Lichaamsverzorging, Lifestyle, Natuur

Eetbare cosmetica

Namasté godin,

Een goede bekende van me, genaamd Wendy, verkoopt echt heerlijke, rauwe, biologische Shea butter uit Burkina Faso. Ik ben fan van het eerste uur en gebruik het echt van top tot teen. Mijn meisjes smeer ik er na het badderen ook mee in en daardoor zit ik al aan de zoveelste pot van dat gouden spul! Op de website van deze holistische Ibiza-chick staat ‘wat je niet eten kunt, moet je niet op je huid smeren’. I know she’s right! Wist je namelijk dat je huid je grootste orgaan is? Alles wat je opsmeert, komt vrijwel direct in je bloedbaan terecht. Ja, dus ook al die -onen, -enen en andere ingrediënten die een kind uit groep 5 niet kan uitspreken!

Ben jij een van de vele dames die in de badkamer een hele rits aan gezichtsproducten hebt staan? Heb je er ook nog eens flink voor betaald? Ik denk dat ik je moet teleurstellen…

De meest bepaalde factor voor de conditie van je huid is je levensstijl, en dan vooral je voeding! Wat je lichaam gezond en fit houdt, is automatisch goed voor je huid. Het is algemeen bekend dat jarenlang roken, (veel) alcohol drinken, flink suiker eten en teveel/te lang zonnen ongunstig is. Dan bestaat er ook nog zoiets als genetica. Als je voorouders snel(ler) in het gezicht tekenden, zou jij zomaar ook ‘pech’ kunnen hebben. Uiterlijke schoonheid, wat dat dan ook per persoon mag betekenen, komt voornamelijk van binnenuit. Het is dus onwaarschijnlijk dat een verzorgingslijn van 300 euro je rimpelvrij gaat houden, powervrouw!

Hier is het fantastische nieuws. De verzorging van je huid kan heel simpel, goedkoop en best natuurlijk zijn! Bijna alles wat je huid in de eerste instantie nodig heeft, staat gewoon in je keukenkastjes of koelkast. Je fruitschaal zorgt ook voor mooie ingrediënten. Het internet staat vol met mooie recepten voor verantwoorde én goedkope huidverzorging.

Wist je bijvoorbeeld dat…

  • je een castille zeep zowel als facewash en douchegel kunt gebruiken? Dat scheelt heel veel geld. Dit product komt misschien wel niet kant elkaar uit de natuur, maar komt er wel heel dicht in de buurt.
  • je met fijne suiker prima je gezicht kunt scrubben? Suiker bevat glycolzuur waardoor dode huidcellen als het ware opgelost worden. Ook trekt suiker vocht aan en voelt je huid daarna heerlijk soepel aan.
  • je ook kunt scrubben met zout? Zout zuivert en kan daarom een onzuivere huid een boost geven. Kun je heel mooi combineren met bijvoorbeeld olijfolie. Let wel: deze scrub is niet geschikt voor een gevoelige of beschadigde huid!
  • honing een ontsmettende werking heeft? Heelijk als masker dus.
  • een natuurlijke kleimasker goed is voor echt alle huidsoorten? In geval van bijvoorbeeld eczeem kun het op al je lichaamsdelen aanbrengen. Het is namelijk door de mineralen ook medicinaal!

Ik gebruik zelf castille zeep en shea butter op dagelijkse basis. Suiker als scrub, honing en een kleinmasker een paar keer per week als extraa’tje. And that’s it! De mogelijkheden zijn echt eindeloos. Zorg ervoor dat het ook nog allemaal biologisch is and you’re good to be a glorious natural beauty!

🌸

Let’s educate one another and be proud togetger!

Lifestyle, Moederschap, Relaties, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Life after total silence (deel 2)

Dit is het vervolg van Life after total silence (deel 1)

Wederom namasté godin,

Powervrouw dat je bent!!! Wat mooi dat je na al die letters die vele woorden vormden ook deel twee wilt lezen. Dank je wel! Namasté.

