Vrouwzijn

Zo bijzonder, de allereerste menstruatie

img_4662

Namasté godin,

Vorige week was er geen nieuwe blogpost omdat ik ‘even’ moest dealen met mijn uit de hand gelopen verkoudheid. Ik had koorts en de linkerkant van mijn gezicht had de vorm van een halve peer doordat mijn middenoorontsteking zich uitgebreid had naar de speekselklieren in mijn linkerwang. Ja au, dat deed verschrikkelijk zeer! Gelukkig zijn de pijn en de zwelling weg. Ondanks dat mijn linkeroor nog steeds potdicht zit, voel ik me wel al veel beter. Ik voel me goed genoeg om als vanouds een blogje te schrijven.

Ik schrijf echt graag over ‘vaginale zaken’. Ik vind het extra fijn om over menstrueren te praten wanneer het voor mezelf bijna zover is. Mijn cyclus nadert zijn einde. Dit onderwerp is een obsessie. Het doorbreken van mijn regels betekent het einde van de vervelende symptomen van mijn PMDD (premenstrueel dysfore syndroom). Er komt dan heel veel hormonale en emotionele spanning los. Ook haal ik weer normaal adem. “Hèhè… het is voorbij… What’s next?”, denk ik dan opgelucht. Mijn lichamelijke winter gaat over in een lente. Heerlijk. Echter, ik weet zeker dat er genoeg godinnen zijn die vinden dat de eerste druppel bloed symbool staat voor het begin van alle ELLENDE. Ik ben een mutant; I just love the mess!

Dit is een mooi moment om terug te gaan naar hoe het allemaal begon. Wanneer het allemaal begon. Toen je voor de allereerste keer met ‘de (bruin)rode vlek’ geconfronteerd werd. Hoe voelde je je? Hoe reageerde je? Was er iemand in de buurt om je bij te staan tijdens dit indrukwekkende moment? Welke ideeën heb jij daarna over menstrueren meegekregen?

Bij mij begon allemaal op een avond in januari in het jaar van 1996. Ik was amper twee maanden elf jaar oud en ging naar een verjaardagsfeestje van een vriendinnetje/buurmeisje. Wat een hele gezellige avond stijldansen had moeten worden, want dat was toen in de mode op de basisschool, viel in het water omdat ik vreselijke buikkrampen had. Ik zat tussen de dansjes door ineengedoken op een stoel. Mijn armen om mijn middeltje gevouwen, hopende dat de avond snel voorbij zou zijn. De dagen daarna had ik af en toe nog een krampje, tot die ene avond na het avondeten. Ik ging boven naar de wc voor de welbekende peristaltiek na het nuttigen van een grote maal. Broek omlaag en ik ging zitten. Toen ik omlaag keek, zag ik het; DE vlek in mijn meisjesondergoed. Ik schrok me de tandjes! Hup, broek weer omhoog, badkamer deur weer van het slot en ik rende zo snel als ik kon weer naar beneden. “Mama, mamaaaa! Je moet boven komen!”. Mijn moeder liep rustig achter me aan en zei “Ik weet het al… Je bent ongesteld geworden, hè?”. “Jaaaaa! Hoe weet je dat?”, vroeg ik haar erg verbaasd. “Nou…”, antwoorde ze. “…ik heb het al een paar dagen aan je onderbroekjes in de wasmand gezien. Het zat er al aan te komen”. Jakkes! Ze checkte mijn slipjes??? Zo genant, maar ik voelde me wel meteen heel erg begrepen. Ze nam me bij de hand en haalde een maandverbandje tevoorschijn. Diezelfde avond nog gaf ze me tijdens de afwas een preek dat ik vanaf nu voorzichtig met jongens moest zijn. Wel moederlief, heel leerzaam als je pas elf jaar oud bent…

