Spiritualiteit, Welzijn

Opheldering: is mijn blog authentiek of slechts mijn spirituele “masker”?

Namasté godin,

Ik moet heel dringend iets van me afschrijven, aangezien dit een van de dingen is geweest waar ik mij vannacht, zo vlak voor de aankomende volle maan, vreselijk over druk gemaakt heb. Toevallig heb ik zoals vele burgers en hele volksstammen op aarde geen hart van steen. Ik ben een gevoelsmens pur sang. Door omstandigheden bevind ik me al een paar weken in een soort niemandsland met emotionele ups en downs. Dat vond ik eigenlijk wel best, maar voor een rectificatie verbreek ik nu graag de stilte.

Mij is een paar weekjes geleden ten ore gekomen dat er bekenden van mij zijn die zich mateloos ergeren aan de inhoud van mijn blogposts. Ik heb het niet over jullie, lieve vrouwelijke volgers, maar over de stille lezers die helemaal niets hebben met de onderwerpen waarover ik blog. Om een of andere reden doen zij tóch steeds moeite om mijn publicaties te lezen. Ik vraag me daarom ook af waarom zij dit zichzelf aandoen! Waarom verspilt men in hemelsnaam tijd aan iets waarvan men al weet dat ze het tenenkrommend vinden? Klaarblijkelijke onzin? Maak van je hart alsjeblieft geen moordkuil. Spoiler alert: dat is het NIET waard!

We weten als volwassenen allemaal dat tijd best kostbaar is. Vergeven tijd krijgt men niet meer terug. Het laatste wat ik wil is dat men een hekel aan me krijgt of me zelfs gaat haten. Maar ja, over het daadwerkelijk toelaten van bepaalde emoties in anderen ga ik (helaas) niet. Men is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gevoelsleven. Misschien vindt men het wel heerlijk om zich te ergeren… Heb ik ook al gezegd dat ik nooit en te nimmer iemand gedwongen heb om mijn blogs te lezen? Door scrollen op diens persoonlijke Facebook feed is namelijk ook een optie.

Ook zou ik bij verre van spiritueel en dus fake zijn. Ik geloof heilig in onschuldige tactloosheid van de medemens, maar bij zulk gewaagde uitspraken heeft men naast een gebrek aan achtergrondinformatie misschien ook wel een iets te grote ego die andersdenkenden moedwillig de grond in boort.

Spiritueel zijn kan op heel veel verschillende manieren. Dat spectrum is nogal breed. Míj́n spiritualiteit is anders die van bijvoorbeeld jou. Met beleid én een goed hart is er geen verkeerde manier om datgeen waarin je gelooft te praktiseren. Wat spiritueel zijn voor jou betekent, weet alleen jij zelf. Punt.

Mijn achtergrond is als volgt; ik ben opgegroeid in een gezin waarin het paranormale en al het andere buitenzintuigelijke een redelijk normale plek innam. Het werd aan de keukentafel besproken. It’s safe to say dat mijn interesse in spiritualiteit al vroeg aangewakkerd werd. Vol verwondering keek ik samen met mijn vader naar de afleveringen van ‘Tineke en de paranormale wereld’. Op mijn viertiende volgde ik een cursus astrologie, die ik overigens door een kleine studentenbeurs niet afgemaakte. Op mijn zestiende kreeg ik van een collega van mijn moeder een set tarotkaarten voor mijn verjaardag cadeau. Al gauw deed ik zelf leggingen voor vriendinnen. Deze skill is helaas weggezakt. Dankzij Reiki 1 en 2 kwamen bepaalde energiekanalen in mij open te staan. Ceremonies met plantmedicijnen als Ayahuasca en Psilohuasca gaven me het laatste zetje. Voeg daar mijn essentiële oliën, collectie edelstenen, earthing, holistische massages en meditatie aan toe… En voilà, ik waag het om te zeggen dat ik een spiritueel persoon ben. Gewoon omdat ik weet wat mijn manier van praktiseren voor mij betekent. Ik nodig een ander uit om dat voor zichzelf te definiëren.

En dan hebben we het woord FAKE. Ik ben me ervan bewust dat sommige dingen waarover ik schrijf behoorlijk controversieel zijn en zich in de taboesfeer bevinden. Ook heb ik me al meerdere keren vrij kwetsbaar opgesteld door het achterste van mijn tong te laten zien. Als er iets is waar ik niet meer bang voor ben, dan is het het tonen van mijn pure, rauwe emoties. Ik heb het ook best vaak gehad over eigenschappen van mezelf waar ik niet trots op ben. Het staat allemaal zwart of wit en is gewoon terug te lezen. Ik ben over mijn menselijkheid best transparant.

