Pink ribbon, Vrouwzijn

Pink ribbon: oktober in ‘t roze!

Namasté godin,

Long time no see! Ik hoop dat het goed met je gaat🙏🏾.

We leven ondertussen al ruim een week in de maand oktober. De maand van grote transitie van de natuur (tenminste, als de ‘jouw’ land of werelddeel zich in vier seizoenen uit) én Pink Ribbon. Het is de perfecte tijd om extra stil te staan bij de gezondheid van borsten.

Omdat ik mij zelf in een periode van grote transitie bevind, ben ik even niet in de gelegenheid om geheel nieuwe blogs te genereren (yep, weer die befaamde writers block, haha!). Wat ik natuurlijk wel kan doen is een lijstje samenstellen met de blogposts die ik vorig jaar over dit onderwerp geschreven heb.

Pink ribbon: let’s celebrate boobs!

Pink ribbon challenge: draag heel oktober dagelijks een roze item!

Pink ribbon: Hoe onderzoek je je eigen borsten?

Pink ribbon: Zijn jij en jouw borsten boezemvriendinnetjes?

Pink ribbon: 80% van de vrouwen draagt de verkeerde maat beha!

Pink ribbon: schaamte voor blote borsten en harde tepels

Enjoy reading, enjoy your boobs powervrouw! Pink ribbon

🌸

Let’s educate one another and be proud together! So plant that seed, make it grow and let it blossom…

 

 

 

 

Relaties, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Het beestje heeft een naam!

Foto credits: Hilde Atalanta ~ The vulva gallery

Disclaimer: deze blog is geen betaalde promotie. Ik raad een product aan omdat ik deze fantastisch vind!

Namasté godin,

Herinner je je mijn blogpost Hoe ik mijn yoni gezond houd nog? Ik begon toen met het opnoemen van verschillende namen voor onze vrouwelijke kroonjuwelen. Dit onderwerp ligt nog steeds vrij gevoelig. Er zijn nog te veel mensen in deze maatschappij die met complete walging naar hun eigen lichaam kijken, helemaal niet ‘in’ hun lijf zitten en vooral de geslachtsdelen (enigszins) verafschuwen. Vrouwen spannen de kroon. Hoe kán het nou dat de partner van de vrouw in kwestie haar edele delen meer waardeert dan zij zelf??? Dat kan niet. Dat is jammer. Dat moet anders. Dus, daar gaan we weer…

Voorbips, poes, tante Poes, roosje, nest, le petit triangle d’amour, yoni. En wat dacht je van de medische term, waarmee men nóg moeite heeft? Vagina. Vulva. Is het nog niet erg genoeg? Nee, daar komt het dan… KUT! Niet mijn favoriet, maar het kan beter gezegd zijn. Zoveel beladenheid om zo’n prachtig orgaan. It’s no big deal to me. Anymore.

Ik houd van mezelf. Ik houd van mijn vagina. Het heeft jaaaaaaaren geduurd voordat ik haar ging waarderen en zowel mijn vrouwelijkheid als seksualiteit kon omarmen. Ik moest alles wat mij aangeleerd was loslaten en haar opnieuw ontdekken. Opnieuw leren aanraken en haar energie laten stromen. Wat een genot! Ik gun dat echt iedere vrouw.

Lieve vrouw, heb je enig idee hoeveel kracht er in haar en dus ook jou huist? De zetel van jouw creativiteit zit daar. Het maakt manifestatie mogelijk. Je bezit gewoon het portaal des leven! Schepping van de mens is mogelijk dankzij haar. Mensen zijn zelfs bereid om te betalen om in contact te komen met haar. Dit is hoeveel macht zij heeft. Dan begrijp je nu ook meteen waarom ‘men’ er in het verleden alles aan gedaan heeft om deze kracht in te perken…

Op dit moment lees ik het boek A celebration of vulva diversity van de Nederlandse kunstenares Hilde Atalanta. Zij heeft honderden vulva’s in aquarel vereeuwigd met het persoonlijke verhaal van de godin zelf erbij. Het is zeer educatief; ze bespreekt de anatomie en functies van de vulva en vagina. Ook ontkracht ze mythes/vooroordelen met feiten. Een must voor godinnen van klein tot groot. Opdat zij weten dat ze compleet normaal zijn!

Ik voel heel sterk dat dit onderwerp me op het lijf geschreven is. Hierover ga ik vaker schrijven. Wen er maar aan. In de tussentijd… Kom in contact met je poes, je kitten. Voed haar en geef haar een welverdiende aai. Prrrrrrr.

🌸

Hoe is je band met jouw vagina? Plant that seed, make it grow and let ik blossom.,.