Al gauw raakte ik gewend aan het idee dat ik niet meer zonder maandverbandjes in mijn jaszak de deur uit kon. En dat ik tijdens zwempartijtjes de kleinste tampon maar moest gebruiken. Mijn moeder gaf me ook instructies hoe ik zo subtiel mogelijk mezelf tijdens schooltijden kon verschonen. Het draaide allemaal om discretie. Het voelde heimelijk. Ik voelde me eenzaam omdat ik dacht dat ik enige was. Ik besloot op een dag na gymles in de kleedkamer een boekje open te doen bij mijn vrouwelijke klasgenoten. En het bleek dat ik niet de enige was. In de maanden na mijn eerste bloeding waren er meer klasgenootjes veranderd in piepjonge vrouwen. Een van hen was het zelfs al sinds haar negende! En zij had het zwaar. Ze vloeide zóveel dat ze tijdens de tweede of derde dag niet mee kon doen met gym. Dat verklaarde ineens waarom zij dan op de bank aan de kant de gymles uitzat. Met mijn openheid ging er een geheel nieuwe wereld voor me open. Er ontstond een hechte vriendinnengroep, een all women tribe, die elkaar zelfs af en toe met maandverbandjes uit de brand hielp. Ook werd de band met mijn beste vriendin veel hechter toen het voor haar in de zomervakantie van 1996 begon. Samen gingen we opzoek naar wat vrouwelijk nou eigenlijk inhield en kregen we beetje bij beetje een volwassenere kijk op het leven.

Bepaalde ideeën over en gebruiken omtrent het menstrueren verschillen per werelddeel, etniciteit en cultuur. Ik kan me nog herinneren dat mijn Surinaamse oma geld voor mij aan mijn vader meegaf om deze happening te vieren. Het is in Suriname gebruikelijk dat een meisje dan geld en/of sieraden krijgt. Dat vond ik toen al best bijzonder. Weet je, ik ben gek op symboliek. Ik heb twee dochters en zal daarom te zijner tijd een sieraad met een rode steen voor ze kopen zodat zij de transitie van meisje naar vrouw voor altijd kunnen koesteren. Als ik mezelf als uitgangspunt moet nemen, zou het voor de oudste over zeven à acht jaar al zover kunnen zijn!

Omdat ik zelf al ruim 23 jaar menstrueer, heb ik er ook al wat lessen over geleerd. Ik zou de volgende boodschappen aan mijn dochters én alle jonge meisjes willen meegeven.

Lieve mooie, menstruerende jongedame, ik wil dat jij weet dat…

  • menstruatie zelf niet vies is
  • het bij het vrouwzijn hoort
  • je lichaam zich gezond ontwikkelt
  • je cyclus de tijd nodig heeft om regelmatig(er) te worden
  • je altijd maandverbandjes bij me moet hebben
  • het niets is om je voor te schamen en je gewoon openlijk sanitaire middelen kunt kopen
  • je je op tijd moet verschonen!
  • je je vagina extra goed schoon moet houden (met water)
  • je het beste de eerste twee/drie dagen op een oude handdoek kan slapen
  • een pijnstiller slikken tegen de krampen oké is en je je niet hóeft te verbijten
  • je er met je vriendinnetjes gewoon over kunt praten als meisjes onder elkaar
  • het dé periode van de maand is om rust te nemen en extra goed voor jezelf te zorgen
  • je ook dan niets moet doen waar je geen zin in hebt
  • je jezelf met een extra’tje (iets lekkers) mag verwennen
  • het met de tijd ook leven kan scheppen (als je later kinderen wilt)

 Ik heb nog meer over menstruaties geschreven, lees What’s in a word: ben je ongesteld of menstrueer je???

🌸

Hoe is jouw herinnering aan je eerste menstruatie? Is menstrueren voor jou iets positiefs? Let’s educatie one another and be proud together!