Tijdelijk vast Europa vliegen

Ik ben gek op mijn baan. Ik houd van mijn leven als stewardess, maar na maanden alleen maar intercontinentaal vliegen naar steeds dezelfde bestemming met negen uur tijdsverschil was ik echt op. Door de gebroken nachten thuis met Jade kwam ik gewoon niet meer van mijn jetlag af. Na mijn vakantie kon ik bijna geen slaap meer vatten en zo volgde er een ziekmelding van bijna twee maanden met een reïntegratietraject van nog geen vier weken. Ik wilde weer de lucht in, maar dan wel op een manier dat ik zo min mogelijk te maken kreeg met tijdsverschillen en zware nachtvluchten. Daarom vlieg ik tot eind juli even alleen Europa. Dat is even heerlijk; ik maak nu om de week gewoon weer drie en soms vier nachten van zeven à negen uur!!!

Het is in de eerste instantie tijdelijk maar kan, als ik het zou willen, met een verlenging van steeds een jaar semi-definitief gemaakt worden. Dat vind ik nogal wat, het idee van geen ‘mini vakanties’ meer op de kosten van de baas naar bijvoorbeeld Singapore of Curaçao tijdens de Nederlandse winters… Daarom heb ik met mijn leidinggevende op kantoor afgesproken dat ik in mei de knoop doorhak.

Vegetarisch dieet

Tijdens de Ayahuasca ceremonie kwam ik erachter hoe zeer ik verbonden ben met het universum en alle levende wezens in het bijzonder. Ik BEN moeder aarde. Daarom had ik heel sterk het gevoel dat ik geen dieren meer wilde eten en dat leeft vandaag de dag, al bijna vier maanden, nog steeds. Omdat ik in het verleden al eerder een hele tijd als vegetariër heb geleefd en zelfs eventjes veganist ben geweest, ben ik al bekend met de plantaardige keuken en kon ik al best lekkere vlees- en visloze maaltijden klaarmaken. Maar daarom weet ik ook waarom het uiteindelijk fout ging. Het was een beste uitdaging om mijn ijzergehalte op pijl te houden en voldoende plantaardige omega’s binnen te krijgen. Dat laatste blijkt nu ook weer een dingetje te zijn. Af en toe had ik een bijna onbedwingbare trek in vis. In haring om heel specifiek te zijn. Vissen zijn ook dieren… Ik eet daarom als het even kan dagelijks een gekookt eitje en probeer genoeg noten, zaden, oliën en dierlijke vetten in de vorm van bijvoorbeeld boter binnen te krijgen. Mijn trek in vette vis is daarom nu ook weer verdwenen. Ik denk dat er een tekort aan het ontstaan was.

Natuurlijk ouderschap

Er zijn niet heel veel mensen die afweten van onze ouderschapsstijl. In het Engels staat het bekend als ‘attachment parenting’ en in het Nederlands als natuurlijk ouderschap. Wat betekent dat dan? Dat we betekent dat we zoveel mogelijk voor onze twee dochters proberen te zorgen zoals andere zoogdieren dat doen. Dat is onder andere veel babydragen (in een draagzak), samen slapen in dezelfde kamer én borstvoeden op verzoek. Samen slapen heeft vooral het laatste ’s nachts veel makkelijker gemaakt. Jasmijn slaapt al een tijd in haar eigen bed aan mijn kant en Jade tussen ons in. Reuze gezellig hoor! Mijn partner en ik zijn dus best onconventioneel. Een soort van moderne hippies.

We waren tijdens de zwangerschap van onze eerste dochter helemaal niet van plan om een en ander op zo’n manier aan te pakken. Het heeft zich gewoon organisch ontwikkeld. Dit is waar wij ons goed bij voelen. We love it most of the time! Deze manier van kinderen grootbrengen kent wel z’n uitdagingen, maar dat geldt mijns inziens voor ouderschap in het algemeen.

(Tandem)borstvoeding

Waar ik nooit een geheim van gemaakt heb, is dat ik een borstvoedingsfanaat ben als het op mijn eigen kindjes aankomt. Ik ben er trots op dat ik al drie en een halve jaar onafgebroken borstvoeding geef. Na een moeilijke start met de oudste had ik dit nooit verwacht.

Toen Jasmijn twintig maanden oud was, bleek ik onverwachts zwanger te zijn van Jade. Tot ongeveer dertien weken produceerde ik nog genoeg melk, maar daarna werd het heel snel minder. Halverwege de zwangerschap kwamen er alleen nog maar druppeltjes zout smakende melk uit. Omdat de tweede zwangerschap door flinke misselijkheid best zwaar was en mijn borsten erg pijn deden, hoopte ik stiekem dat de oudste het er snel bij zou laten. Maar nee, ook zij bleek een fanatiekeling te zijn. This kid just wouldn’t quit! Ze stopte weliswaar met nachtvoedingen en ging toen eindelijk doorslapen, maar bleef overdag nog wel hoopvol ‘droogdrinken’.

