Spiritualiteit, Welzijn

Dankbaarheid

This is a wonderful day. I’ve never seen it before ~ Maya Angelou

Namasté godin,

Ik wil met je delen hoe dankbaar ik me vandaag voel. Hoe trots ik op mezelf ben. Ik heb zojuist mijn allereerste Thaise voetmassage mogen geven aan een mooie, dankbare godin. Zij genoot van het ontvangen en ik van het geven. What else can i ask for???

Wat vond ik het spannend om zo buiten mijn eigen oevers te treden. De uitnodiging en uitdaging om mijn skills toe te passen kwam precies op het juiste moment. Het gaf me het zetje in de rug dat ik nodig had om mijn massagesalon ‘De massageboudoir’ te lanceren. En nu voel ik me ‘wauw’, blij en opgelucht. Het is alsof ik de hele wereld aankan. Ik heb voor mezelf bewezen dat alles mogelijk is als ik er mijn zinnen maar op zet! Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme boost gekregen. Het heeft ook veel inspiratie opgeleverd om in de toekomst massages op locaties nog beter te kunnen faciliteren.

Een eigen bedrijf opstarten is echt veel werk. Ik heb een website, flyers en nog veel meer nodig. Op 19 juni ga ik naar de Kamer van koophandel om het officieel te maken. Druk, druk druk, maar wel voor een iets moois; iets van mezelf!

Ik zal vanaf nu tot juli even een break van het bloggen nemen. Dan heb ik wat meer tijd voor al het regelwerk rondom mijn salon. Volgende maand heb ik vakantie en zal ik ook weer een Ayahuasca ceremonie bijwonen; daar ben ik me nu lichamelijk op aan het voorbereiden. Ook ga ik lekker een weekje weg met mijn gezin. Ik snak naar deze quality time. Maar onthoud; even uit het oog, is niet uit het ❤️. I’ll be back!

🌸

Waar ben jij vandaag dankbaar voor? Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: lieve woorden

When women support each other, incredible things happen ~ unknown

Dit is het vervolg van Het yin en yang der moederschap.

Namasté godin,

Hoe was jouw moederdag? Deze vraag geldt voor alle vrouwen, alle godinnen. Voor moeders zonder kinderen en kinderen zonder moeder. Of je nou zelf moeder bent of niet; we komen allemaal uit een baarmoeder. Dat verbindt ons. Ik hoop dat je sowieso een mooie dag vol liefde hebt mogen ervaren…

Zelf heb ik die speciale dag grotendeels alleen doorgebracht; op het Happinez festival! Ik had mijn early bird ticket al bijna vijf maanden eerder gekocht zonder me te realiseren dat een en ander op dezelfde dag zou vallen. Het was zeer inspirerend en erg bijzonder door de ambiance. Omdat ik ’s ochtends al vroeg op pad ging, heb ik de avond ervoor mijn lieve cadeautjes al mogen ontvangen 💗.

In mijn mijn vorige blogpost heb ik mijn hart gelucht.

Maak van je hart geen moordkuil…

… luidt een Nederlandse gezegde. Echter, het leven is zowel yin als yang. Ik zou daarom ook graag wat bemoedigende, lieve woorden willen uitspreken. Speciaal voor alle godinnen in diverse stadia van hun leven.

Lieve kindloze wensmoeder

Laat ik voorop stellen dat ik zielsveel van mijn kinderen houd en heel dankbaar ben voor het feit dat ik gezonde kinderen heb mogen krijgen. Ik weet dat dit helaas niet iedereen is gegund.

Lieve wensouders, ik wilde jullie absoluut niet kwetsen met het schrijven van mijn vorige blog. Ik zal me nooit kunnen voorstellen hoe groot het gemis is en hoeveel verdriet het geeft als een zwangerschap uitblijft of steeds weer resulteert in een miskraam, stille geboorte. Mijn hart bloedt bij deze gedachte.

Neem alsjeblieft geen aanstoot aan mijn woorden; ik schreef puur over hoe ik de lastige momenten als moeder ervaar. Jouw handen houden (nog) geen kleine voetjes vast, maar ik gun het je wel van harte dat ook jij er op een dag je handen vol aan hebt! Hetzij aan kinderen uit je buik, hetzij kinderen uit je hart…

Lieve kindvrije vrouw

Laat niemand je wijsmaken dat je egoïstisch bent als je bewust niet voor het moederschap kiest. Dat je leven diepgang mist als je andere dingen ambieert. Er zijn talloze manieren om een zinvol bestaan te leiden. Bemoeder dierenkinderen, een project of gewoon jezelf. Ook dát is prima. Er bestaat niet zoiets als een plicht om je baarmoeder te gebruiken. Je hoeft je vrouwelijkheid niet te bewijzen.