 

 

Lifestyle, Natuur

Barefoot walking: een gratis voetreflexje in de natuur

“Walk as if you are kissing the earth with your feet” – Thich Nhat Hanh

Namasté godinnen,

Stel je eens voor dat je je oververmoeide voeten na een dag veel lopen of staan volledig zou kunnen ontspannen. Iedereen weet hoe heerlijk het kan zijn om op blote voeten door het huis te lopen. Of misschien wel in je achtertuin. Die heerlijk koele tegels onder je voeten of lekker kroelen in het met ochtenddauw bedekte gras. Zou het niet geweldig zijn om dat gevoel vast te houden en het naar een hoger niveau te tillen? Naar het niveau van blootsvoets buitenshuis lopen, beter bekend als ‘barefoot walking’.

Het is nu bijna twee jaar geleden dat ik een paar barefoot shoes heb aangeschaft. Deze waren van het type ‘sokken met zooltjes’. Het concept van lopen op blote voeten maar dan met de bescherming van een zool. Maar jeetje, het was totaal niet makkelijk om daaraan te wennen. De schoenen voelden te licht aan mijn voeten waardoor m’n manier van lopen eerder deed denken aan ‘the ministry of silly walks’. Het voelde gewoon raar om elke hobbel en bobbel op straat door de zolen heen te voelen. Ik gaf er de brui aan en de slofjes verdwenen de kast in.

Tijdens mijn tweede zwangerschap deed ik weer een poging. Fail! Door mijn dikke buik en mijn 18 extra kilo’s voelde het alsof ik door de grond zakte. Het voelde als ‘walking with dinosaurs’. Die straattegels deden gewoon pijn! En weer verdwenen de slofjes de kast in. Tot ná de zwangerschap, in de derde week na de bevalling. Na bijna twee weken bedrust was ik fysiek redelijk opgeknapt en weer aan wat actie toe. Gehuld in een joggingpak en op deze makkelijk aan te trekken schoenen deed ik een klein boodschapje op het winkelplein waaraan we wonen. Wat een ver-a-de-ming! Het voelde alsof ik op wolkjes liep. Daardoor werd het dragen van deze slofjes al gauw een gewoonte. Na een tijdje dacht ik; wat als ik nou ‘all the way’, dus gewoon met naakte voeten ga?

Aanvankelijk vond ik het wel spannend om op blote voetjes de straat op te gaan. Ik kreeg op de slofjes in de winkels soms al verbaasde blikken. Laat staan zonder schoenen. Dat gevoel veranderde meteen toen mijn vriend en ik de vriend van een kennis van Centering Pregnancy tegenkwamen in de stad. Op blote kakken! Hij was lekker een wandelingetje aan het maken met hun kleine meid in de draagzak. Hij had een gelukzalige uitdrukking op zijn gezicht en een volle 100% vriendelijke lak aan de blikken van de mensen op het terras. Dat wilde ik ook. En voordat ik het wist, liep ik zelf voor het eerst op vrije voeten de natuur in.

Vandaag de dag heb ik op deze manier vier of vijf wandelingen in het mooie park om de hoek achter de rug. Ik vind het echt heerlijk. Wandelen in het bos was al een favoriete bezigheid; groen doet iets met me. Het opent mijn hartchakra. Tijdens het lopen voel ik me nóg meer verbonden met de natuur. Bovendien geeft de natuur me als het ware een sessie van voetreflextherapie. De structuren van steentjes, kiezels en takjes stimuleren verschillende reflexzones onder de voeten. Gratis en voor niets. Voeg daar de zuurstofrijke boslucht aan toe en voilà! Ik laad me weer helemaal op en ben weer lekker ‘geaard’. Eenmaal thuis gekomen, was ik mijn voeten. That’s another ritual on it’s own…

Ik moet toegeven dat ik nog niet zo fanatiek ben dat ik al blootsvoets de deur uit ga. Aan de voet (haha) van het bos doe ik mijn schoenen uit en wanneer ik naar huis ga trek ik ze weer aan.

