Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Godin, je bent een variatie van normaal!

There’s no wrong way to have a body ~ Glenn Marla

Namasté godin,

Ik ben niet perfect. Ik ben me bewust van het feit dat ik ook lichamelijke onvolmaaktheden heb. Cellulitis, striae, pukkeltjes en hun littekentjes, snor- en kinhaartjes, hyperpigmentatie door eczeem en pigmentloze vlekken door iets wat toch wel eens vitiligo zou kunnen zijn… Ik heb het ALLEMAAL! Boy oh boy, best een hele kluif om tijdens de zomermaanden mee geconfronteerd te worden. Want ja, bedek je je uit schaamte of omarm je ‘gewoon’ al je imperfecties en laat je je er in je kledingkeuze niet door belemmeren?

Een paar weken geleden had ik een lunchdate met mijn partner; een verlaat cadeautje van mij voor zijn verjaardag. Ik had nog een leuk jurkje in de kast hangen dat ik nog nooit gedragen had. Het jurkje was totaal niets verhullend. Het volgt zeg maar de curve van het vrouwenlichaam. Ik wist dat ik me met dit stukje stof nog net niet naakt zou voelen. Lieve help, heel eng! ‘Weet je wat…?’, dacht ik. ‘…ik doe wel een corrigerend broekje aan’.

Eenmaal aangedaan snelde ik naar de spiegel toe. Je kunt je zelf als vrouw wel voorstellen hoe het eraan toe ging. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. I liked wat i saw! Strak en welgevormd. Geen hobbels en bobbels. Het leek prachtig af te kleden totdat ik mijn spiegelbeeld frontaal inspecteerde. En zie daar, een onnatuurlijke plooi over mijn middel die mijn lijflijke trucage verraadde! ‘Kak… dit is jammer!’, riep ik gefrustreerd. ‘Dít ziet er NIET uit! Je kunt hier een lijntje zien…’. Ik had het gevoel dat heel de wereld kon zien dat ik aan het cheaten was, de boel voor de gek probeerde te houden met mijn niet zo onzichtbare corrigerend broekje. Bovendien was het bijna 30 graden buiten. Het was een extra laag kleding dat ook nog eens hoog synthetisch was. Niet te doen tijdens onder andere een boottochtje van een uur door de grachten van het centrum van Amersfoort. Dat ding moest meteen uit.

Take two voor de spiegel. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. Ik zag een vrouw met ronde vormen. Kneedbare billen die een beetje breed zijn. Mocht wel wat compacter. Hier en daar een piepklein deukje. Verder een klein buikje, maar ja wat wil je na twee zwangerschappen? Al met al vond ik het toch wel meevallen zonder het broekje. Én het zag instantly natuurlijk uit. Ik ben best fan van puur natuur. Waarom niet de wereld laten zien dat ik mijn imperfecties omarm? Dat het oké is om te zijn wie je bent, hoe je bent?

Stel je eens voor, godin, dat iedereen er hetzelfde uitzag… Dat zou zo saai zijn. Weet je, we hebben het over de buitenkant.. Als je je ogen sluit, zie je jezelf niet meer terwijl ‘jij’ er wel nog bent. Dan moet je wel MEER zijn dan alleen je lichaam. In essentie, dus van binnen, zijn we allemaal hetzelfde. Prachtige zielen. Bovendien werken al die verschillende lijven op precies dezelfde manier. Hoe je eruit ziet is tijdelijk en slechts de verpakking. Met onze buitenkant zijn we gewoon een variatie van normaal!

Is het niet absurd dat het makkelijk(er) is iemand anders met zijn of haar imperfecties te omarmen? Wij vrouwen zijn zooooo streng voor onszelf wanneer het op uiterlijk aan komt. De media, die ons vaak tot lustobjecten degradeert, helpt er niet bij. Er is als het ware een onzichtbare mal waar we allemaal in moeten passen. Slechts een kleine percentage van de vrouwen voldoet aan “het ideaalbeeld”. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Dat eeuwige gevecht met de weegschaal, calorieën en BMI berekeningen moet klaar zijn. Stap uit die matrix en houd onvoorwaardelijk van jezelf zoals je weet dat je ook van een ander kunt houden.

Het was een zeer bevrijdende ervaring om gewoon volledig als mezelf de wijde wereld in te stappen. Ik had wat bekijks; dat lichtgroene jurkje valt op een donkere huid nogal op. Dat vond ik leuk. Mijn partner vond het prachtig. Dat vond ik geweldig!