Lieve vrouw met een kinderwens

Je hebt een wens die je vroeg of laat in vervulling wilt laten gaan. Mooi en spannend tegelijk wanneer jij en je partner daadwerkelijk de knoop doorhakken en ervoor gaan.

Dat het krijgen en hebben van kinderen heel leuk en bijzonder is, is algemeen bekend. Als je me al een beetje kent, ben ik geen godin die alles van een suikerlaagje voorziet. Ik wil dat je je realiseert dat kinderen opvoeden óók verre van idyllisch kan zijn. De dagen zijn niet alleen gevuld met gezellige taferelen die je in die vrolijke luierreclames ziet. Het is niet alleen ‘rainbows and unicorns’; je leven verandert op meerdere vlakken. Besef dat het grootbrengen van een kind geen lineair proces is. Ups en downs zijn horen erbij. Je leert ervan. Het is totaal niet saai! Als jij en je partner beloven elkaar altijd te helpen en te steunen, komt het helemaal goed.

Ga het avontuur aan met een open mind, gevuld met realistische verwachtingen. Geniet van het proces. Laat het vrijen geen verplicht nummertje worden. Ik wens, wens, wens dat het snel lukt!

Lieve zwangere vrouw

Wauw, moedergodin. Wat ben je mooi! Is het al goed tot je doorgedrongen dat jij en je lijf op dit moment iets prachtigs doen ontstaan? Hij of zij groeit door jouw bloed, jouw warmte, jouw hartslag. Binnenkort is het moment daar; het moment dat jij geboorte geeft aan je baby en jezelf als moeder.

Prille moederschap is een redelijk unieke periode in een vrouwenleven. Je zult nieuwe vaardigheden ontwikkelen, je kindje leren kennen maar ook jezelf in je nieuwe rol. De dagen zijn lang en de nachten kort. En dat allemaal terwijl je zowel lichamelijk als mentaal en emotioneel nog herstellende van de bevalling zult zijn. Niets zal meer zijn zoals het was.

Rust vooral lekker uit en laat je dan extra verwennen door de lieve, attente mensen om je heen. Je hebt dan een marathon van negen maanden gelopen en in een x aantal uren voor de finish een topprestatie geleverd!

De nieuwe levensfase zal ook wat onzekerheid met zich meebrengen. Dat is normaal lieve mama, want ze komen niet met een handleiding. Voel of de vele adviezen die je zult krijgen bij je passen. Jij bent tenslotte de expert als het op jouw kindje aankomt. Je moedergevoel zal je kompas zijn.

Je zou je ook, ondanks dat je de hele dag knus en geborgen met je baby’tje thuis bent, een beetje eenzaam kunnen voelen. Sta jezelf ten alle tijden toe te voelen wat je voelt. Alle emoties mogen er zijn. Huil als je voelt dat je moet huilen; tranen reinigen de ziel en zorgen ervoor dat je daarna weer opgelucht kunt ademen. Neem waar mogelijk een break terwijl je partner of iemand anders zich even over je kindje ontfermt. Dan kun jij je weer even opladen. Vele godinnen zijn je voor gegaan; ook jouw hele vrouwelijke familielijn! Weet dat je niet alleen bent.

Lieve moeder, moedergodin,

Jij… Je bent echt een rots in de branding. Waar zouden die kleintjes (en je partner) zonder jou zijn? Ik hoop dat je je realiseert hoe onmisbaar je bent. Of je ernaast ook werkt of dat je thuisblijfmoeder bent… Heel veel respect en liefde voor wat jij op dagelijkse basis allemaal voor elkaar krijgt!

Het krijgen van kinderen heeft je leven voorgoed veranderd, ook op de meest bizarre manieren. Ja, het is volledig legaal om met tekenfilmtunes uit volle borst mee te zingen. Je schaamt je er zelfs niet voor dat je de tekst ook achterstevoren kent. Je bloedjes vinden het geweldig! Ze vinden het ook niet erg dat je op lome dagen de hele dag in je pyjama rondloopt. They love you anyway.

