Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Moederschap, Welzijn

Moederschap en HSP

Namasté godinnen,

Het was éigenlijk de bedoeling dat ik het eerst over andere onderwerpen dan het moederschap zou hebben , maar ik móest even eerst het volgende aankaarten…

Gisteren was het weer zo’n dag. Ik wilde van alles doen terwijl ik eigenlijk net zoveel uren als slaap te kort kom. Huishouden, administratie, kindjes voeden, verzorgen en knuffelen. Verplichtingen naar mijn gezin houden echt nooit op. Ben je net ergens klaar mee, begint de hele boel weer van voor af aan. Guys, ik ben nu zooo moe en heel erg overprikkeld. Op zulke dagen loop ik uit nood de hele dag in mijn slaaptunue rond. Voor de heer des huize, mijn eigen meneer Kaktus, is het als het even kan nationale pyjamadag in huis!

Sommige dagen doe ik met twee vingers in mijn neus, maar sommige zijn regelrecht desastreus. Het grappige is dat de meisjes, wanneer ik energetisch gezien op mijn tandvlees loop, het nodig vinden om bovengemiddeld vaak en hard van zich laten horen. De oudste van bijna drie jaar kletste gisteren ons de oren van het hoofd en de jongste van bijna zeven maanden heeft net haar schelle kopstem ontdekt. En man, wat een lawaai. Ik word soms echt gillend gek!

HSP, oftewel highly sensitive person, houdt onder andere in dat al je zintuigen van nature op scherp staan. Zintuigelijke prikkels komen veel harder binnen. Daarna heb je vaker en langer de tijd nodig om je weer op te laden. Geuren bijvoorbeeld, hebben een hele sterke uitwerking; ze gaan hand in hand met mooie en minder mooie herinneringen. En wat de één amper ruikt, kan de ander ontzettend irriteren en ervoor zorgen dat hij/zij zich wil terugtrekken in een veilige cocoon van etherische oliën. Of wierook. Of gewoon ijle lucht. De uitwerking van geuren is fascinerend.

Geluid is soms mijn vijand. Ik ben gek op muziek, maar voor mij zijn harde geluiden echt verschrikkelijk uitputtend. I eat my heart out met die opgroeiende, vocale borelingen in huis. Nowhere to run and nowhere to hide. Dat is op dit moment mijn realiteit als HSP’er én moeder. Ik raak dan best geïrriteerd en reageer vaker kortaf dan ik zou willen. Het liefst trek ik me terug op (en soms ook wel graag door) de wc. Even een paar minuutjes, tot de volgende ‘MAMAAAA’ zich aandient.

Mijn wijze ik weet heel goed hoe ik mij weer moet opladen. Lekker lang douchen, rustig koffie drinken, haken, barefoot walking in het bos, buikdansen, mediteren in de vorm van nidra yoga… echter, mijn mantra is tegenwoordig “Ik. Heb. Geen. Tijd”. Dat is een probleem.

Moeder worden was het mooiste wat me is overkomen, maar ook het meest vermoeiende, verloederende en frustrerende. Ik houd zielsveel van mijn energiezuigertjes, maar soms heb ik zelfs als ik daaa-gen vrij ben (ik werk parttime) meerdere breaks nodig. De hele dag bezig zijn met mensjes die lang niet altijd even dankbaar zijn, is lichamelijk, mentaal en soms zelfs spiritueel erg uitputtend. Ik probeer dus mijn oplaadmomenten te pakken wanneer het kan. Tijdens het gezamenlijke middagdutje van de meisjes is het huis gelukkig even helemaal stil en zen…

Of je nou wel moeder, HSP’er, beide bent of niet, jezelf weer opladen is ontzettend belangrijk. You can’t pour from an empty cup. Je kan niet weggeven wat je zelf niet hebt. En al helemaal niet als energetische dreinage bij jou veel sneller dan gemiddeld gaat.

Mede godin, ben jij zelf een HSP’er? Hoe zorg jij ervoor dat je er weer helemaal tegenaan kunt??? Misschien trek je je helemaal terug of maak je gebruik wel gebruik van edelstenen. Ik ben benieuwd. Let’s educate one another and be proud together…

Liefs,

Viv