Tijdens barefoot walking verandert mijn tred volledig. De afwikkeling van mijn voeten is veel natuurlijker doordat ik mijn hielen anders neerzet. Dat was met mijn platte voeten even wennen. Ik voel écht alles. De spieren en pezen zijn soepeler geworden waardoor ik nu ook met schoenen aan anders loop. Je houding begint bij je voeten en dat werkt door naar boven. Win win!

Heb je misschien ook barefoot shoes? Loop jij buiten wel eens op blote voeten? Ik ben benieuwd of deze platvoet ook vriendjes heeft… Let’s educate one another and be proud together!

Lichaamsverzorging, Seksualiteit, Vrouwzijn

Hoe ik mijn yoni gezond houd

Namasté godinnen,

Voorbips, poes, tante Poes, roosje, nest, le petit triangle d’amour, yoni… Hoe je haar ook noemt, het zijn allemaal namen voor misschien wel ons meest fascinerende orgaan; de vagina!

Het woord yoni komt uit het eeuwenoude Sanskriet en heeft de betekenissen als bron, vagina, baarmoeder, tempel. Ook staat het voor de vrouwelijke energie. In de Kamasutra en Tantra is yoni het tegenovergestelde van lingam, oftewel penis. Beiden klinken zó smakelijk dat je ze bijna zou willen opeten!

Helaas rust er vandaag de dag nog steeds veel taboe op het woord vagina. Ons prachtige geslachtsdeel wordt nog op veel manieren ondergewaardeerd waardoor veel vrouwen zich lang niet altijd verbonden voelen met dat deel van hun lichaam. Aanraken beperkt zich tot het hoogstnoodzakelijke en seksualiteit ontwikkelt zich niet tot de volle capaciteit. Zó zonde.

Op een gegeven moment is de commercie zich met de gezondheid van onze kroonjuwelen gaan bemoeien, terwijl die eigenlijk helemaal niet veel nodig hebben. Dit is wat ík doe om mijn yoni gezond en fris te houden.

Van voor naar achter vegen

Volgens mij regel nummer 1 voor dames op de wc en de eerste les die je als meisje en als ouders van een meisje krijgt.

Wassen met alleen water

De inwendige yoni is van nature zelfreinigend, dankzij een eigen bacteriële flora en afscheiding. Een gezonde vagina heeft een pH waarde van 4 tot 5. Dat is vergelijkbaar met tomaten, druiven en bier. Zeep en andere spoelmiddelen kunnen de zuurgraad ernstig verstoren. Daarom is lauwwarm water perfect om de vulva, dus de buitenkant, te reinigen.

Tussentijds je onderkantje spoelen

Ooit gehoord van cebok? Je spreekt het uit als ‘tjebok’ en het betekent ‘billen wassen’ in het Indonesisch. Het is een oud gebruik dat wereldwijd nog door veel Zuidoost Aziatische mensen gedaan wordt. Soms in combinatie met toiletpapier, maar vaak zonder het gebruik daarvan. In de tropen wordt dit als veel hygiënischer beschouwd. Ik deel deze mening en daarom heb ik er een paar jaar geleden een gewoonte van gemaakt om mezelf thuis, na toiletgebruik, met een kannetje lauwwarm water te spoelen. Ik doe het na een stoelgang na gebruik van toiletpapier, wanneer ik menstrueer (na het verschonen van parfumvrije maanverband of het legen van menstruatiecupje), vóór ‘geplande’ geslachtsgemeenschap en als het even kan ook daarna, maar ook wanneer ik gewoon het gevoel heb dat ik het nodig heb. Sindsdien voel ik me nog frisser.

