Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…