Het is wel door haar inzet dat haar zusje op dag na de geboorte al een buikje vol melk had! Mijn productie kwam ontzettend vlot op gang en al gauw had ik een enorme stuwing. En daar was Jasmijn, mijn levende borstkolf. Zij was het die het teveel aan melk in de kraamweek weg dronk zodat Jade zich niet verslikte door mijn krachtige toeschietreflex. En toen realiseerde ik me dat het voeden van een baby én een peuter prima kon. Ik heb de zusjes zelfs een paar keer tegelijk aan de borst gehad. Daar heb ik als herinnering nog een prachtige foto van gemaakt.

Ondertussen drinkt de oudste al drie maanden niet meer bij mij, maar hebben we er allebei fijne herinneringen aan overgehouden. Wat mooi dat ik bijna twaalf maanden heb mogen tandemvoeden. Voor nu gaat het borstvoedingsavontuur verder met de jongste. Ik voed haar nu al ruim veertien maanden en zien we wel waar het schip strandt. Ik ben benieuwd of we de WHO-norm van twee jaar weer gaan halen en weer gaan plussen!

Mijn relatie

Het is algemeen bekend dat het opvoeden van kinderen een enorme klus is. Men noemt het ‘de tropenjaren’. Dat klopt, daar is geen woord van gelogen. En dan nog kunnen woorden bijna niet omschrijven hoe het is als je er dan zelf midden in zit en de klappen van de spreekwoordelijke zweep op dagelijkse basis voelt. Alles verandert. Je lichaam, je financiën, je sociale leven en ook je relatie. Dacht je elkaar als partners goed te kennen, begin je als papa en mama eigenlijk weer helemaal opnieuw. De rollen moeten weer opnieuw verdeeld worden en de drukte in huis kan er voor zorgen dat je op een totaal andere manier met elkaar gaat communiceren. Of in het ergste geval misschien helemaal niet meer of alleen over de kinderen. Het is best choquerend dat een op de drie stellen na gezinsuitbreiding uit elkaar gaat. Dat overkwam ons een tijdje geleden helaas ook. Ja, dat lees je goed.

Ruzies ontstaan meestal na een periode van onderdrukte ergernissen en onuitgesproken irritaties. Een discussie liep uit de hand en ontvlamde tot een flinke ruzie doordat ik me best alleen en erg onbegrepen voelde. Dat wilde ik niet meer. ‘Ik ga alleen verder. Ik ga verder zonder jou’. Het kwam echt uit mijn tenen. Ik zweer dat ik bereid was om het leventje zoals ik het kende achter me te laten. Een plan van aanpak had ik nog niet, maar ik zou er alle tijd voor nemen om voor de kinderen een en ander zo goed mogelijk af te ronden. En toen brak er een periode van een paar weken aan dat we ons in een soort van niemandsland bevonden. In het luchtledige. We woonden samen zonder dat we echt samen waren. Dat was moeilijk. Het was loodzwaar en heel erg verdrietig.

Het gewone leven met onze meiden ging gewoon door. Mijn werk was toen nog meer dan ooit mijn escape. Ik dacht in deze nare periode veel na over de essentie van het leven. Wie ben ik? Wat wil ik? En wat is partnerschap nou sprecies? En na een tijdje was het ineens ‘F*ck all expectations of society’. Ik besloot vanaf dat moment om het compleet anders te gaan doen. Ik moest terug naar mijn basis; mijn spirituele kern. Namasté again, Sri Mooji.

Loslaten

Ik had nogal wat onrealistische ideeën over het bestaan als mens. En grote angsten als te weinig geld hebben en sh*t. Overkwam het leven mij of andersom? Misschien WAS ik wel het leven en waren dingen gewoon zoals ze ZIJN; volledig neutraal als je niet oordeelt. Ik kwam erachter dat het allemaal niet lag aan de gebeurtenissen in mijn leven, maar aan mijn perceptie van en mening over alles wat er zich afspeelde. En waar was ik nou bang voor als in de essentie alles liefde, maar ook tijdelijk is? Je komt met niets en gaat met niets. Alles wat je in je leven denkt te bezitten, heb je slechts in bruikleen.