Geen tampons

De komst van de tampon heeft de vrouw absoluut meer bewegingsvrijheid gegeven. Een mooi voorbeeld daarvan is tijdens de menstruatie gewoon kunnen zwemmen. Het jammere is alleen dat het je yoni nogal droog kan maken. Je kent vast wel het stroeve gevoel wanneer je ‘m tijdens de lichtere dagen van je menstruatie inbrengt. Ai, niet fijn! Dat komt doordat tampons de eigenschap bezitten al je vaginale vocht op te zuigen. Ze maken geen onderscheid. Dat kan je flora aantasten en zelfs kleine wondjes veroorzaken. En als je ‘m ook nog te lang laat zitten, kun je er TSS, toxischeshocksyndroom, aan overhouden. In 3% van de gevallen loopt het zelfs dodelijk af! Vandaar het parfumvrije maandverband en de menstruatiecupjes.

Beperkt gebruik van inlegkruisjes

Het dragen van katoenen ondergoed ventileert je yoni. Ze voorkomen een broeierig gevoel en zo een ideale situatie voor wildgroei van bacteriën. Op sommige momenten in de vrouwelijke maand is het fijn om een inlegkruisje te gebruiken. Voor mij is dat op de laatste dag(en) van de menstruatie. Omdat inlegkruisjes een extra laagje in je ondergoed leggen en dan de boel verstikken, beperk ik het gebruik ervan zoveel mogelijk.

Tweemaal daags schoon ondergoed aan

Dat spreekt toch voor zich?

Geen strings meer voor mij

Iedereen die bekend is met de string weet hoe erg dit type ondergoed ‘in je vlees’ kan gaan zitten. Het lapje stof, soms slechts een touwtje, schuurt door lichamelijke bewegingen gedurende de dag van voor naar achter en weer terug. Dat kan, door het verplaatsen van poepbacteriën, leiden tot (schimmel)infecties. In combinatie met scheren raken je vulva en perineum soms geïrriteerd. En omdat je flora tijdens zwangerschap nog kwetsbaarder is, ben ik tijdens mijn eerste zwangerschap opgehouden met het dragen van strings. Ik draag sindsdien comfortabel zittende katoenen ondergoed in mooie designs. Geen string betekent dus niet automatisch huidkleurige tenten!

Geen seks tijdens menstruatie

Tijdens mijn menstruatie heb ik behoefte aan ontspanning (seks is tenslotte inspanning). Doordat je baarmoedermond dan een beetje openstaat, ben je vatbaarder voor infecties. Je flora heeft daarna ook wat hersteltijd nodig. Bovendien wordt het een rommeltje met al dat bloed. Mijn yoni is gewoon een paar dagen ‘intouchable’.

Seks en masturbatie

Yep, maar dan wel je menstruatie. En jezelf aanraken in de vorm van masturbatie is van tijd tot tijd echt heerlijk. Orgasmes zijn ontzettend goed voor de doorbloeding. Ze brengen je heel diep in contact met je gevoel en je lichaam.

Kegels

Het ritmisch aanspannen en ontspannen van je bekkenbodemspieren. Ik doe deze oefeningen een paar keer dag wanneer ik er aan denk. Niemand die het merkt, maar ík merk het verschil wel in de spiertonus van mijn bekkenstreek. Daar krijg je ook veel krachtigere orgasmes van en meer ‘grip’ op je mannelijke partner…

Niet (te vaak) zwemmen en in bad gaan

Zowel met zwemmen als badderen komt er water in je vagina. Dat verandert tijdelijk je vaginale flora. Wanneer dat te vaak gebeurt, kan je yoni zich minder snel en goed herstellen. Schimmelinfecties liggen dan sneller op de loer.

Niet meer wegscheren dan nodig is

Doordat ook mijn schaamhaar een struktuurtje heeft, eindig ik na een ‘clean shave’, lees coupe à la sfinx, altijd met sneetjes, bultjes en ingegroeide haartjes. Ik vind dat pijnlijk en lelijk. Daarom scheer ik tante Poes niet meer kaal, maar houd ik haar netjes kort met mijn ladyshave. Een scheermesje gebruik ik alleen voor het onderhouden van ‘the bay area’, zodat het niet ‘off shore’ groeit. Wat je mooi vindt, is persoonlijk. Ik denk alleen niet dat er wat mis is met het hebben van schaamhaar. Ik ben tenslotte een volgroeide vrouw!