Nu komt het. Ik zou NOOIT mijn naam én gezicht, dus mijn identiteit, koppelen aan een content waarin ik niet geloof en/of achtersta! Er is geen sprake van een online/offline persona (masker in het Latijns). Wat er zich “achter de schermen” van mijn leven als werkende, menstruerende, vrijende, plassende, poepende, huilende, schaterlachende, ruziënde, als bootwerker scheldende, mediterende moeder van twee jonge kinderen afspeelt, is precies wat ik van harte OOK met jullie deel! Zij die mij heel goed kennen weten dat ik niet anders dan authentiek ben.

I keep things real aangezien the sunny side of life rijkelijk vertegenwoordigd is op sociale media. Het leven bestaat uit zowel yin en yang. Wij godinnen is voor mij een prachtige manier om contact te maken met gelijkgestemden. En met andersdenkenden die zich realiseren dat ik respect heb voor iedereen en dus niemand ergens van probeer te overtuigen. Dit is slechts hoe ik in het leven sta. Bloggen is voor mij een soort van therapie in schriftelijke vorm. Schrijven verheldert en lucht mij ontzettend op. Het is tenslotte mijn persoonlijke blog. En alles mag er gewoon zijn.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Relaties, Spiritualiteit, Welzijn

2020: een nieuw jaar, een nieuw begin

Heilige geometrie

When I let go of who I am, I become what I might be ~ Lao Tse

Namasté godin,

Heel eerlijk gezegd ben ik de laatste tijd niet zo trouw en regelmatig aan het bloggen geweest. Je zult wel denken aan dat ik druk en heel moe geweest ben… Dat klopt. Life happend, maar ook heel veel mooie dingen. Mijn spiritualiteit heeft, net als mijn kinderen, het afgelopen jaar flinke groeispurts doorgemaakt. Dankzij de natuur en haar prachtige geschenken als plantmedicijnen en heilige geometrie ben ik dichter bij mijn eigen essentie gekomen. Ik ben de wereld buiten de lichamelijke zintuigen gaan verkennen en sta echt versteld van wat ik er allemaal mee kan. Het is tot nu toe een prachtige reis zonder vliegtuigen geweest die ik niet had willen missen!

Echter, prachtige inzichten hebben soms ook een schaduwzijde. Ik heb mogen zien waar ik al enorm gegroeid ben, maar ook op welke gebieden ik nog flink wat bagage mag loslaten. De afgelopen tijd heb ik ook letterlijk veel spullen weggedaan die niet (meer) bijdragen aan mijn levensgeluk. Het is gebleken dat ik helemaal niet zoveel meuk nodig heb! Al dat gedaan hebbend ging ik ook heel kritisch kijken naar mijn interactie met anderen.

Kan ik volledig mezelf zijn? Wordt mijn authenticiteit wel gewaardeerd? Kan ik in dat samenzijn verder groeien met alles wat ik in mij heb? Staan onze neuzen nog wel dezelfde kant op? Dit zijn vragen waar ik niet meteen antwoord op kreeg en toen de antwoorden er eenmaal waren, wilde ik deze niet meteen aanvaarden. Oogkleppen op en vooral doorgaan alsof er niets aan de hand is. En maar weglachen. En nog meer weghuilen. De waarheid doet soms verrekte pijn! Bepaalde dynamieken hebben zichzelf als ware self fulfilling prophecy in stand gehouden. En op een gegeven moment werkte het voor mij gewoon niet meer. Ik kon er niet meer omheen. Ik móest voor mijn eigen evolutie de relatie met de vader van mijn kinderen loslaten.