Ik weet als geen ander dat dit fascinerende avontuur ook zwaar en een beetje eenzaam kan zijn. Het valt niet mee om jezelf aantrekkelijk te blijven voelen wanneer je lichaam veranderd is, je minder tijd hebt voor persoonlijke verzorging en je regelmatig onder de poep, plas, kwijl, snot en/of braaksel zit. Het grootbrengen van een kind is inderdaad geen lineair proces. Ups en downs zijn horen erbij. Accepteer hulp en gun jezelf regelmatig een welverdiende break om je weer op te laden.

Alle moeders hebben van die dagen, weken of zelfs maanden dat het door slapeloze nachten, griepjes, tandjes, groeispeurts, emotionele sprongetjes even niet mee zit. Ja, zelfs die dame op sociale media wiens leven alleen maar uit gelukzalige momenten lijkt te bestaan. Je mist je autonomiteit. Misschien mis je ook wel eens je oude leventje… Je mag er af en toe flink van balen. Sta jezelf ten alle tijden toe te voelen wat je voelt. Alle emoties mogen er zijn. Huil als je voelt dat je moet huilen; tranen reinigen de ziel en zorgen ervoor dat je daarna weer opgelucht kunt ademen. Vele godinnen zijn je voor gegaan; ook jouw hele vrouwelijke familielijn! Vele anderen vertellen jouw verhaal en delen jouw ervaring. Weet dat je niet alleen bent, godin.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

 

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Vrouwzijn

Zo bijzonder, de allereerste menstruatie

img_4662

Namasté godin,

Vorige week was er geen nieuwe blogpost omdat ik ‘even’ moest dealen met mijn uit de hand gelopen verkoudheid. Ik had koorts en de linkerkant van mijn gezicht had de vorm van een halve peer doordat mijn middenoorontsteking zich uitgebreid had naar de speekselklieren in mijn linkerwang. Ja au, dat deed verschrikkelijk zeer! Gelukkig zijn de pijn en de zwelling weg. Ondanks dat mijn linkeroor nog steeds potdicht zit, voel ik me wel al veel beter. Ik voel me goed genoeg om als vanouds een blogje te schrijven.

Ik schrijf echt graag over ‘vaginale zaken’. Ik vind het extra fijn om over menstrueren te praten wanneer het voor mezelf bijna zover is. Mijn cyclus nadert zijn einde. Dit onderwerp is een obsessie. Het doorbreken van mijn regels betekent het einde van de vervelende symptomen van mijn PMDD (premenstrueel dysfore syndroom). Er komt dan heel veel hormonale en emotionele spanning los. Ook haal ik weer normaal adem. “Hèhè… het is voorbij… What’s next?”, denk ik dan opgelucht. Mijn lichamelijke winter gaat over in een lente. Heerlijk. Echter, ik weet zeker dat er genoeg godinnen zijn die vinden dat de eerste druppel bloed symbool staat voor het begin van alle ELLENDE. Ik ben een mutant; I just love the mess!

Dit is een mooi moment om terug te gaan naar hoe het allemaal begon. Wanneer het allemaal begon. Toen je voor de allereerste keer met ‘de (bruin)rode vlek’ geconfronteerd werd. Hoe voelde je je? Hoe reageerde je? Was er iemand in de buurt om je bij te staan tijdens dit indrukwekkende moment? Welke ideeën heb jij daarna over menstrueren meegekregen?