Slapen zonder onderbroek

Als laatste vind ik het fijn om haar af en toe ’s nachts, meestal na mijn menstruatie en den vleeschlijcke gemeenschap, te laten luchten. Even helemaal niets, lekker woosah! Ook zalig na een dagje stevig broeien in je skinny jeans.

Aan het einde van de dag is een gezonde poes een blije poes…

Hoe verzorg jij je yoni? Zat er voor jou een nieuwe tip bij? Heb jij misschien nieuwe tips voor mij? Let’s educate one another and be proud together!

Moederschap, Welzijn

Je bent NIET je Postpartum depressie…

Namasté godinnen,

Ik wil alle vrouwen, voor wie op dit moment een Postpartum depressie (PPD) realiteit is, een hart onder de riem steken.

Het is niet jouw schuld. Je kunt er niets aan doen en je hebt er zeker niet om gevraagd. Laat alsjeblieft al je schuldgevoelens los.

Het voelt alsof je de enige met zware, sombere gevoelens op deze aardkloot bent. Dat ben je niet. Laat je schaamte los. Praat erover. Het zal je verbazen hoeveel vrouwen dezelfde ervaring met jou delen.

Het is niet raar om om hulp te vragen omdat het even niet gaat. Om hulp vragen getuigt juist van heel veel kracht. Lijd alsjeblieft niet in stilte. Het delen van lasten maakt ze altijd minder zwaar.

Dat wat je voelt is écht tijdelijk. Achter de wolken schijnt de zon en na regen komt zonneschijn. Wat jij nu hard nodig hebt zijn de juiste middelen, lieve en begripvolle mensen om je heen, zoveel mogelijk rust én vooral tijd. Tijd met jezelf en je kersverse baby. Wees niet streng voor jezelf. Wees je eigen allerbeste vriendin. Omhels haar. Ze heeft je nu heel hard nodig.

Je lichaam heeft de afgelopen maanden wonderen verricht. Het bewijs daarvan houd in je armen. Laat het uit je hoofd om te denken dat jij je PPD bent! Je bent niet je emoties, je voelt ze alleen maar. Ze komen én ze gaan. Je tijd als moeder is vele malen langer dan de moeilijke periode waar je nu doorheen gaat. Je bent een prachtig mens. Je bent een sterke vrouw. Het. Komt. Goed.

Heel veel liefs van mij en miljarden andere powervrouwen

Lichaamsverzorging, Moederschap, Welzijn

Waarom ík mijn placenta gegeten heb!

Namasté godinnen,

Koekhappen is een oud Hollandse traditie, maar daar ga ik het vandaag niet over hebben. Ik bedoel eigenlijk placentofagie; het eten van de eigen moederkoek, oftewel placenta, door zoogdieren. Mjammie!

In het dierenrijk is het een normaal verschijnsel. Waarom doen dieren dat? Om sporen van de geboorte van hun jong(en) uit te wissen zodat de nieuw boreling(en) niet ten prooi vallen van een roofdier. Bovendien zit de moederkoek bordevol vitamines, mineralen en oxitocine. Door het laatste stofje, een hormoon, trekt de baarmoeder dan krachtig samen waardoor het vloeien zich beperkt en het lichaam de opdracht krijgt om melk te produceren. Het is voor de moeder een voor de hand liggende, calorierijke snack waardoor ze snel weer op de been is.

