Lifestyle, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

De toekomst van Wij godinnen

Namasté godin,

Iets waar ik me momenteel behoorlijk bewust van ben, is de onvoorspelbaarheid van het leven. Ik geef toe dat ik het best lastig vind om de controle los te laten en uit handen te geven wanneer het oude en vertrouwde veranderd is in een illusie en dus totaal geen houvast meer biedt.

Loslaten doet pijn. Loslaten is een van de moeilijkste dingen die een mens kan doen, maar door het volledig toelaten van de meest lastige emoties heeft emotionele leegte plaatsgemaakt voor ruimte. Lucht. Ik kan weer ademhalen ondanks dat ik voor het eerst in mijn leven keuzestress ervaar. Het is best eng, ineens zo oneindig veel mogelijkheden. Welke keuzes ik maak, heb ik gelukkig zelf in de hand. De uitkomst ervan blijft een enigma. De uitkomst openbaart zich vanzelf wanneer de tand des tijds toekomst transformeert naar HEDEN. Er rest mij nog een ding; vertrouwen op het proces. Ik vertrouw er volledig op dat het allemaal goed komt.

Life doesn’t happen to you, it happens through you

Zo. Lekker. Héérlijk om met mijn zware, filosofische hersenspinsels te beginnen. Hartelijk dank voor je eindeloze geduld, lieve powervrouw. Bedankt voor je onverzadigbare nieuwsgierigheid, fantastische man!

Waar ik het eigenlijk over wilde hebben is de toekomst van Wij godinnen… Als eerste: mijn blog gaat verder in het Nederlands. Waarom? Niet omdat ik de engelse taal zo moeilijk vind, maar omdat het vertalen van een hele blogpost veel tijd kost én ik gemerkt heb dat ik minder aansluiting vind bij engelstalige volgers. Gevoelsmatig leek het meer op volgen en gevolgd worden in plaats van lezen, gelezen worden en écht verbinden op zielsniveau.

Misschien lees je mijn blogs al vanaf het begin (augustus 2018). Ik heb al heel veel zaken die vrouwen (en in zekere zin ook mannen) aangaan aangekaart, maar ik zou in het verschiet heel veel meer de diepte in willen gaan. Mijn missie in dit leven is vrouwen steunen en toejuichen. Ze spreekwoordelijk dragen zodat zij volledig in hun kracht kunnen staan. Dat begint met een stevig staaltje educatie en als het even kan in samenwerking met andere powervrouwen die verstand van zaken hebben. Laat het me alsjeblieft weten als je een vrouw kent die graag een gastblog wil schrijven. Die “iemand” mag natuurlijk ook jijzelf zijn!

Er zullen dus meer (vieze) praatjes volgen over het vrouwelijk geslachtsdeel, menstruaties met menstruatiecupjes, borsten, etcetera. Mijn taalgebruik zal straight to the point blijven omdat ik helemaal niets met gêne kan. Gêne doorbreekt namelijk geen taboes en laat de mensheid, wat betreft het functioneren van hun wonderlijke lijf, in het ongewisse. Echter, alleen schrijven over genitaliën en seks vind ik zo plat. Dat legt met de tijd de fantasie plat en dooft het gevoel van passie door een overschot aan literaire prikkels. Vergelijk het maar met te vaak kijken naar porno… Om ons met beide beentjes op de grond te houden, zal ik je zo nu en dan laten “zweven” met een “luchtig” item over het paranormale en metafysica. Ik heb je namelijk best veel te vertellen. I’m really going to own my weirdness (ja, dat was Engels!).

Ondanks dat ik echt merk dat ik uit het donkere hol der verdriet gekropen ben, voel ik heel sterk dat de tijd alweer nadert om mezelf af te remmen. De “herstfase” van mijn menstruatiecyclus dwingt me om te reflecteren en stil te staan bij wat IS. Tot ik me weer geroepen voel om een nieuwe blog te schrijven, mag je je tegoed doen aan mijn reeds bestaande, schaamteloze items!