Bij mij begon allemaal op een avond in januari in het jaar van 1996. Ik was amper twee maanden elf jaar oud en ging naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje/buurmeisje. Wat een hele gezellige avond stijldansen had moeten worden, want dat was toen in de mode op de basisschool, viel in het water omdat ik vreselijke buikkrampen had. Ik zat tussen de dansjes door ineengedoken op een stoel. Mijn armen om mijn middeltje gevouwen, hopende dat de avond snel voorbij zou zijn. De dagen daarna had ik af en toe nog een krampje, tot die ene avond na het avondeten. Ik ging boven naar de wc voor de welbekende peristaltiek na het nuttigen van een grote maal. Broek omlaag en ik ging zitten. Toen ik omlaag keek, zag ik het; DE vlek in mijn meisjesondergoed. Ik schrok me de tandjes! Hup, broek weer omhoog, badkamer deur weer van het slot en ik rende zo snel als ik kon weer naar beneden. “Mama, mamaaaa! Je moet boven komen!”. Mijn moeder liep rustig achter me aan en zei “Ik weet het al… Je bent ongesteld geworden, hè?”. “Jaaaaa! Hoe weet je dat?”, vroeg ik haar erg verbaasd. “Nou…”, antwoorde ze. “…ik heb het al een paar dagen aan je onderbroekjes in de wasmand gezien. Het zat er al aan te komen”. Jakkes! Ze checkte mijn slipjes??? Zo genant, maar ik voelde me wel meteen heel erg begrepen. Ze nam me bij de hand en haalde een maandverbandje tevoorschijn. Diezelfde avond nog gaf ze me tijdens de afwas een preek dat ik vanaf nu voorzichtig met jongens moest zijn. Wel moederlief, heel leerzaam als je pas elf jaar oud bent…

Al gauw raakte ik gewend aan het idee dat ik niet meer zonder maandverbandjes in mijn jaszak de deur uit kon. En dat ik tijdens zwempartijtjes de kleinste tampon maar moest gebruiken. Mijn moeder gaf me ook instructies hoe ik zo subtiel mogelijk mezelf tijdens schooltijden kon verschonen. Het draaide allemaal om discretie. Het voelde heimelijk. Ik voelde me eenzaam omdat ik dacht dat ik enige was. Ik besloot op een dag na gymles in de kleedkamer een boekje open te doen bij mijn vrouwelijke klasgenoten. En het bleek dat ik niet de enige was. In de maanden na mijn eerste bloeding waren er meer klasgenootjes veranderd in piepjonge vrouwen. Een van hen was het zelfs al sinds haar negende! En zij had het zwaar. Ze vloeide zóveel dat ze tijdens de tweede of derde dag niet mee kon doen met gym. Dat verklaarde ineens waarom zij dan op de bank aan de kant de gymles uitzat. Met mijn openheid ging er een geheel nieuwe wereld voor me open. Er ontstond een hechte vriendinnengroep, een all women tribe, die elkaar zelfs af en toe met maandverbandjes uit de brand hielp. Ook werd de band met mijn beste vriendin veel hechter toen het voor haar in de zomervakantie van 1996 begon. Samen gingen we opzoek naar wat vrouwelijk nou eigenlijk inhield en kregen we beetje bij beetje een volwassenere kijk op het leven.

Bepaalde ideeën over en gebruiken omtrent het menstrueren verschillen per werelddeel, etniciteit en cultuur. Ik kan me nog herinneren dat mijn Surinaamse oma geld voor mij aan mijn vader meegaf om deze happening te vieren. Het is in Suriname gebruikelijk dat een meisje dan geld en/of sieraden krijgt. Dat vond ik toen al best bijzonder. Weet je, ik ben gek op symboliek. Ik heb twee dochters en zal daarom te zijner tijd een sieraad met een rode steen voor ze kopen zodat zij de transitie van meisje naar vrouw voor altijd kunnen koesteren. Als ik mezelf als uitgangspunt moet nemen, zou het voor de oudste over zeven à acht jaar al zover kunnen zijn!

Omdat ik zelf al ruim 23 jaar menstrueer, heb ik er ook al wat lessen over geleerd. Ik zou de volgende boodschappen aan mijn dochters én alle jonge meisjes willen meegeven.

Lieve mooie, menstruerende jongedame, ik wil dat jij weet dat…

  • menstruatie zelf niet vies is
  • het bij het vrouwzijn hoort
  • je lichaam zich gezond ontwikkelt
  • je cyclus de tijd nodig heeft om regelmatig(er) te worden
  • je altijd maandverbandjes bij me moet hebben
  • het niets is om je voor te schamen en je gewoon openlijk sanitaire middelen kunt kopen
  • je je op tijd moet verschonen!
  • je je vagina extra goed schoon moet houden (met water)
  • je het beste de eerste twee/drie dagen op een oude handdoek kan slapen
  • een pijnstiller slikken tegen de krampen oké is en je je niet hóeft te verbijten
  • je er met je vriendinnetjes gewoon over kunt praten als meisjes onder elkaar
  • het dé periode van de maand is om rust te nemen en extra goed voor jezelf te zorgen
  • je ook dan niets moet doen waar je geen zin in hebt
  • je jezelf met een extra’tje (iets lekkers) mag verwennen
  • het met de tijd ook leven kan scheppen (als je later kinderen wilt)

 Ik heb nog meer over menstruaties geschreven, lees What’s in a word: ben je ongesteld of menstrueer je???