Ik hield aan heel veel ‘dingen’ vast en realiseerde me dat ik letterlijk moest loslaten. Ik dook in al mijn materiële bezittingen. Van kleding tot schoenen en van cd’s tot sieraden. Wat had ik eigenlijk veel. Ik kwam helemaal niets te kort! Ik begon met opruimen en maakte daarmee verbazingwekkend snel mijn hoofd leeg van gedachten en mijn hart vrij van zorgen. Wat een ballast. Ik bekeek al mijn spullen, nam met een lach en een traan afscheid van ze en pakte al het onnodige zorgvuldig in. En dat was best veel! Daarna heb ik alles aan onze plaatselijke kringloopwinkel gedoneerd. Dat voelde fantastisch en smaakte naar meer.

Datzelfde kon ik misschien ook wel veel dieper op spiritueel niveau. Misschien was het wel mogelijk om zonder verwachtingen van iemand te houden. Heerlijk samen te zijn zonder de angst elkaar te verliezen en niet zonder elkaar te kunnen. Zonder het gevoel elkaar iets schuldig te zijn en elkaar toch alles te geven. No strings attached, maar wel met elkaar verbonden. Als het ware zonder het gevoel elkaar te bezitten. Gewoon lekker samen ZIJN voor zolang dat duren mag. Misschien moesten we toch proberen om er samen uit te komen en onze relatie opnieuw vorm te geven. Niet voor de kinderen, maar gewoon omdat we nog best veel van elkaar hielden.

Eigen bedrijf

De laatste jaren werd het me duidelijk dat ik naast het vliegen nog iets anders wilde doen. Daarom heb ik door het hele land verschillende leuke massagecursussen gevolgd. Diploma’s en certificaten; check. Massagetafel en andere benodigdheden; check. Een bijna lege slaapkamer; check. Ik heb álles om mijn holistische massagesalon voor vrouwen te beginnen. In juni lanceer ik ‘De massageboudoir’. Wat ik alleen nog nodig heb is voldoende energie (want ik ben nog steeds MOE), iemand die mijn website kan maken en een paar lieve dames die ik eerst gratis (of op donatie basis) vertroetelen. Wie o wie?

Mijn opleiding tot postpartum doula heb ik ondertussen ook afgerond. Als ‘stage’ heb ik een paar weken twee lieve ouders in Amersfoort na de geboorte van hun mooie dochter mogen begeleiden. Prachtig en heel inspirerend. Het liefst zou ik een kraamvrouw de eerste veertig dagen na de geboorte willen bijstaan zodat ze zich volledig op haar nieuwboreling kan focussen, weer helemaal op krachten én in haar kracht als moeder kan komen. Helaas is mijn eigen gezinsleven nog te druk om dat naast het vliegen vorm te kunnen geven. Het valt heel mooi te combineren met het geven van massages, maar voor nu blijft het doulaschap nog even toekomstmuziek.

De toekomst van ‘Wij godinnen’

Ik ben een persoon die zich geen blad voor de mond neemt. Ik vind het echt heerlijk om te schrijven over vrouwenzaken die zich nog steeds in de taboesfeer bevinden. Daarom ga ik mijn uiterste best doen om regelmatig, bijvoorbeeld een keer per week, een blogje te schrijven. Gewoon omdat ik fijn vind om met mijn mede godinnen in contact te blijven.

Lieve powervrouw, ik ben nog steeds op zoek naar zelfbewuste, spirituele vrouwen zoals jij en ik die het leuk vinden om een gastblog te schrijven. Het maakt niet uit waarover, als het maar over vrouwenzaken gaat! Vind je dat too much, maar weet je wel een leuk onderwerp waarover ik absoluut moet schrijven? Laat het me dan weten.

Poe, dat was een hele kluif! Deze grote blogpost was in mijn hoofd al een tijdje in de making, maar ik heb er welgeteld drie dagen over gedaan om zowel deel 1 als deel 2 te schrijven. Dat heb ik wederom graag gedaan. Dank. Je. Wel. Namasté. 🌸

Liefs,

Viv

Let’s educate one another and be proud together! So plant that seed, make it grow and let it blossom.

 

Lifestyle, Overig, Relaties, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Life after total silence (deel 1)

“No mud, no lotus” ~Thich Nhat Hanh

Namasté godin,

Hoe gaat het met je? We hebben elkaar heel lang niet ‘gezien’ en ‘gesproken’. Het is ondertussen maanden geleden dat ik voor het laatst echt van me heb laten horen. Ik hoop dat je het goed maakt 🙏🏾.