Spiritualiteit, Welzijn

Heel jezelf ook voor hen

It’s up to us to break generational curses. When they say “it runs in the family” you tell them “this is where it runs out” ~ amazingmemovement.com

Namasté godin,

Ik voelde een paar dagen geleden een sterke urgentie om deze week te schrijven over familiekarma; terugkerende moeilijke levensthema’s die generatie op generatie doorgegeven worden.

Lieve powervrouw, ik heb in mijn korte leven van bijna 35 jaar best wat meegemaakt. Heel veel mooie momenten, maar ook een hoop dingen die eigenlijk helemaal niet hadden mogen gebeuren. Of karma-technisch toch wel? En sommige thema’s komen steeds, weer, terug. Als een boemerang. En in plaats van dat je ‘m vangt, heb je niet door uit welke richting het komt voordat het je raakt… Ja, au!

Soms is het zo dat voorgaande generaties tijdens hun leven, hoe lang deze ook heeft mogen duren, met een aantal terugkerende kwesties te stellen hebben gehad. Als deze niet opgelost worden, kunnen ze zowel bewust als onbewust (verstrengeld in het DNA!!!) 1 op 1 aan hun nazaten worden doorgegeven. Het zit dan letterlijk in het bloed. Het raakt bezield en het wordt vlees. En voilà, de rode draad van de kluwen rolt zich uit door de familie. Van oud naar jong. En met jong bedoel ik zo klein als nog in de baarmoeder.

Je mag weten dat ik op dit moment in het oog van de storm zit. Ik baal als een stekker. Ik voel me boos, verdrietig en bang tegelijk. En heel eerlijk gezegd voel ik me nu ook gewoon verslagen door bepaalde aspecten van het leven, want why does this ancestral crocodile keeps biting me in the but (that flares slightly to the side)? Altijd hetzelde *koekoek*liedje van die hitlijst uit f#ck*ing prehistorie. De lp blijft haken op ‘Ik herhaal, ik herhaal, ik herhaal…’. Ik dacht dat ie al lang grijs gedraaid was en ergens als accessoire aan de muur hing!

Real life, dus niet het perfecte wereldje van Facebook en Instagram, is niet per totaal niet perfect. Niet gepolijst, maar meer als een ruwe diamant. Mooi en een soort van rauw tegelijk. Ik ben niet van het doen alsof. Ook de moeilijke aspecten van het leven verdienen het recht om volledig doorleefd te worden. Dit is waar spirituele groei niet eindigt, maar juist begint!

Een van mijn opdrachten in dit leven is VOELEN. Alles. Gewoon zitten (of liggen) met alles wat er is. En het lekker pijn laten doen als dat het is. Dat ik een oude ziel heb, wist ik al. En wat mijn andere missies tijdens mijn LAATSTE leven op aarde zijn, heb ik ook al redelijk in kaart. Het afsluiten van terugkerende levensthema’s is real. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dochters én mijn voorouders. Dat karma stopt bij deze bij mij. Asé! Met de tijd zal ik helen, voor hun allemaal.

Ik heb mezelf al bewezen dat ik een sterke vrouw ben omdat ik al eerder voor hete vuren heb gestaan. En ik (be)sta nog! Deze uitdaging ga ik ook weer aan, wetende dat het tijdelijk is en alles wederom goed komt. Het is tijd om de situatie te ownen. Ik claim mijn verantwoordelijkheid.

Lieve voorouders,

Het spijt me.

Vergeef me alstublieft.

Dank u wel.

Ik hou van u.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom

Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Godin, je bent een variatie van normaal!

There’s no wrong way to have a body ~ Glenn Marla

Namasté godin,

Ik ben niet perfect. Ik ben me bewust van het feit dat ik ook lichamelijke onvolmaaktheden heb. Cellulitis, striae, pukkeltjes en hun littekentjes, snor- en kinhaartjes, hyperpigmentatie door eczeem en pigmentloze vlekken door iets wat toch wel eens vitiligo zou kunnen zijn… Ik heb het ALLEMAAL! Boy oh boy, best een hele kluif om tijdens de zomermaanden mee geconfronteerd te worden. Want ja, bedek je je uit schaamte of omarm je ‘gewoon’ al je imperfecties en laat je je er in je kledingkeuze niet door belemmeren?

Een paar weken geleden had ik een lunchdate met mijn partner; een verlaat cadeautje van mij voor zijn verjaardag. Ik had nog een leuk jurkje in de kast hangen dat ik nog nooit gedragen had. Het jurkje was totaal niets verhullend. Het volgt zeg maar de curve van het vrouwenlichaam. Ik wist dat ik me met dit stukje stof nog net niet naakt zou voelen. Lieve help, heel eng! ‘Weet je wat…?’, dacht ik. ‘…ik doe wel een corrigerend broekje aan’.