Waarom in hemelsnaam zou een vrouwtjes mens haar eigen placenta verorberen? Wel, om het volgende omdat ook wij toevallig zoogdieren zijn (bron www.placenta.nl);

  1. Toename van melkproductie
  2. De hormoonspiegel komt weer in balans
  3. Meer energie en sneller herstel
  4. Verhoogde effectiviteit van moeder-kind hechting
  5. Snelle aanvulling van het ijzerniveau
  6. Vermindering van pijn na de geboorte
  7. Helpt de baarmoeder sneller samentrekken
  8. Vermindering van Postpartum bloedingen
  9. Vermindering van Postpartum depressie en angsten

Het laatste punt in het bijzonder heeft mijn aandacht getrokken…

Op 29 september 2015 werd ik voor het eerst moeder van een flinke doch prachtige dochter genaamd Jasmijn Dalí. Adembenemend. Wat een mooie en bijzondere periode had moeten worden, draaide uit op een ware nachtmerrie vol paniekaanvallen en eindeloze huilbuien. Geen roze wolk voor mij, maar de zeer gevreesde Postpartum depressie (in de volksmond foutief bekend als een Postnatale depressie).

Er zijn meerdere oorzaken geweest: fulltime werken in een voor mij stressvolle functie (omdat je tijdens een zwangerschap niet als stewardess de lucht in mag), last minute verbouwingen in huis, een traumatische bevalling doordat ik de regie totaal kwijt was, slechte begeleiding van niet empatisch ziekenhuispersoneel, drie nachten niet slapen in het ziekenhuis, een zeer ernstig gebrek aan vitamine D (slechts 15 nmol/L!) en genetische aanleg. Ik brak. Mijn prille moederhart brak in duizenden stukjes. De mensen die op dat moment het dichtst bij me stonden waren mijn vriend, ouders, zus, schoonouders en beste vriendin Marjolein. Zij hebben me zien degraderen tot een schaduw van de persoon die ik was. Een zielig hoopje mens dat bijna niet meer at, niet meer sliep, niet meer naar buiten wilde en moeite had met het vormen van eenvoudige zinnen. Mijn hoofd werkte gewoon niet meer. Ik was lamgeslagen, uitgeschakeld en kon helemaal níets meer. Die prachtige baby in mijn armen voelde als een schreeuwende vreemdeling die ik het liefst op de grond wilde laten vallen zodat ik weer terug naar bed kon. Hopende dat het de volgende dag met me gedaan zou zijn. Deze periode was zonder meer de meest verdrietige in mijn leven. Ik zou het mijn ergste vijand niet toewensen. Ik kon er helemaal niets aan doen dat het me is overkomen. Mijn dochter Jasmijn en mijn vriend waren ook vrij van schuld. Ik had gewoon dikke, vette pech.

Met heel veel liefde, steun, psychotherapie en vitamine D kwam ik er binnen zes maanden weer helemaal bovenop. Mijn familie en professionals hebben me zonder medicijnen weer helemaal opgelapt. Ik lachte het leven weer tegemoet, genoot heerlijk van mijn kindje. En ik gaf nog steeds borstvoeding; daardoor ben ik ‘in contact’ met haar gebleven. Wat was ik trots op mezelf! Die grijze donderwolk is me alleen niet in de koude kleren gaan zitten. Dit wilde ik echt nooit meer meemaken. Mijn vriend en ik besloten toen dat één kindje prima was.

Als je omhoog spuugt, komt het terug (zegt mijn moeder). Door een spontane, onbeschermde vrijpartij én een misinterpretatie van mijn temperatuurscurve bleek ik eind mei 2017 zwanger van onze tweede dochter Jade! Voordat er pas na enkele weken een gevoel van blijdschap volgde, waren we totaal in shock en best wel bang. We maakten ons veel zorgen over het herhalen van de geschiedenis. Daarom wilde ik alles binnen mijn macht doen om de kans op een goede afloop, dus een mooie start, zoveel mogelijk te vergroten. Baat het niet dan schaadt het niet. Ik spreek de waarheid als ik zeg dat voor mij niets erger kon zijn dan het doormaken van nog een depressie.