Herinner je je mijn allerlaatste grote blogpost Ayahuasca aftermath; nieuwe inzichten nog? Wel, na de aftermath kwam er nóg een aftermath, met een smaakje… Haal eerst wat thee en koekjes; wees voorbereid op een heerlijk lange blog die ik in twee delen publiceer.

Writer’s block

Er was een tijd dat ik echt overliep van inspiratie voor Wij godinnen. Ik schreef met gemak twee à drie blogposts per week. Dat werden er eerst minder tot het moment aanbrak dat ik over één publicatie steeds langer ging doen. En toen was er ineens even niets. Mijn gedachtegang stagneerde en voordat ik het wist had de gevreesde writers block zich ingezet. Kak! Balen vond ik het, maar ik koos er voor om de blokkade te accepteren en social media even te laten voor wat het was. Alles is tijdelijk.

Ayahuasca high and low

Zoals ik destijds al vertelde, was mijn ontmoeting met mama Ayahuasca de meest bijzondere spirituele ervaring die ik ooit heb gehad. Het was verrijkend, confronterend en bijna hemels. Zoiets als de dood van de ego en de wedergeboorte van de pure ‘zelf’ had ik nog nooit eerder meegemaakt. I was surfing on the biggest serotonin high ever!!! Serotonine is de stof die ik bij tijd en wijle flink tekort kom. Een foutje van de natuur. Het plantmedicijn uit de amazone vulde mijn voorraad flink aan, maar met de tijd verbruikte ik het natuurlijk weer. En als er dan niets bijkomt in de koude wintermaanden zonder zon en de nachten met jonge kinderen te kort zijn…

Laten we zeggen dat mijn landing terug op aarde vrij hard was. Op deze keerzijde had ik totaal niet gerekend. Moeder Aya laat je van alles zien, maar dan ben je er nog niet. Ze wil dat je met je nieuwe inzichten aan de slag gaat. Als je geen verandering(en) in je leven aanbrengt, blijkt het op een dag nog steeds te zijn zoals het ooit al was. Ik voelde me echt heel goed na de ceremonie, maar na een paar weken zat ik ineens weer midden in de sleur van alledag. Kinderen, koken, schoonmaken en bergen vuile was. Het hield (en houdt heel eerlijk gezegd nog steeds) niet op! Ik weet niet hoe het met jou zit, maar je moet van goede huize komen om maandenlang op maximaal vier à vijf uur per nacht goed te blijven functioneren. Een kwelling eerste klas. Het zorgde voor frustraties pur sang. Dit kon gewoon niet ‘the purpose of life’ zijn. Mijn realiteit. Telkens als ik dacht dat het niet slechter kon, bleek er altijd nog een schepje bovenop te kunnen. Zo. Was dit dan echt mijn enige bestaansrecht?

SAD en PMDD

Zoals ik in deze blogpost al eerder zei, was Ayahuasca mijn laatste strohalm voordat ik een antidepressivum zou gaan slikken. Na mijn breakdown in december was ik het goed zat. Ik vertelde mijn huisarts dat ik nu niet meer met een psycholoog wilde gaan praten om vervelende gebeurtenissen uit het verleden opnieuw te gaan herkauwen en mijn gedachtegang beter te kunnen begrijpen, maar direct naar een psychiater doorverwezen wilde worden. Ik voelde dat er meer met me aan de hand was dan ik met kruiden, voeding en meditatie kon oplossen. Gelukkig kon ik snel terecht. De diagnose; SAD (seasonal affective disorder) oftewel winterdepressie en PMDD (premenstrual dysphoric disorder).

Van de eerste stoornis wist ik al dat ik ‘m had maar de tweede…? Het is de kwaadaardige zus van PMS. Het premenstruele syndroom op STEROÏDEN. Wauw. Waarom heb ik hier in hemelsnaam zo lang mee rondgelopen? Éindelijk wist ik wat mij, zolang ik het me kan herinneren, maandelijks teisterde. Waarom mijn gemoedstoestand na mijn ovulatie zo extreem anders is. Ik zeg dat de zeer onaangename emotie, genaamd schaamte, hier de schuldige van is. Niemand wil ziek zijn of een stoornis hebben. We leven in een maatschappij waarin dat wat je niet kunt zien, er gewoon niet mag zijn. Toegeven dat je zo’n probleem hebt, is daarom nogal confronterend.