What’s in a word: ben je ongesteld of menstrueer je???

Waarom ík mijn placenta gegeten heb!

Hoe ik mijn yoni gezond houd

Mijn mening over dames van lichte zeden…

Mijn hormoonvrije anticonceptie

Masturbastische magie

Zo bijzonder, de allereerste menstruatie

Eenheid: mannelijke en vrouwelijke energie

Het beestje heeft een naam!

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Relaties, Seksualiteit

The morning after… (deel 2)

Dit is het vervolg op The morning after…

The female body does magic! Er is een periode van een paar dagen in de maand dat ik helemaal ‘in the zone’ ben. Alles warmt op, het leven voelt lekker en ik heb door dat mijn eierstokken eitjes willen droppen. Ik vóel het. Mijn vent rúikt het. Hartjes gaan sneller kloppen, het bloed kookt en het verlangen groeit. Zo dus ook vorige maand (yep, niet zo vaak meer sinds we kids hebben). Ik kwam er ’s avonds laat speciaal weer voor uit bed en ging zachtjes doch heupwiegend de trap af. Terug naar de woonkamer, waar het mannelijke dier met smart op me zat te wachten. De nood was hoog en zo volgde er den vleeschelijke gemeenschap. En wel snel; ik moest de volgende dag vroeg op om te gaan vliegen.

Geen idee wat er misging. Frictie? Momentum? I don’t know. Mijn vriend zei ‘SH*T’. Ik keek verbaasd om. Wat enkele minuten daarvoor nog een condoom was, was veranderd in niets meer dan een cockring. Lieve help, het regenjasje had het gewoon begeven! Míjn reactie was nog minder charmant en zelfs vrouw-onvriendelijk ‘K#T!!!’. Pure paniek. Het volgende moment rende ik naar de keuken, vulde ik een glazen maatbeker met water en snelde ik naar de wc, hopende dat er nog wat te redden viel met een lauwwarme ‘douche’. ‘Jij met je fairtrade condooms!’, riep vriendlief me met een ongemakkelijke lach toe. ‘Biologisch… Biologisch afbreekbaar zeker? De volgende keer moeten we ze gewoon weer van een A merk nemen’.

Die nacht sliep ik kort en slecht. Stel je voor dat ik nu weer zwanger raak? Ik beleefde tenslotte mijn vruchtbare dagen. Beide keren was het meteen raak geweest… Als ik van tevoren geweten had dat dit zou gebeuren, had ik mezelf wel in bed een seksuele aderlating gegeven. We waren het er allebei mee eens dat we (lees IK) snel maatregelen moesten nemen om een derde zwangerschap te voorkomen; voor mij de meest gevreesde vorm van anticonceptie genaamd de “morning after pil”.

Natuurlijk was het de volgende dag zondag en de Etos op het winkelplein waaraan we wonen gesloten. Er zat voor mij dus niets anders op dan op Schiphol in mijn uniform langs de apotheek te gaan. Voor mij op dat moment de ultieme walk of shame. Mijn innerlijke criticus dacht in het hoofd van de apotheker te kunnen kijken. Met een afkeurende blik zou ze zoiets denken als ‘Jij kleine slet… Je komt zeker net terug van een snoepreisje…’. Niets was minder waar. Ze reageerde vriendelijk, met begrip en tactvol. Met de bijsluiter erbij stelde ze me gerust dat ik na acht uur weer zou kunnen borstvoeden, maar dat dat in mijn geval niets uitmaakte aangezien in op reis ging.

Lang verhaal kort (not), ik nam het besluit het pilletje pas op mijn hotelkamer in Nairobi in te nemen. Nagenoeg 24 uur later. Ik had geen idee wat deze hoeveelheid kunstmatige hormonen, net zoveel als zeven dagen van de gewone pil, met me zouden doen. Ik had het echt vervelend gevonden als ik er aan boord misselijk van geworden was. Of de vlucht met een barstende hoofdpijn had moeten uitzitten.