Eenmaal aangedaan snelde ik naar de spiegel toe. Je kunt je zelf als vrouw wel voorstellen hoe het eraan toe ging. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. I liked wat i saw! Strak en welgevormd. Geen hobbels en bobbels. Het leek prachtig af te kleden totdat ik mijn spiegelbeeld frontaal inspecteerde. En zie daar, een onnatuurlijke plooi over mijn middel die mijn lijflijke trucage verraadde! ‘Kak… dit is jammer!’, riep ik gefrustreerd. ‘Dít ziet er NIET uit! Je kunt hier een lijntje zien…’. Ik had het gevoel dat heel de wereld kon zien dat ik aan het cheaten was, de boel voor de gek probeerde te houden met mijn niet zo onzichtbare corrigerend broekje. Bovendien was het bijna 30 graden buiten. Het was een extra laag kleding dat ook nog eens hoog synthetisch was. Niet te doen tijdens onder andere een boottochtje van een uur door de grachten van het centrum van Amersfoort. Dat ding moest meteen uit.

Take two voor de spiegel. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. Ik zag een vrouw met ronde vormen. Kneedbare billen die een beetje breed zijn. Mocht wel wat compacter. Hier en daar een piepklein deukje. Verder een klein buikje, maar ja wat wil je na twee zwangerschappen? Al met al vond ik het toch wel meevallen zonder het broekje. Én het zag instantly natuurlijk uit. Ik ben best fan van puur natuur. Waarom niet de wereld laten zien dat ik mijn imperfecties omarm? Dat het oké is om te zijn wie je bent, hoe je bent?

Stel je eens voor, godin, dat iedereen er hetzelfde uitzag… Dat zou zo saai zijn. Weet je, we hebben het over de buitenkant.. Als je je ogen sluit, zie je jezelf niet meer terwijl ‘jij’ er wel nog bent. Dan moet je wel MEER zijn dan alleen je lichaam. In essentie, dus van binnen, zijn we allemaal hetzelfde. Prachtige zielen. Bovendien werken al die verschillende lijven op precies dezelfde manier. Hoe je eruit ziet is tijdelijk en slechts de verpakking. Met onze buitenkant zijn we gewoon een variatie van normaal!

Is het niet absurd dat het makkelijk(er) is iemand anders met zijn of haar imperfecties te omarmen? Wij vrouwen zijn zooooo streng voor onszelf wanneer het op uiterlijk aan komt. De media, die ons vaak tot lustobjecten degradeert, helpt er niet bij. Er is als het ware een onzichtbare mal waar we allemaal in moeten passen. Slechts een kleine percentage van de vrouwen voldoet aan “het ideaalbeeld”. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Dat eeuwige gevecht met de weegschaal, calorieën en BMI berekeningen moet klaar zijn. Stap uit die matrix en houd onvoorwaardelijk van jezelf zoals je weet dat je ook van een ander kunt houden.

Het was een zeer bevrijdende ervaring om gewoon volledig als mezelf de wijde wereld in te stappen. Ik had wat bekijks; dat lichtgroene jurkje valt op een donkere huid nogal op. Dat vond ik leuk. Mijn partner vond het prachtig. Dat vond ik geweldig!

Het meest opmerkelijke was dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn waardoor negen van de tien keer andermans uiterlijk ze helemaal niets boeit of zelfs niet opvalt. En als ze wel op een negatieve manier met de looks van een ander bezig zijn, is de kans zeer groot dat ze zichzelf met zelfkritiek nog veel meer tekort doen…

Lieve godin, het perfecte lichaam bestaat niet! Schoonheid wordt niet bepaald door een bepaalde kledingmaat of getal op de weegschaal. Ook niet door iemand die jou laat weten dat je in die onzichtbare mal past. Iedereen verdient liefde en respect, ongeacht je lichaamsbouw. Het begint allemaal in dezelfde kern, dus ga je gang. Bemin jezelf!

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Lifestyle, Natuur, Spiritualiteit, Welzijn

Youniverse 🎥

Namasté godin,

The universe is infinite

and has yet to be fully discovered.

Planet earth is just a tiny speck in it…

With blue skies and carpets of green.

Trees connecting sky and earth.

Leaving lots of oxygen particles circulating in between

waves of energy.

Oxygen that keeps us alive

pumping right through our veins.

All living beings are like trees

connecting sky and earth.

Walk as if you’re kissing the earth with your feet ~ Thich Nhat Hanh

barefoot, earthing, grounded.

This is the closest you will get to her while being alive

recharging with beautiful negative ions, uncharging stress.

You are not just a separate entity that happens to touch her soil

we happen to be part of something immensely big.

You and her are intertwined, inseparable

she feeds you, you breathe her

Love her, save her, respect mother earth

feed her and she will breathe you.

It is called you-niverse for a reason.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…