Antidepressivum

Mijn huisarts had zo haar vermoedens en wilde mij eerst de pil voorschrijven zodat het mijn hormoonspiegel zou stabiliseren. Ze raadde daarbij ook het doorslikken aan. Minder menstruaties betekent minder PMS. Toch? Maar ik ben nogal gevoelig. Jaren geleden heb ik zonder succes al talloze pilmerken uitgeprobeerd waardoor ik al wist dat deze vorm van medicatie geen optie was. Bovendien geloof ik niet in de onschuld van hormonale anticonceptiva. Ik wilde dus wat anders.

Afijn, de vrouwelijke psychiater schreef me Setraline voor. Dit antidepressivum staat ook wel bekend onder merknaam Zoloft. Het was de bedoeling dat ik, om mijn PMDD te onderdrukken, vanaf de dag van mijn ovulatie een tabletje van 25 mg tot en met de eerste of tweede dag van van mijn menstruatie innam. Daarna zou ik stoppen met slikken en zo’n twee weken vrij van medicatie zijn. Met de tijd zouden we gaan opbouwen naar misschien wel 200 mg per dag. Er waren wel een aantal kanttekeningen.

    Deze medicatie komt in moedermelk, weliswaar in een zeer lage concentratie. Omdat Jade ondertussen steeds minder afhankelijk werd van mijn melk durfde ik het wel aan. Ik was best wanhopig.
    Op het potje zat ook een gele sticker en daar kwam ik helaas pas achter toen ik het gebruik van dit medicijn met een medewerkster van de apotheek besprak. Dat betekent dat het je rijvaardigheid negatief kan beïnvloeden. Voor mijn beroep mag ik ‘on duty’ absoluut geen medicijnen slikken die de rijvaardigheid beïnvloeden. Now what? Ik nam dat gegeven maar even voor lief omdat nog in de ziektewet zat en nog op de grond zou gaan reïntegreren. Maar hoe ga ik er dan mee om wanneer ik weer de lucht in ga? Ze vertelde mij dat de werking van Sertraline na twee à drie uur piekt waardoor ik het beter ’s avonds voor het slapengaan kon innemen. De volgende ochtend zou ik dan geen last meer hebben van sufheid. En inderdaad, ik sliep er op nieuwjaarsnacht als een roos op!
    Alcohol en deze medicatie gaan NIET samen. Gelukkig dronk ik op dat moment even niet en bestaan er genoeg heerlijke alcoholvrije dranken, zoals alcoholvrije bubbels voor de jaarwisseling!
  • Stoppen met deze medicatie geeft mogelijk ontwenningsverschijnselen en moet onder begeleiding gebeuren
    Sertraline heeft eigenlijk een opbouwtijd van vier tot zes weken (!) voordat het goed werkt.
  • Ze drukte mij op het hart dat het mogelijk was dat ik, aangezien ik maandelijks ongeveer twee weken aaneen zou slikken, mijn depressieve buien juist erger (!) konden worden en ik dan ook nog eens ontwenningsverschijnselen kon krijgen. Ik keek haar al slikkend met grote ogen aan. Maar ik was echt wanhopig. Misschien zouden de bijwerkingen wel meevallen en had ik er toch veel baat bij.
  • Om het zekere voor het onzekere te nemen, heb ik het eerste tabletje gehalveerd naar 12,5 mg en heel symbolisch ’s avonds op 31 december ingenomen. Ik voelde me na een uurtje een beetje licht in mijn hoofd, but so far so good en zo nam ik de volgende dag weer ’s avonds het tweede halfje in.
  • Maar op 2 januari kwam ie binnen. Shit hit the fan. De hele dag trillende handen, een droge mond, een concentratie van niks en een zeer onrustig, unheimisch gevoel dat op dezelfde dag nog eindigde in een crescendo. Het voelde nu niet als PMS maar als PMDD op steroïden. Ik explodeerde tijdens het koken in het bijzijn van mijn partner en kindjes om eigenlijk niets en realiseerde me dat ik al op een vrij kleine dosis reageerde. Daar waar ik “normaal” ietwat twistziek was en me vooral neerslachtig voelde in de laatste week vóór mijn menstruatie, was ik nu slechts een paar dagen ná mijn ovulatie ronduit agressief. Deze medicatie zorgde bij mij voor bijwerkingen die eigenlijk nog erger waren dan de stoornis zelf. Ik zag het totaal niet zitten om tot aan de overgang en menopauze periodiek door deze helse opbouwfase heen te moeten.
  • Viv, waarom ga je het dan niet dagelijks slikken? Dan ben je er na hooguit twee maanden van af. Ja, dat had ik zelf ook al bedacht. Maar als dit slechts het begin was na twee halfjes, dan was ik er per direct klaar mee. Wat een troep! Dat kan ik mezelf én mijn gezin toch niet aandoen?
  • Ik ben me er wel heel erg bewust dat er talloze mensenlevens gered zijn dankzij de ontwikkeling van antidepressiva. Helaas voelde ík me er zo slecht door dat ik er juist dingen van zou kunnen gaan doen waar ik later spijt van krijg. Of die ik zelf niet meer zou kunnen navertellen. Al snel verdween het potje met nog 29 hele pillen achter in mijn mandje met vitaminen. Ik twijfelde. Misschien zou ik het de volgende maand weer proberen. Met de volle dosis van 25 mg. Dit wás tenslotte plan B, maar ondanks dat ik weigerde nog steeds te geloven dat het slikken van een antidepressivum mijn laatste optie was. Na veel tobben hakte ik de knoop eindelijk door; dit spul slik ik vrijwillig echt nooit meer! Ik leverde het potje uiteindelijk anoniem zonder naamsticker bij mijn apotheek in. En ineens hoefde ik me ook niet meer druk te maken over hoe ik het zou doen met Sertraline tijdens een nachtvlucht, als ik absoluut wakker moet blijven. Ik ben namelijk wettelijk strafbaar als slaperigheid, veroorzaakt door medicatie, me fouten laat maken die de vliegveiligheid in gevaar brengen. Ik ben me meteen gaan inlezen over natuurlijke(re) alternatieven waar ik misschien wel baat bij kon hebben.
  • L-tryptofaan en 5-HTP

