Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Lichaamsverzorging, Lifestyle, Vrouwzijn, Welzijn

Vrouwen helpen vrouwen

Namasté godin,

Help mee de Menstruatie Armoede en -Schaamte te bestrijden ~ Mandy Ronda

Wie mij goed kent, weer dat ik me geen blad voor de mond neem wanneer het om vrouwenzaken gaat. Vrouw zijn is werkelijk fantastisch, het komt met heel veel superkrachten zoals kinderen dragen, baren en moedermelk produceren. Hoe bijzonder is het dat we maandelijks bloeden zonder dood te gaan! Die tijd van de maand herinnert ons eraan om dan even gas terug te nemen en ons te omringen met alles wat het vloeien zo vloeiend mogelijk laat verlopen. Toch? Vanzelfsprekend zou je denken, maar helaas geldt dat niet voor alle vrouwen.

Voor nog teveel lieve zusters is menstrueren iets wat er als het ware gewoon niet mag zijn. Iets was heel veel stress oplevert. In sommige derdewereldlanden worden vrouwen gemeden als de pest wanneer die periode van de maand zich openbaart. Er is geen geld en geen geld betekent geen maandverband of tampons. Iedereen kan raden wat dat ook betekent; doorlekken, bevlekte onderkleding en dus geen school en niet meedraaien in de samenleving. Gevolg; neerwaardse spiraal van schaamte en armoede. Deze meisjes en vrouwen komen gewoon niet vooruit. Hoe ver zou jij in het leven komen als je zo’n drie maanden school per jaar moest missen?

Bovenstaande scenario lijkt heel ver van ons bed, toch powervrouwen? Schijn bedriegt. Armoede is overal ter wereld alles verwoestend. Genoeg vrouwen in onze, naar verluidt welvarende, samenleving hebben geen geld hebben voor sanitaire producten. Ja, je leest het goed! Denk aan onze zusters die steun krijgen van instanties als de Voedselbank. Denk aan onze zusters die dakloos zijn, in een asielzoekerscentrum wonen. Zo tergend, zo verdrietig. Dit mag niet.

Mandy Ronda is een van de vele godinnen die zich hiervoor hard maakt. Een paar dagen geleden was zij bij 5uur Live om het bewustzijn te vergroten. Ze vraagt om onze hulp.

“Deze kwetsbare groepen hebben last van een dubbel taboe: menstruatie en armoede. Ze behelpen zich met kranten, oude doeken, sokken of zelfs plastic zakjes. Dat kán natuurlijk niet. Elke vrouw verdient het om waardig en hygiënisch te kunnen menstrueren.

Daarom ben ik een inzameling begonnen! En wel van de producten die vrouwen in huis hebben liggen en toch niet meer gebruiken omdat ze niet meer menstrueren of zijn overgestapt op een ander product of merk. Menstruele producten zijn namelijk een basisbehoefte en geen luxe, maar het is ook zonde ze onnodig weg te gooien #reducewaste

Vaak durven deze vrouwen niet om producten te vragen bij de leiding, zeker niet bij mannelijke begeleiders. Daarom vul ik toilettasjes met voldoende producten voor een cyclus, die individueel discreet afgegeven kunnen worden. Het geheel overhandig ik als een mooi pakket aan o.a. de dak- en thuislozenopvang en de vrouwenopvang in Almere.

Wil je ook een steentje bijdragen? Stuur me dan een mailtje naar periodpoverty@mandyronda.com”

Wauw, wat een mooie actie. Ze benadrukt dat ook jij zo’n actie voor dames in jouw omgeving kunt opstarten. Wellicht kunnen de Voedselbank, het Leger des Heils, AZC en zelfs middelbare scholen bij jou in de buurt (extra) sanitaire producten gebruiken. Bel of mail van tevoren om te checken of ze er nood aan hebben.

Names Mandy Ronda en alle andere godinnen, waar ook ter wereld, hartelijk dank❣️

🌸

Let’s educate one another and be proud together. Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Vrouwzijn, Welzijn

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

Namasté godin,

Ik ga meteen met de deur in huis vallen. Nee. Nee, nee, nee en nog eens NEE! Ik leg uit waarom.

De keuze, die ik eind 2012 genomen had, om borstimplantaten te nemen was vrij snel gemaakt. De tijd vanaf het adviserende consult met de chirurg tot de dag van de operatie was nog geen drie weken! Omdat ik het geld had, een aanzienlijk bedrag om heel eerlijk te zijn, was het allemaal zo geregeld. Ik had achteraf gezien liever genoeg zelfvertrouwen gehad…

Mijn abrupte keuze was het gevolg van dat ik compleet gehavend uit een vorige relatie kwam. Een best toxische om heel precies te zijn. We presteerden het om in drie jaar tijd herhaaldelijk het allerslechtste in elkaar naar boven te halen. De mooie momenten konden op een gegeven moment de slechte niet meer compenseren. Na herhaaldelijke kleineringen en bedreigingen van zijn kant (met als gevolg twee keer aangifte doen van mijn kant) was ik er helemaal klaar mee. Ik realiseerde me dat ik al zijn shit niet verdiende en besloot daarom voorgoed een punt achter de relatie te zetten. Het onkruidzaadje was echter wel gezaaid.

