Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit, Welzijn

Dankbaarheid

This is a wonderful day. I’ve never seen it before ~ Maya Angelou

Namasté godin,

Ik wil met je delen hoe dankbaar ik me vandaag voel. Hoe trots ik op mezelf ben. Ik heb zojuist mijn allereerste Thaise voetmassage mogen geven aan een mooie, dankbare godin. Zij genoot van het ontvangen en ik van het geven. What else can i ask for???

Wat vond ik het spannend om zo buiten mijn eigen oevers te treden. De uitnodiging en uitdaging om mijn skills toe te passen kwam precies op het juiste moment. Het gaf me het zetje in de rug dat ik nodig had om mijn massagesalon ‘Massageboudoir’ te lanceren. En nu voel ik me ‘wauw’, blij en opgelucht. Het is alsof ik de hele wereld aankan. Ik heb voor mezelf bewezen dat alles mogelijk is als ik er mijn zinnen maar op zet! Mijn zelfvertrouwen heeft een enorme boost gekregen. Het heeft ook veel inspiratie opgeleverd om in de toekomst massages op locaties nog beter te kunnen faciliteren.

Een eigen bedrijf opstarten is echt veel werk. Ik heb een website, flyers en nog veel meer nodig. Op 19 juni ga ik naar de Kamer van koophandel om het officieel te maken. Druk, druk druk, maar wel voor een iets moois; iets van mezelf!

Ik zal vanaf nu tot juli even een break van het bloggen nemen. Dan heb ik wat meer tijd voor al het regelwerk rondom mijn salon. Volgende maand heb ik vakantie en zal ik ook weer een Ayahuasca ceremonie bijwonen; daar ben ik me nu lichamelijk op aan het voorbereiden. Ook ga ik lekker een weekje weg met mijn gezin. Ik snak naar deze quality time. Maar onthoud; even uit het oog, is niet uit het ❤️. I’ll be back!

🌸

Waar ben jij vandaag dankbaar voor? Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Vrouwzijn, Welzijn

Gun jij een andere vrouw haar schoonheid?

Namasté godinnen,

Beauty is the eye of the beholder. Het allerbelangrijkste is dat iedereen, ongeacht geslacht, huidskleur, postuur, seksuele geaardheid, leeftijd of sociaal-economische achtergrond respect verdient. De situatie die ik hieronder omschrijf is fictief en slechts een voorbeeld.

Herkennen jullie dit? Je zit samen met een vriendin gezellig op een terrasje in de stad. En dan gebeurt het volgende; er loopt een vrouw voorbij. Ze is echt een prachtige verschijning met een paar benen waar geen eind aan lijkt te komen. Gehuld in een korte wikkeljurk om haar wespentaille en elegant voortbewegend op knalrode stiletto’s. Jij kijkt, je vriendin kijkt. Sterker nog, het hele terras volgt deze zelfverzekerde dame met hun ogen. ‘Oh wauw…’, komt er verwonderd uit de mond van je tafelgenote. ‘…kon ik maar op zulke hakken lopen’, vervolgt ze. Er bekruipt je een zeer onaangenaam gevoel. Je ogen worden spleetjes en je kaakspieren spannen zich aan. Het enige wat jij een soort van binnensmonds maar wel luid genoeg kunt murmelen is ‘Wat een bitch… Ze denkt zeker dat ze heel wat is. Lelijke trol’.

Ho! Rewind and pause. Wat is hier aan het gebeuren? Waarom denken en zeggen wij vrouwen soms zoveel lelijke dingen over een vrouw die zich bewust is van haar lichamelijke pluspunten en deze weet te etaleren? Wat geeft ons het recht om haar zo neer te sabelen? Wat zegt dat eigenlijk over onszelf?

Ik heb me er eerlijk gezegd in het verleden ook aan schuldig gemaakt. Weliswaar in een andere setting en wat mij triggerde waren misschien geen eindeloos lange benen op stiletto’s maar bijvoorbeeld een voluptueuze decolleté. Het was een cover-up voor mijn eigen onzekerheden. Ik voelde me als het ware geïntimideerd door haar schoonheid en werd me dan pijnlijk bewust van alles wat ik absoluut niet mooi vond aan mezelf. Een kat in het nauw maakt vreemde sprongen. Klauwen komen dan tevoorschijn en attack! Het zei alles over mij en helemaal niets over de dame in kwestie. Door haar te kleineren, kleineerde ik eigenlijk vooral mezelf. Au! Waarom zou ik mezelf zo kwellen? Dat verdien ik niet.

Tijdens mijn spirituele zoektocht groeide met de jaren mijn gevoel van eigenwaarde en kreeg ik meer zelfrespect. Toen ik me bewust werd van mijn eigen schoonheden en al mijn tekortkomingen accepteerde, verdwenen die jaloerse gevoelens als sneeuw voor de zon. Mijn nieuwe motto werd ‘If you have it flaunt it!’. Het doet mij geen pijn meer om de schoonheid van een andere vrouw te (h)erkennen. Ik gun het haar. Als wij godinnen andere godinnen laten schijnen, schijnen we stiekem met ze mee. Voelt dat uiteindelijk niet veel beter? Ja, heerlijk!

Hoe zit het met jou? Ga eens even diep naar binnen… Gun jij een andere vrouw haar schoonheid? Let’s educate one another and be proud together!