    ❗️Disclaimer: stop NOOIT zomaar met het slikken van een antidepressivum. Stoppen dient met een afbouwschema onder begeleiding van een (gespecialiseerde) arts te gebeuren. Bespreek met hem of haar eerst of het starten met natuurlijke(re) alternatieven een optie voor je is en wanneer je daar eventueel mee zou kunnen beginnen. Het combineren van antidepressiva en bepaalde supplementen of psychedelica als bijvoorbeeld Ayahuasca is levensgevaarlijk!

    Na veel googlen en filmpjes kijken op mijn geliefde Youtube kwam ik uit op twee natuurlijke supplementen; L-tryptofaan en 5-HTP. Beide zijn voorlopers van de neurotransmitter, oftewel boodschapperstof, serotonine.

    L-tryptofaan, ook wel bekend als tryptofaan, is een essentiële aminozuur. Dat betekent dat je lichaam het niet zelf kan aanmaken uit niet-essentiële aminozuren. Het is de voorloper van 5-HTP. Daarvoor heeft je lichaam voldoende vitamine B6 nodig, anders gebeurt er helemaal niets. Daarom vormt deze supplement vaak een complex met minimaal deze in water oplosbare vitamine.

    5-HTP is een aminozuur dat van nature al in het lichaam voorkomt. Het is eigenlijk een bijproduct dat ontstaat wanneer tryptofaan afgebroken wordt. He is als het ware de actieve vorm ervan.

    Briljant dat ik deze informatie gevonden heb!Alleen zat ook hier een aantal kanttekeningen aan.

    • 5-HTP is de directe sleutel tot het verhogen van je eigen serotonine-spiegel. Het geven van borstvoeding is een contra indicatie omdat deze stof in je moedermelk terecht komt. Omdat het ook de productie van melatonine, het slaaphormoon, beïnvloedt, kan het de slaap-waakritme van je kleine zoogdier negatief beïnvloeden. Ik dacht ‘Jammer dan, Jade slaapt toch al slecht!’.
    • Bovendien kun je na een langdurige hoge inname van het middel het serotoninesyndroom krijgen. Daarvan is sprake als je een gevaarlijk hoge serotonine-niveau hebt. Dat is helaas ook nog eens moeilijk te bepalen in je bloed een boodschapperstof constant geproduceerd en afgebroken wordt. Bijwerkingen als vermoeidheid, hevige pijn en zwelling van gewrichten, hart, longen en lever zijn eng en zouden zelfs chronisch kunnen worden. Ay, no stuff to mess with!