Ik was al jaren niet tevreden over mijn boezem. Ik vond mijn borsten te klein en te slap. Zijn lelijke opmerkingen over zijn vele wulpse exen wakkerden mijn al bestaande minderwaardigheidscomplex flink aan en gaven mij dus dé drive om het gewoon te doen. Niet voor hem, maar voor mezelf. Hij zou er toch niet meer van kunnen genieten… Ik wilde me gewoon weer goed voelen. En ja, het gaf mijn zelfvertrouwen een krachtige boost toen de operatie eenmaal achter de rug was. Ik had eindelijk tieten! Niet te groot, 225 cc per borst, maar wel pront en passend bij mijn postuur. Het voelde alsof ik de wereld weer aankon. Echter, gekochte zelfvertrouwen vervliegt met de tijd en al snel kwam ik erachter dat het helen van emotionele wonden de eerste en belangrijkste stap is naar het lekker voelen in je lijf. Ongeacht je (cup)maat, etcetera.

Ik durf met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ik mezelf met al mijn tekortkomingen accepteer. Ik houd van mezelf en vind mezelf ook liefde van anderen waard. I’m a lovable person, you know. Tuurlijk voel ik mij nog wel eens onzeker, maar dat duurt gelukkig niet lang en het beïnvloedt mijn gemoedstoestand niet meer zo. Als ik mij destijds zo zelfverzekerd gevoeld had als nu dan was die hele operatie niet in mij opgekomen. Dan had ik nooit het risico genomen van het snijden in een gezond lijf! Ook heb ik, geheel onnodig, mijn kans op borstkanker vergroot. Ik hoop met alles wat ik heb dat mijn lijf de implantaten goed ingekapseld heeft en ze op die manier enigszins onschadelijk gemaakt zijn. Helaas kan ik niet terug de tijd in en alles ongedaan maken. Ik heb het geaccepteerd. Ik zal met ze moeten leven. Ik heb het mezelf vergeven.

In ‘the heat of the moment’ heb ik gelukkig wel heel bewust gekozen om de implantaten onder de borstspier te laten plaatsen zodat ik in de toekomst nog borstvoeding zou kunnen geven. En ja, dat doe ik al vier jaar! I’m still counting. Ik zie wel hoe lang Jade nog drinken wil… Door het voeden mijn kinderen zien mijn borsten er ondertussen wel realistisch uit. Gerekte huid heeft ervoor gezorgd dat de implantaten als het ware gezakt zijn. Het zijn vandaag de dag stevige hangers, maar ik ben trots op ze. Ook al heb ik ze gekocht, ze zijn nu wel helemaal van mij!

🌸

Zou jij het risico van een borstvergroting nemen? Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Relaties, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Het beestje heeft een naam!

Foto credits: Hilde Atalanta ~ The vulva gallery

Disclaimer: deze blog is geen betaalde promotie. Ik raad een product aan omdat ik deze fantastisch vind!

Namasté godin,

Herinner je je mijn blogpost Hoe ik mijn yoni gezond houd nog? Ik begon toen met het opnoemen van verschillende namen voor onze vrouwelijke kroonjuwelen. Dit onderwerp ligt nog steeds vrij gevoelig. Er zijn nog te veel mensen in deze maatschappij die met complete walging naar hun eigen lichaam kijken, helemaal niet ‘in’ hun lijf zitten en vooral de geslachtsdelen (enigszins) verafschuwen. Vrouwen spannen de kroon. Hoe kán het nou dat de partner van de vrouw in kwestie haar edele delen meer waardeert dan zij zelf??? Dat kan niet. Dat is jammer. Dat moet anders. Dus, daar gaan we weer…

Voorbips, poes, tante Poes, roosje, nest, le petit triangle d’amour, yoni. En wat dacht je van de medische term, waarmee men nóg moeite heeft? Vagina. Vulva. Is het nog niet erg genoeg? Nee, daar komt het dan… KUT! Niet mijn favoriet, maar het kan beter gezegd zijn. Zoveel beladenheid om zo’n prachtig orgaan. It’s no big deal to me. Anymore.

Ik houd van mezelf. Ik houd van mijn vagina. Het heeft jaaaaaaaren geduurd voordat ik haar ging waarderen en zowel mijn vrouwelijkheid als seksualiteit kon omarmen. Ik moest alles wat mij aangeleerd was loslaten en haar opnieuw ontdekken. Opnieuw leren aanraken en haar energie laten stromen. Wat een genot! Ik gun dat echt iedere vrouw.

