namelijk 3 jaar en 7 maanden bij me mogen drinken. Mijn doel was eigenlijk om de WHO standaards van twee jaar te halen, maar mijn lijf geeft al een paar maanden aan dat het welletjes geweest is. Ze is moe. Ik ben moe en ik wil eigenlijk heel graag mijn lijf terug. Ik heb het zo goed gedaan! Ik ben echt heel trots op mezelf met 4 jaar nonstop voeden. Jade riep al een tijdje na een paar keer sabbelen ‘tietie op’, dus was gisteren het juiste moment om deze fase in mijn leven als moeder af te sluiten. Lieve borsten, lieve tieties, heel erg bedankt voor al die liters moedermelk!

Ceremonie

Ik bereid mij al weken voor op mijn volgende ceremonie met het plantmedicijn. De afgelopen dagen leef ik op sappen, soepen en meditatie zodat ik zo open en schoon mogelijk aan het proces begin. Morgen ga ik op ‘reis’. Afgelopen ceremonies hebben mij al zoveel moois gebracht; ik vertrouw er op dat Zij me morgen weer geeft wat ik nodig heb. Dank je wel dat ik daar weer bij mag zijn!

De komende tijd zal ik veel bezig zijn met het integreren van de lessen/boodschappen van mijn ceremoniële reis én met de reeds geplande massageafspraken. Bovendien geniet ik nu van mijn vakantie… Lieve powervrouw, vergeet niet regelmatig je borsten te onderzoeken, houd je taai en tot over een tijdje.

Liefs,

Vivian

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…