Lifestyle, Spiritualiteit, Welzijn

Ik vertrouw en laat me vallen

Everything will fall into place. Be patient ~ Unknown

Namasté lieveling,

Ik schrijf nu weer op de valreep een blog; vrijdag is bijna om. Het lichtpuntje aan de afgelopen week is de derde verjaardag van mijn tweede dochter geweest! Kinderen worden bizar snel groot. Nog eventjes en ook zij gaat naar school….

Maar goed, de afgelopen week. Die was alles behalve rustig. Zoals ik je als eens eerder verteld heb, huur ik een kamer in een prachtige herenhuis in het centrum van Amersfoort. Ik heb huisgenoten met wie ik als het ware in een communiteit woon. We vormen een kleine tribe, athans, da’s de bedoeling. Een tribe valt of staat met de groepsdynamiek. And it only takes one person to mess things up… Sinds mijn kamergenoot twee maanden geleden de kamer naast mij betrok, sloeg de hele sfeer in huis om. Het is een understatement als ik zeg dat haar persoonlijke situatie nogal onrustig is. En deze onrust geeft af. En wil ik nou net als HSP een energetische spons zijn. Kortom, binnen no time kreeg ik enorm last de zware vibraties die deze dame geheel onbewust uitzendt.

Vorige week vrijdag kwam het ‘s avonds tot een crescendo. Het was de zoveelste keer in een paar weken tijd dat ik aanspraak moest maken op mijn assertiviteit (wat ik overigens van nature niet heel graag doe). Na weer alle moed bij elkaar geraapt te hebben bracht ik haar mijn boodschap rustig, respectvol en doch dwingend. En wat bleek? Ook zij was MIJ helemaal zat and she completely lost it! Ze ontplofte. Al scheldend en tierend heeft ze mijn verzoek ingewilligd door éindelijk haar rommel in de gezamenlijke ruimtes op te ruimen. Daarna deed ze haar jas en schoenen aan en verdween ze met haar twee kindjes voor bijna een week met de noorderzon.

Onze aanvaring liet mij best verbaasd achter. Ik voelde me gefrustreerd en verontwaardigd. Als samenwonende volwassenen moet je elkaar gewoon op dingen kunnen aanspreken. Het gaf me een bijsmaak en ik realiseerde mij dat het niet meer zo verder kon met haar. In de korte tijd dat ik haar heb leren kennen was mijn woongenot flink gekelderd. Ik besloot uit liefde en respect voor mijn kinderen én mezelf dat we daar zo snel mogelijk weg moesten. Ik heb de huur opgezegd.

Geloof me, deze keuze was makkelijk en moeilijk tegelijk. Makkelijk omdat mijn kinderen en ik een huis verdienen waar we in alle rust kunnen wonen. En moeilijk omdat alles aan dit huis perfect was! Dicht bij school, kinderopvang, mijn ex/co-ouder, winkels, centraal station. Maar omdat mijn buurvrouw meervoudig problematiek gaande heeft, weet ik dat zij voorlopig niet verandert. Ze heeft namelijk écht genoeg aan haar hoofd.

Ineens was ik een soort van weer terug bij af. Verhuizen kost best wat tijd, moeite en geld. Het idee alleen bezorgde me accuut hoofdpijn en meerdere gebroken nachten. Het mooie is wel dat mijn intuïtie mij twee dagen vóór de aanvaring al gedwongen had om de coördinator van het woonproject te vragen of hij toevallig een kamer in een van de andere panden vrij had. Zijn antwoord was JA, slechts een straat verderop (!) maar wel pas per half maart. Dat werd dus ruim twee maanden doorbijten, maar met dat fijne vooruitzicht kon ik het makkelijk(er) uitzingen.

Na zes alinea’s zeg ik lang verhaal kort. Nadat ik mijn nieuwe, reeds vertrouwde, leventje losliet door mezelf weer spreekwoordelijk te laten vallen in het onbekende, gebeurde er daadwerkelijk iets wonderbaarlijks. Gisteren heeft de eigenaar van het pand, die het heel jammer vond om me te zien gaan, me per telefoon zeer heuglijk nieuws gegeven. Mijn buurvrouw-kamergenoot heeft haar huur opgezegd! En moet je het volgende ‘horen’. Doordat meerdere huisgenoten herhaaldelijk over haar geklaagd hebben, heeft hij haar de opzegtermijn van twee maanden kwijtgescholden. Daardoor is zij al per 11 februari weg! Zij gaat samen met haar kindjes voor haar veel betaalbaarder wonen waar ze ook nog eens dagbegeleiding krijgt. Opdat ze haar leven snel weer op de rit heeft. Ik hoef dus niet meer te verhuizen. Wauwie wauw… Deze wending had ik totaal niet verwacht!

Wat ik met mijn verhaal wil zeggen is dat als je erop vertrouwt dat alles met een reden gebeurt en je daadwerkelijk bereid bent om los te laten, kunnen onzichtbare krachten (hoe je deze ook wilt noemen en verklaren) voor je aan het werk zodat het, linksom of rechtsom, uiteindelijk allemaal goed komt. Als je een redelijk/realistisch verzoek doet, zul je dat ook ontvangen. Als je in het diepe durft te springen en je laat vallen, zal het universum je met liefde opvangen en dragen. Ik voel me wederom een dankbaar mens. Het is weer eind goed, al goed. AHO, dankjewel universum!

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…