In mijn zoektocht kwamen er veel bijzondere mensen op mijn pad, waaronder Wendy van der Zijden. Zij is een bekende doula in regio Amsterdam, Utrecht en Amersfoort en was begin dit jaar zelfs via EditieNL op tv. Ze werkt onder de naam ‘Holistic Doula’ en een van haar specialiteiten is het verwerken van placenta’s tot een profylactisch eindproduct. Ik kon kiezen uit een menu van een smoothie, capsules, tinctuur en balsem. De opties konden ook gecombineerd worden. Helaas heb ik geen ijzeren maag. Een smoothie met stukjes verse moederkoek of gebakken als een biefstukje zou ik waarschijnlijk niet binnen houden. De titel van mijn blogpost klopt dus niet helemaal. Ik heb mijn placenta niet gegeten, maar er gewoon capsules van laten maken. Voor mij de gulden middenweg!

Omdat Wendy na de geboorte van Jade bijna omkwam in de placenta’s, heeft haar collega Elly de fascinerende klus geklaard. Zij haalde de mijne op dag twee in de ochtend in het ziekenhuis op en op dag drie in de avond werd het eindproduct heel lux thuis bezorgd. De oogst was 94 capsules. En als ‘keepsakes’ kreeg ik ook een afdruk (levensboom) en foto’s van mijn moederkoek, gedroogde vliezen in de vorm van een hartje en een stukje gedroogde navelstreng. Ik ben er ontzettend blij mee en heb ze uiteraard bewaard.

Op dag vier nam ik ’s ochtends de eerste capsules in. De aroma die uit het potje kwam was heftig!!! Ik kan de geur het beste omschrijven als weeïg en zeer ijzerrijk tegelijk. De smaak, als je het aarzelend net iets te lang in de mond houdt, is nog intenser. Toen ik in de zesde week na de bevalling de laatste capsules innam, wist ik al niet beter. Het went.

Heeft het me geholpen met het op gang brengen van de borstvoeding? Nee. Ik gaf namelijk nog steeds (druppeltjes) borstvoeding aan Jasmijn. Ik kwam op dag twee al met warme, zware borsten uit het ziekenhuis waardoor Jade kwa voedingen in een gespreid bedje kwam. Na het slikken van de eerste capsules… Bam!!! Melk kwam echt van alle kanten en ik had het er vreselijk warm van. Arme Jade… Maar daar was haar grote zus om de stuwing bij me weg te drinken. Ik hoefde dus niet te kolven. Handig, zo’n gulzige peuter.

Is die gevreesde Postpartum depressie alsnog gekomen? Nee, Godzijdank niet! Ik had op dag drie, vier en vijf wel behoorlijk wat kraamtranen, maar ik realiseerde me dat dat normaal was en ik me in principe daar nog geen zorgen over hoefde te maken. Mijn hulptroepen stonden namelijk paraat om me op snel te vangen indien dat nodig was.

Mijn ervaring met het innemen van mijn eigen placenta is 100% positief! Ik durf te zeggen dat het een van de redenen is geweest dat ik na deze keizersnede redelijk snel weer op de been was en me, ondanks de vermoeiende factor van het grootbrengen van jonge kinderen, relatief goed voelde. Als je een gezonde zwangerschap hebt gehad, niet lijdt aan een infectueuze ziekte, geen (zware) medicijnen gebruikt, de placenta binnen vier uur na de bevalling kunt koelen én de hygiëne tijdens verwerking gewaarborgd wordt, is er geen enkel medisch bezwaar tegen het innemen van alleen je eigen placenta. Woon je in omgeving Amersfoort en heb je interesse? Neem dan gerust contact op met Wendy.

Lieve Wendy, Lieve Elly… Heel erg bedankt!

Wat vind jij ervan? Zou jij je eigen placenta eten? Heb je er misschien al ervaring mee? Ik ben benieuwd… Let’s educate one another and be proud together!