Let go or be dragged ~ Zen spreekwoord

Dit is een verhaal van rups-cocon/pop-vlinder. Deze beslissing is absoluut niet over een nacht ijs gegaan; ik had namelijk al heel lang mijn twijfels. En maar doorgaan omdat je van iemand houdt, hè? En je weet lieve vrouw, it takes two to tango. Daar waar twee mensen samen zijn met een niet werkende dynamiek, hebben twee mensen schuld…

Helaas kan ik bepaalde acties en het gebrek aan acties niet meer ongedaan maken. Ik ben volwassen genoeg om in te zien waar ik steken heb laten vallen. Waar ik hem en zo ook de kinderen tekort heb gedaan. F#ck dat, wat een sh!t zooi! Ik kan niet anders dan mezelf vergeven voor mijn menselijkheid. Mens zijn komt, helaas, met imperfecties. Konden we samen dan echt niet meer rekken? Stretchen voorbij een nieuw middenpunt? Nee, de rek was er al een tijd uit. Verantwoordelijk nemen en de knoop doorhakken. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn eigen geluk!

Ik spreek de intentie uit om in het nieuwe jaar keuzes te maken die mijn geluk en automatisch dat van mijn dochters bevorderen. 2020 na Christus zal in het teken van verandering staan. Verdere transformatie. Niets zal meer hetzelfde zijn. Ander huis, massagesalon elders voortzetten… Ondanks dat ik een zelfstandige, zelfredzame vrouw ben, voel ik van alles tegelijk. Angst, twijfel, onzekerheid, verdriet, boosheid maar ook hoop. En gelukkig geen spijt. Ik mág ook voor mezelf kiezen. Sterker nog, dat ben ik mijns inziens mezelf verplicht! Mezelf voorop stellen heb ik te lang niet gedaan.

Sinds het grote besluit heb ik een beste taak aan het zoeken naar een andere woning. De woningmarkt in Amersfoort en omstreken is werkelijk schrijnend. Het dwingt me nu ook te gaan kijken naar mogelijkheden om organischer te gaan wonen, in een tiny house, stacaravan of yurt. Lekker in de natuur waar ik zo verschrikkelijk veel van houd! Ondanks dat streven zowel Arthur en ik er naar om de overgang naar het nieuwe zo zacht mogelijk voor onze dochters te laten zijn. Dat zijn we hen, ons inziens, verplicht.

Voor nu kan ik alleen ZIJN. Zijn met al mijn emoties en zitten met mezelf. Mediteren, ademen en eindeloos filosoferen. Heel eerlijk gezegd heb ik de feestdagen nog nooit zo intens beleefd. Intens kan ook naast gezelligheid bestaan; 2019 ga ik feestelijk afsluiten!

Powervrouw, ik wens jou en je dierbaren prachtige feestdagen toe! Opdat het nieuwe jaar ook jou heel veel nieuws in goede gezondheid mag brengen 💫. 2020 is tenslotte een engelengetal…

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom in 2020 too…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit, Welzijn

Dankbaarheid

This is a wonderful day. I’ve never seen it before ~ Maya Angelou

Namasté godin,

Ik wil met je delen hoe dankbaar ik me vandaag voel. Hoe trots ik op mezelf ben. Ik heb zojuist mijn allereerste Thaise voetmassage mogen geven aan een mooie, dankbare godin. Zij genoot van het ontvangen en ik van het geven. What else can i ask for???

Wat vond ik het spannend om zo buiten mijn eigen oevers te treden. De uitnodiging en uitdaging om mijn skills toe te passen kwam precies op het juiste moment. Het gaf me het zetje in de rug dat ik nodig had om mijn massagesalon ‘Massageboudoir’ te lanceren. En nu voel ik me ‘wauw’, blij en opgelucht. Het is alsof ik de hele wereld aankan. Ik heb voor mezelf bewezen dat alles mogelijk is als ik er mijn zinnen maar op zet! Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme boost gekregen. Het heeft ook veel inspiratie opgeleverd om in de toekomst massages op locaties nog beter te kunnen faciliteren.

Een eigen bedrijf opstarten is echt veel werk. Ik heb een website, flyers en nog veel meer nodig. Op 19 juni ga ik naar de Kamer van koophandel om het officieel te maken. Druk, druk druk, maar wel voor een iets moois; iets van mezelf!

Ik zal vanaf nu tot juli even een break van het bloggen nemen. Dan heb ik wat meer tijd voor al het regelwerk rondom mijn salon. Volgende maand heb ik vakantie en zal ik ook weer een Ayahuasca ceremonie bijwonen; daar ben ik me nu lichamelijk op aan het voorbereiden. Ook ga ik lekker een weekje weg met mijn gezin. Ik snak naar deze quality time. Maar onthoud; even uit het oog, is niet uit het ❤️. I’ll be back!

🌸

Waar ben jij vandaag dankbaar voor? Plant that seed, make it grow and let it blossom…