    Antidepressiva komen ook met een waslijst van bijwerkingen (waarvan ik denk dat gewichtstoename niet perse de vervelendste is). Ik besloot eerst een paar weken de veiligere l-tryptofaan met B6 uit te proberen. Als dat niet werkte, zou ik 5-HTP als grof geschut inzetten. Het bleek dat het eerste supplement niet veel meer voor me deed dan dat ik ’s avonds sneller in slaap viel. En overdag kreeg ik wat opvliegers, lol. Daarom ging ik de maand daarop, dus tijdens mijn vorige cyclus, na mijn ovulatie tot aan het doorbreken van mijn menstruatie over op 5-HTP. En ja, dat bleek HET middel waar ik eigenlijk al jaren naar op zoek was! Geen bijwerkingen en het werkt gewoon als een malle. Voor het eerst in mijn leven als volwassen vrouw ben ik vrij geweest van ernstige klachten. Ik was wel moe, had de laatste twee dagen vóór het starten van het vloeien wel wat krampjes en was een beetje chagrijnig, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. Halleluja! *Colgate smile*. Ik kijk uit naar mijn volgende ovulatie om te zien of het mooie resultaat aanhoudt. To be continued…

     

    Lees verder in Life after total silence (deel 2)

    Spiritualiteit, Welzijn

    Woede

    Namasté godin,

    De titel van deze blogpost zegt al genoeg.

    Er wordt in de spirituele circuit best vaak gezegd dat alle emoties er mogen zijn en dus gevoeld mogen worden. En dat er eigenlijk geen goede of slechte emoties bestaan. Het zit ‘m in wat je er wel of niet mee doet… Maar man man man, boosheid is me er één! En dan heb je een stapje verder (of te ver) ook nog woede. Beide zijn misschien wel een van de meest lastige gevoelens die er zijn.

    Gisteren werd de zen-modus waarin ik al een paar weken verkeerde nogal abrupt verstoord. De trigger zat ‘m in iets wat mij in een telefoongesprek met een dierbare ten ore kwam. Ik haat onrechtvaardigheid en arrogantie. Ondanks dat ik niet de gedupeerde was, voelde ik me wel een soort van persoonlijk aangevallen. Er gebeurde zonder dat ik het in de hand had van alles met me. Ogen open gesperd, tanden op elkaar, kaken strak, oppervlakkig ademhalen en een voelbare hartslag in de keel. Deze lichamelijke reacties waren bekende ‘vrienden’ van me. Ik herkende de lijflijke sensaties. Mijn vecht/vlucht-modus was geactiveerd en slechts een ding kon me op dat moment nog redden; ik had een time-out nodig. En. Wel. Nu. Meteen. Ik vertelde de persoon aan de andere kant van de lijn dat ik voelde dat ik boos werd en dat ik daarom later terug zou bellen. Eenmaal opgehangen was daar mijn liefdevolle partner. Hij luisterde naar me en liet me in mijn waarde. Ik kon geweldloos oreren.

    Voordat ik het telefoongesprek een vervolg kon geven, ben ik eerst ‘rustig’ in de slaapkamer op bed gaan zitten. De woede, die in mij als lava opborrelde, leek uit meerdere facetten te bestaan. Het ging meerdere keren in een onwillekeurige volgorde van verbaasdheid naar verontwaardiging, teleurstelling, plaatsvervangende schaamte en verdriet. Het kwam van heel diep in mij. Zó confronterend dat ik er op een gegeven moment zelfs misselijk van werd. Je kunt dan twee dingen doen; het met een allesverslindende tirade uiten of het simpelweg alleen voelen. Ik koos niet voor het eerste, wat lelijk genoeg een vrij vertrouwde route voor mij is/was. Ik koos vrij bewust voor het laatste; niet impulsief in actie komen, maar even ‘zitten’ met het vervelende gevoel. En dat is in the moment een ware marteling. Bah. GET-VER-DEM-ME.

    Het moge duidelijk zijn dat ik keihard heb gebaald. Ik heb het toegelaten en omarmd. Adem in, adem uit. Langzaam loste het zware gevoel zich op en kreeg ik steeds meer lucht. En voordat ik het wist, was het voorbij.

    Wanneer heb jij voor het laatst woede gevoeld? Hoe uitte het zich? Let’s educate one another and be proud together!