Het effect op mij na een half uur; een beetje duizelig. Na een nachtje slapen; de hele dag een ‘wattig’ en traag gevoel in mijn hoofd. Ik voelde me anders, maar het was niets waar ik niet mee kon dealen. Totdat ik thuis weer was. Boem, kwam dat spul keihard binnen! Puistjes, buikkrampen, huilbuien, vreetaanvallen en een tijdelijke dip in mijn melkproductie. Wat een bagger! En na vijf dagen volgde er zelfs de bekende onttrekkingsbloeding. Zomaar, onvoorbereid ‘in public’. Great! Ik ben vandaag de dag, precies een maand later, nog steeds herstellende… Ik heb mijn vriend op het hart gedrukt dat ik dit spul NOOIT meer inneem. Als hij een sterilisatie te eng blijft vinden en wij in de toekomst weer een ongelukje hebben… Dan zijn bij een eventuele volgende telg alle nachtshifts voor hem.

Zwangerschap is echt een wonder. Of en wanneer kinderen je mooie, warme baarmoeder betrekken is mijns inziens aan jou, je partner (als je die hebt) en een hogere macht. De paniek die ik gevoeld heb, heeft ervoor gezorgd dat ik nu zeker weet dat mijn kinderwens vervuld is. Nee, er komt wat mij betreft geen derde. Wij zijn definitief klaar met het krijgen van kindjes. Dus Art? Knip knip?

Hebben jullie ervaring met de morning after pil? Wat deed het met jullie? Hoe denken jullie natuurlijke godinnen over anticonceptie? Ik ben benieuwd…

Relaties, Seksualiteit

The morning after…

Hoe ik er achter kwam dat we definitief klaar zijn met het krijgen van kindjes!

Namasté godinnen,

Zij die mij heel goed kennen, weten dat ik het niet zo op hormonale anticonceptiva heb. Begrijp me alsjeblieft niet verkeerd; de ontwikkeling van de anticonpectiepil betekende een ware revolutie voor ons bestaan. Vroeger waren we overgeleverd aan de wetten der vruchtbaarheid die voornamelijk gedreven werden door de driften van de man. Zwangerschap was toen een logisch gevolg van (herhaaldelijk) seksuele betrekkingen met echtgenoot, verloofde of vrijer. De geboorte van de pil in 1962 maakte definitief een einde aan de machteloze positie van de vrouw.

In mijn jongere jaren heb ik verscheidene pilmerken uitgeprobeerd, maar die deden bij mij meer kwaad dan goed. De pil maakt mij alleen maar misselijk, pokdalig, gezet met een opgeblazen buik en over-emotioneel. Trouwens, dat laatste is na mijn eisprong tot aan de start van de menstruatie sowieso een ding. Waarom zou ik dat in hemelsnaam opzettelijk erger maken? Voor mij is het dus gewoon farmaceutische troep. Ik kan er NIET tegen.

Toen mijn vriend en ik een serieuze relatie kregen, lieten we via onze huisartsen een aantal soa-testen doen. We waren ‘schoon’ en gezond, maar desondanks vond hij het niet meer dan logisch dat het mannencondoom onze vaste vorm van anticonceptie werd. Want hé, mijn welzijn vond ook hij erg belangrijk!

Mijn lichaam is zo’n 7 à 8 jaar 100% vrij van kunstmatige hormonen (geweest). Geen pil, geen spiraaltje, helemaal niks. Ik laat de natuur graag in haar waarde. Sinds een paar jaar ben ik ook van de natuurlijke methoden als fairtrade condooms van biologisch rubber met glijmiddelen op waterbasis, temperaturen met bijbehorende periodieke onthouding, Billings… Je moet dan veel vertrouwen in de signalen van je eigen lijf hebben. In geen honderd jaar had ik gedacht dat ik enkele weken geleden een erg vervelende keuze moest maken…

Als ik nu doorga met typen, wordt deze blogpost veel te lang. Time out! Nieuwsgierig? Lees dan verder in The morning after… (deel 2). Ik beloof jullie dat dat deel echt heel erg juicy wordt!