Lieve vrouw, heb je enig idee hoeveel kracht er in haar en dus ook jou huist? De zetel van jouw creativiteit zit daar. Het maakt manifestatie mogelijk. Je bezit gewoon het portaal des leven! Schepping van de mens is mogelijk dankzij haar. Mensen zijn zelfs bereid om te betalen om in contact te komen met haar. Dit is hoeveel macht zij heeft. Dan begrijp je nu ook meteen waarom ‘men’ er in het verleden alles aan gedaan heeft om deze kracht in te perken…

Op dit moment lees ik het boek A celebration of vulva diversity van de Nederlandse kunstenares Hilde Atalanta. Zij heeft honderden vulva’s in aquarel vereeuwigd met het persoonlijke verhaal van de godin zelf erbij. Het is zeer educatief; ze bespreekt de anatomie en functies van de vulva en vagina. Ook ontkracht ze mythes/vooroordelen met feiten. Een must voor godinnen van klein tot groot. Opdat zij weten dat ze compleet normaal zijn!

Ik voel heel sterk dat dit onderwerp me op het lijf geschreven is. Hierover ga ik vaker schrijven. Wen er maar aan. In de tussentijd… Kom in contact met je poes, je kitten. Voed haar en geef haar een welverdiende aai. Prrrrrrr.

🌸

Hoe is je band met jouw vagina? Plant that seed, make it grow and let ik blossom.,.

Spiritualiteit, Welzijn

Heel jezelf ook voor hen

It’s up to us to break generational curses. When they say “it runs in the family” you tell them “this is where it runs out” ~ amazingmemovement.com

Namasté godin,

Ik voelde een paar dagen geleden een sterke urgentie om deze week te schrijven over familiekarma; terugkerende moeilijke levensthema’s die generatie op generatie doorgegeven worden.

Lieve powervrouw, ik heb in mijn korte leven van bijna 35 jaar best wat meegemaakt. Heel veel mooie momenten, maar ook een hoop dingen die eigenlijk helemaal niet hadden mogen gebeuren. Of karma-technisch toch wel? En sommige thema’s komen steeds, weer, terug. Als een boemerang. En in plaats van dat je ‘m vangt, heb je niet door uit welke richting het komt voordat het je raakt… Ja, au!

Soms is het zo dat voorgaande generaties tijdens hun leven, hoe lang deze ook heeft mogen duren, met een aantal terugkerende kwesties te stellen hebben gehad. Als deze niet opgelost worden, kunnen ze zowel bewust als onbewust (verstrengeld in het DNA!!!) 1 op 1 aan hun nazaten worden doorgegeven. Het zit dan letterlijk in het bloed. Het raakt bezield en het wordt vlees. En voilà, de rode draad van de kluwen rolt zich uit door de familie. Van oud naar jong. En met jong bedoel ik zo klein als nog in de baarmoeder.

Je mag weten dat ik op dit moment in het oog van de storm zit. Ik baal als een stekker. Ik voel me boos, verdrietig en bang tegelijk. En heel eerlijk gezegd voel ik me nu ook gewoon verslagen door bepaalde aspecten van het leven, want why does this ancestral crocodile keeps biting me in the but (that flares slightly to the side)? Altijd hetzelde *koekoek*liedje van die hitlijst uit f#ck*ing prehistorie. De lp blijft haken op ‘Ik herhaal, ik herhaal, ik herhaal…’. Ik dacht dat ie al lang grijs gedraaid was en ergens als accessoire aan de muur hing!

Real life, dus niet het perfecte wereldje van Facebook en Instagram, is niet per totaal niet perfect. Niet gepolijst, maar meer als een ruwe diamant. Mooi en een soort van rauw tegelijk. Ik ben niet van het doen alsof. Ook de moeilijke aspecten van het leven verdienen het recht om volledig doorleefd te worden. Dit is waar spirituele groei niet eindigt, maar juist begint!

Een van mijn opdrachten in dit leven is VOELEN. Alles. Gewoon zitten (of liggen) met alles wat er is. En het lekker pijn laten doen als dat het is. Dat ik een oude ziel heb, wist ik al. En wat mijn andere missies tijdens mijn LAATSTE leven op aarde zijn, heb ik ook al redelijk in kaart. Het afsluiten van terugkerende levensthema’s is real. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dochters én mijn voorouders. Dat karma stopt bij deze bij mij. Asé! Met de tijd zal ik helen, voor hun allemaal.

Ik heb mezelf al bewezen dat ik een sterke vrouw ben omdat ik al eerder voor hete vuren heb gestaan. En ik (be)sta nog! Deze uitdaging ga ik ook weer aan, wetende dat het tijdelijk is en alles wederom goed komt. Het is tijd om de situatie te ownen. Ik claim mijn verantwoordelijkheid.

Lieve voorouders,

Het spijt me.

Vergeef me alstublieft.

Dank u wel.

Ik hou van u.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom