Relaties, Spiritualiteit, Welzijn

2020: een nieuw jaar, een nieuw begin

Heilige geometrie

When I let go of who I am, I become what I might be ~ Lao Tse

Namasté godin,

Heel eerlijk gezegd ben ik de laatste tijd niet zo trouw en regelmatig aan het bloggen geweest. Je zult wel denken aan dat ik druk en heel moe geweest ben… Dat klopt. Life happend, maar ook heel veel mooie dingen. Mijn spiritualiteit heeft, net als mijn kinderen, het afgelopen jaar flinke groeispurts doorgemaakt. Dankzij de natuur en haar prachtige geschenken als plantmedicijnen en heilige geometrie ben ik dichter bij mijn eigen essentie gekomen. Ik ben de wereld buiten de lichamelijke zintuigen gaan verkennen en sta echt versteld van wat ik er allemaal mee kan. Het is tot nu toe een prachtige reis zonder vliegtuigen geweest die ik niet had willen missen!

Echter, prachtige inzichten hebben soms ook een schaduwzijde. Ik heb mogen zien waar ik al enorm gegroeid ben, maar ook op welke gebieden ik nog flink wat bagage mag loslaten. De afgelopen tijd heb ik ook letterlijk veel spullen weggedaan die niet (meer) bijdragen aan mijn levensgeluk. Het is gebleken dat ik helemaal niet zoveel meuk nodig heb! Al dat gedaan hebbend ging ik ook heel kritisch kijken naar mijn interactie met anderen.

Kan ik volledig mezelf zijn? Wordt mijn authenticiteit wel gewaardeerd? Kan ik in dat samenzijn verder groeien met alles wat ik in mij heb? Staan onze neuzen nog wel dezelfde kant op? Dit zijn vragen waar ik niet meteen antwoord op kreeg en toen de antwoorden er eenmaal waren, wilde ik deze niet meteen aanvaarden. Oogkleppen op en vooral doorgaan alsof er niets aan de hand is. En maar weglachen. En nog meer weghuilen. De waarheid doet soms verrekte pijn! Bepaalde dynamieken hebben zichzelf als ware self fulfilling prophecy in stand gehouden. En op een gegeven moment werkte het voor mij gewoon niet meer. Ik kon er niet meer omheen. Ik móest voor mijn eigen evolutie de relatie met de vader van mijn kinderen loslaten.

Let go or be dragged ~ Zen spreekwoord

Dit is een verhaal van rups-cocon/pop-vlinder. Deze beslissing is absoluut niet over een nacht ijs gegaan; ik had namelijk al heel lang mijn twijfels. En maar doorgaan omdat je van iemand houdt, hè? En je weet lieve vrouw, it takes two to tango. Daar waar twee mensen samen zijn met een niet werkende dynamiek, hebben twee mensen schuld…

Helaas kan ik bepaalde acties en het gebrek aan acties niet meer ongedaan maken. Ik ben volwassen genoeg om in te zien waar ik steken heb laten vallen. Waar ik hem en zo ook de kinderen tekort heb gedaan. F#ck dat, wat een sh!t zooi! Ik kan niet anders dan mezelf vergeven voor mijn menselijkheid. Mens zijn komt, helaas, met imperfecties. Konden we samen dan echt niet meer rekken? Stretchen voorbij een nieuw middenpunt? Nee, de rek was er al een tijd uit. Verantwoordelijk nemen en de knoop doorhakken. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn eigen geluk!

Ik spreek de intentie uit om in het nieuwe jaar keuzes te maken die mijn geluk en automatisch dat van mijn dochters bevorderen. 2020 na Christus zal in het teken van verandering staan. Verdere transformatie. Niets zal meer hetzelfde zijn. Ander huis, massagesalon elders voortzetten… Ondanks dat ik een zelfstandige, zelfredzame vrouw ben, voel ik van alles tegelijk. Angst, twijfel, onzekerheid, verdriet, boosheid maar ook hoop. En gelukkig geen spijt. Ik mág ook voor mezelf kiezen. Sterker nog, dat ben ik mijns inziens mezelf verplicht! Mezelf voorop stellen heb ik te lang niet gedaan.

Sinds het grote besluit heb ik een beste taak aan het zoeken naar een andere woning. De woningmarkt in Amersfoort en omstreken is werkelijk schrijnend. Het dwingt me nu ook te gaan kijken naar mogelijkheden om organischer te gaan wonen, in een tiny house, stacaravan of yurt. Lekker in de natuur waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ondanks dat streven zowel Arthur en ik er naar om de overgang naar het nieuwe zo zacht mogelijk voor onze dochters te laten zijn. Dat zijn we hen, ons inziens, verplicht.

Voor nu kan ik alleen ZIJN. Zijn met al mijn emoties en zitten met mezelf. Mediteren, ademen en eindeloos filosoferen. Heel eerlijk gezegd heb ik de feestdagen nog nooit zo intens beleefd. Intens kan ook naast gezelligheid bestaan; 2019 ga ik feestelijk afsluiten!

Powervrouw, ik wens jou en je dierbaren prachtige feestdagen toe! Opdat het nieuwe jaar ook jou heel veel nieuws in goede gezondheid mag brengen 💫. 2020 is tenslotte een engelengetal…

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom in 2020 too…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit, Welzijn

Dankbaarheid

This is a wonderful day. I’ve never seen it before ~ Maya Angelou

Namasté godin,

Ik wil met je delen hoe dankbaar ik me vandaag voel. Hoe trots ik op mezelf ben. Ik heb zojuist mijn allereerste Thaise voetmassage mogen geven aan een mooie, dankbare godin. Zij genoot van het ontvangen en ik van het geven. What else can i ask for???

Wat vond ik het spannend om zo buiten mijn eigen oevers te treden. De uitnodiging en uitdaging om mijn skills toe te passen kwam precies op het juiste moment. Het gaf me het zetje in de rug dat ik nodig had om mijn massagesalon ‘Massageboudoir’ te lanceren. En nu voel ik me ‘wauw’, blij en opgelucht. Het is alsof ik de hele wereld aankan. Ik heb voor mezelf bewezen dat alles mogelijk is als ik er mijn zinnen maar op zet! Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme boost gekregen. Het heeft ook veel inspiratie opgeleverd om in de toekomst massages op locaties nog beter te kunnen faciliteren.

Een eigen bedrijf opstarten is echt veel werk. Ik heb een website, flyers en nog veel meer nodig. Op 19 juni ga ik naar de Kamer van koophandel om het officieel te maken. Druk, druk druk, maar wel voor een iets moois; iets van mezelf!

Ik zal vanaf nu tot juli even een break van het bloggen nemen. Dan heb ik wat meer tijd voor al het regelwerk rondom mijn salon. Volgende maand heb ik vakantie en zal ik ook weer een Ayahuasca ceremonie bijwonen; daar ben ik me nu lichamelijk op aan het voorbereiden. Ook ga ik lekker een weekje weg met mijn gezin. Ik snak naar deze quality time. Maar onthoud; even uit het oog, is niet uit het ❤️. I’ll be back!

🌸

Waar ben jij vandaag dankbaar voor? Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!