Het meest opmerkelijke was dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn waardoor negen van de tien keer andermans uiterlijk ze helemaal niets boeit of zelfs niet opvalt. En als ze wel op een negatieve manier met de looks van een ander bezig zijn, is de kans zeer groot dat ze zichzelf met zelfkritiek nog veel meer tekort doen…

Lieve godin, het perfecte lichaam bestaat niet! Schoonheid wordt niet bepaald door een bepaalde kledingmaat of getal op de weegschaal. Ook niet door iemand die jou laat weten dat je in die onzichtbare mal past. Iedereen verdient liefde en respect, ongeacht je lichaamsbouw. Het begint allemaal in dezelfde kern, dus ga je gang. Bemin jezelf!

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Lifestyle, Natuur, Spiritualiteit, Welzijn

Youniverse 🎥

Namasté godin,

The universe is infinite

and has yet to be fully discovered.

Planet earth is just a tiny speck in it…

With blue skies and carpets of green.

Trees connecting sky and earth.

Leaving lots of oxygen particles circulating in between

waves of energy.

Oxygen that keeps us alive

pumping right through our veins.

All living beings are like trees

connecting sky and earth.

Walk as if you’re kissing the earth with your feet ~ Thich Nhat Hanh

barefoot, earthing, grounded.

This is the closest you will get to her while being alive

recharging with beautiful negative ions, uncharging stress.

You are not just a separate entity that happens to touch her soil

we happen to be part of something immensely big.

You and her are intertwined, inseparable

she feeds you, you breathe her

Love her, save her, respect mother earth

feed her and she will breathe you.

It is called you-niverse for a reason.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Vrouwzijn, Welzijn

Gun jij een andere vrouw haar schoonheid?

Namasté godinnen,

Beauty is the eye of the beholder. Het allerbelangrijkste is dat iedereen, ongeacht geslacht, huidskleur, postuur, seksuele geaardheid, leeftijd of sociaal-economische achtergrond respect verdient. De situatie die ik hieronder omschrijf is fictief en slechts een voorbeeld.

Herkennen jullie dit? Je zit samen met een vriendin gezellig op een terrasje in de stad. En dan gebeurt het volgende; er loopt een vrouw voorbij. Ze is echt een prachtige verschijning met een paar benen waar geen eind aan lijkt te komen. Gehuld in een korte wikkeljurk om haar wespentaille en elegant voortbewegend op knalrode stiletto’s. Jij kijkt, je vriendin kijkt. Sterker nog, het hele terras volgt deze zelfverzekerde dame met hun ogen. ‘Oh wauw…’, komt er verwonderd uit de mond van je tafelgenote. ‘…kon ik maar op zulke hakken lopen’, vervolgt ze. Er bekruipt je een zeer onaangenaam gevoel. Je ogen worden spleetjes en je kaakspieren spannen zich aan. Het enige wat jij een soort van binnensmonds maar wel luid genoeg kunt murmelen is ‘Wat een bitch… Ze denkt zeker dat ze heel wat is. Lelijke trol’.

Ho! Rewind and pause. Wat is hier aan het gebeuren? Waarom denken en zeggen wij vrouwen soms zoveel lelijke dingen over een vrouw die zich bewust is van haar lichamelijke pluspunten en deze weet te etaleren? Wat geeft ons het recht om haar zo neer te sabelen? Wat zegt dat eigenlijk over onszelf?

Ik heb me er eerlijk gezegd in het verleden ook aan schuldig gemaakt. Weliswaar in een andere setting en wat mij triggerde waren misschien geen eindeloos lange benen op stiletto’s maar bijvoorbeeld een voluptueuze decolleté. Het was een cover-up voor mijn eigen onzekerheden. Ik voelde me als het ware geïntimideerd door haar schoonheid en werd me dan pijnlijk bewust van alles wat ik absoluut niet mooi vond aan mezelf. Een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Klauwen komen dan tevoorschijn en attack! Het zei alles over mij en helemaal niets over de dame in kwestie. Door haar te kleineren, kleineerde ik eigenlijk vooral mezelf. Au! Waarom zou ik mezelf zo kwellen? Dat verdien ik niet.

Tijdens mijn spirituele zoektocht groeide met de jaren mijn gevoel van eigenwaarde en kreeg ik meer zelfrespect. Toen ik me bewust werd van mijn eigen schoonheden en al mijn tekortkomingen accepteerde, verdwenen die jaloerse gevoelens als sneeuw voor de zon. Mijn nieuwe motto werd ‘If you have it flaunt it!’. Het doet mij geen pijn meer om de schoonheid van een andere vrouw te (h)erkennen. Ik gun het haar. Als wij godinnen andere godinnen laten schijnen, schijnen we stiekem met ze mee. Voelt dat uiteindelijk niet veel beter? Ja, heerlijk!

Hoe zit het met jou? Ga eens even diep naar binnen… Gun jij een andere vrouw haar schoonheid? Let’s educate one another and be proud together!