🌸

Hoe is jouw herinnering aan je eerste menstruatie? Is menstrueren voor jou iets positiefs? Let’s educatie one another and be proud together!

 

 

Spiritualiteit

Waarom ik mij niet meer label als rooms-katholiek

Namasté godin,

Ik hoop dat je fijne paasdagen hebt gehad, waar ook ter wereld je was. Hier in Nederland was het weer fantastisch; zo’n rond de 25 graden. Heerlijk, die warme voorjaarszon!

Het idee om deze blog te schrijven, is nog geen week geleden vrij spontaan ontstaan. Ik had eigenlijk iets anders voor vandaag in gedachte. Geeft niet, 2019 telt nog genoeg woensdagen. Omdat ik respect heb voor alle religieuze feestdagen, heb ik besloten om hierover pas na Pasen te schrijven.

Het is gebruikelijk voor katholieken om een kindje redelijk jong te dopen. Als nieuw boreling van een paar weken of maanden oud om precies te zijn. Mijn moeder, die als baby al katholiek gedoopt was, had al jaren de wens haar twee dochters te laten dopen. Lang verhaal kort, het kwam er op een of andere manier niet van. Tot de dag dat er in Portugal een nieuw neefje geboren werd en mijn tante me vroeg of ik zijn peetmoeder wilde worden. ‘Jaaaaa!’ was mijn antwoord volmondig. Voorwaarde was uiteraard dat ik wel lid van de kerk zou worden. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn ouders namen contact op met de pastoraat in Hoofddorp en in februari 2001 werden mijn zusje en ik, toen ik 16 was, gedoopt.

Ondanks dat ik het een hele eer vond om de peetmoeder van mijn kleine neefje te zijn, begon mijn mening over de katholieke kerk met de jaren te veranderen. Ik ging nadenken over zaken waar ik me als tiener totaal niet bewust van was. Ik begon problemen te krijgen met de intolerantie voor homoseksuelen, maar toen de paus een paar jaar geleden te lang in gebreke bleef om zich uit te spreken over kindermisbruik in de kerk, was ik er helemaal klaar mee. Ineens was het een instelling waar ik mij niet meer mee wilde identificeren.

Jezelf laten ontdopen is niet mogelijk; het ritueel heeft namelijk plaatsgevonden. Wat wel tot de mogelijkheden behoorde was mijn naam in het doopregister laten doorhalen. Ik schreef en verzond twee brieven. Een ging naar mijn pastoraat en een naar het bisdom in Rotterdam. Het antwoord van de laatste ontvanger was niet mals. Het was namens de paus en het verklaarde dat het doorhalen grote gevolgen had voor mijn leven op aarde én in het hiernamaals. Mijn ziel zou de hemel NOOIT bereiken. Really? Dat vond ik een beste dreigement. Ik kreeg de kans om tot inkeer te komen door binnen twee weken te antwoorden op de brief en naar mijn doopkerk te gaan om te biechten. Wát dan? Ik vond het niet zo’n liefdevolle manier om mij weer op mijn knieën te krijgen. Ik heb nooit gereageerd en dat betekende het einde van mijn bestaan als katholiek. Je begrijpt wel dat dit besluit in andere tijden, zeg maar een paar eeuwen geleden, heel anders afgelopen was…

Heel eerlijk gezegd maakt het helemaal niet uit welk geloof je aanhangt. Het ZIJN van een goed en liefdevol mens laat zich niet beperken tot een religieuze stroming. Ik vind dat echt alle geloven de meest mooie, diepe spirituele boodschappen uitdragen. Ik ben niet katholiek, maar wel spiritueel. Ik geloof in een grotere macht. Voor de ene heet deze God en voor de ander Allah. En voor mij? Geen idee. Het is voor mij een gevoel dat zich niet in woorden en namen laat omschrijven. Ik vind het nog steeds heerlijk om in het buitenland een mooie kathedraal te bezoeken. Om dan op mijn eigen manier te bidden en een kaarsje te branden.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!