Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: deel 3

Namasté godin,

Ja je ziet het goed én je leest het goed. Dit plaatje heb je eerder gezin en deze titel ook! Sommige aspecten van het leven gaan in cirkeltjes, toch? En zo dus het bloggen ook.

De reden waarom ik een deel drie schrijf van Het yin en yang der moederschap is een gesprek die ik gisteren met een powervrouw had die hele dicht bij me staat. Ze bevond zich in een staat van frustratie en totale wanhoop toen ze zich veilig achtte om haar hart bij mij te luchten.

Zij en haar partner hebben talloze IVF pogingen doorstaan en heel veel teleurstellingen te boven moeten komen. En toen eindelijk, na al die jaren, een levensvatbare zwangerschap die voorbij die ene fase van zoveel weken mocht gaan waar het steeds weer fout ging. Een prachtig en gezond kindje in hun armen! Hun grootste wens was eindelijk in vervulling gegaan. Het leven kon vanaf nu alleen maar beter worden!

De eerste nacht thuis. Pijnlijke hechtingen, kanonnen van borsten door stuwing, niet langer dan twee uur aaneen kunnen slapen, baby die al last van krampjes lijkt te hebben, de eenzaamheid overdag omdat je partner weer aan de slag moet… Help! Het leven ziet er ineens anders uit dan je je van tevoren bedacht had. Anders dan de luierreclames op tv met kirrende baby’s en trotse moeders. Glimlacht zij nou wel breeduit wanneer ze op haar knieën met een luier in haar handen achter haar kindje aan kruipt die op zijn of haar rug over de vloer achteruit schuift omdat hij of zij overduidelijk geen schone luier aan wilt… Stel je dat nou eens in real life voor. In het geval van een explosieve poepluier die partnerlief toevallig niet geroken heeft als je een partner hebt. Poep op je handen, poep op AL vijf luierdoekjes en, in het geval van de luierreclame, ook op de vloer! Dag in dag uit. Week in week uit. Misschien wel jaar in jaar uit als je kinderen elkaar wat sneller opvolgen. Would you be smiling all day every day? Nee, ik denk het ook niet.

Ik begreep de strijd van deze lieve moeder. Ik voelde haar teleurstelling over hoe zwaar het moederschap in sommige fases is. Ook voelde ik haar schaamte over het feit dat ze kampt met moeilijke aspecten van het ouderschap en de emoties die de ervaring in haar losmaakt. Zeker omdat ze er zo lang op heeft moeten wachten voordat ze moeder mocht worden. Vrouw, ik beaam alles wat je zo openhartig zegt. Ik heb haar op het hart gedrukt dat…

  1. … het moederschap soms inderdaad loodzwaar is. Als vrouw schenk je je kinderen de wereld, maar soms zuigen ze gewoon geheel onbedoeld het leven uit je. Punt.
  2. … ze niet de enige vrouw is die het af en toe loodzwaar vindt
  3. … ze zich absoluut niet schuldig hoeft te voelen over het feit dat ze soms flink baalt
  4. … ik heb echt heel moedig van haar vind dat ze hierover praat, want praten lucht op en breekt het hardnekkige taboe dat het ZOGENAAMD altijd leuk is
  5. … liefde en dankbaarheid naast moeilijke emoties over het moederschap kunnen en mogen bestaan
  6. … ze sommige (wat lastigere) levensfases van haar kind als het ware moet uitzitten. Rustig in en uit ademen. Prikkende tranen gewoon laten stromen wanneer die zich aandienen. En als het echt niet meer gaat, vragen om (professionele) hulp, want om hulp vragen is geen teken van zwakte (!). It takes a village to raise a child so create your own village. Last but not least; zichzelf ontspanning in de vorm van een hobby of activiteit buiten de deur gunnen zodat ze zich weer helemaal kan opladen
  7. Het is een fase. Het is een fase. Het is een fase
  8. … ze een verdomd goede moeder is omdat ze zich met enig regelmaat afvraagt of ze het wel goed doet!

In blogposts Het yin en yang der moederschap en Het yin en yang der moederschap: lieve woorden schreef ik er al zeer openhartig over. Moeder worden is prachtig, maar dat waar je licht op schijnt krijgt ook een schaduw. Dat geldt voor alles in het leven. Je kunt niet volledig van het smaakpalet des levens genieten als je niet bereid ook de bitters te proeven. Hoe kun je het zoete nou ten volle waarderen als je nog nooit het zure geproefd hebt? Alles samen vormt yin en yang. Het ene bestaat gewoon niet zonder het andere.

Lieve vrouw, pas alle punten, genaamd GENADE, ook toe op jezelf. Wees in de befaamde tropenjaren vooral je eigen beste vriendin! Je doet wat je kunt en dat is best veel… Als vandaag alles lijkt te mislukken, weet dan dat er morgen weer een nieuwe dag is.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Pink ribbon, Spiritualiteit, Vrouwzijn

Pink ribbon: mooie maand

Namasté godin,

Oktober, de maand van onder andere Pink Ribbon, is bijna om. Het was een intense doch mooie maand voor mij. Herfst is een periode van transitie en de nieuwe maan versterkte alles nog meer. Ik heb het gevoeld. Ik heb het vervloekt. Sommige dingen kwamen tot een eind, maar een einde betekent ook weer een nieuw begin. Dankbaarheid ten top!

Massageboudoir

Ik had nooit gedacht dat mijn massasalon aan huis zo’n ontzettend succes zou worden! Ik heb heel veel powervrouwen mogen verwelkomen en masseren. Wat voel ik een respect van hen die zich volledig blootgeven en mij hun prachtige lijf aan mij toevertrouwen… Door hen stel ik mij ook makkelijker open en heel ik met hen delen van mezelf. Dank jullie wel!

Borstvoeding

Gisteren heb ik geheel bewust mijn jongste dochter Jade voor het laatst borstvoeding gegeven. It was a bittersweet moment… Ik heb een foto gemaakt van die bruine puppy oogjes. Schuldgevoelens… Haar zus heeft namelijk 3 jaar en 7 maanden bij me mogen drinken. Mijn doel was eigenlijk om de WHO standaards van twee jaar te halen, maar mijn lijf geeft al een paar maanden aan dat het welletjes geweest is. Ze is moe. Ik ben moe en ik wil eigenlijk heel graag mijn lijf terug. Ik heb het zo goed gedaan! Ik ben echt heel trots op mezelf met 4 jaar nonstop voeden. Jade riep al een tijdje na een paar keer sabbelen ‘tietie op’, dus was gisteren het juiste moment om deze fase in mijn leven als moeder af te sluiten. Lieve borsten, lieve tieties, heel erg bedankt voor al die liters moedermelk!

Ceremonie

Ik bereid mij al weken voor op mijn volgende ceremonie met het plantmedicijn. De afgelopen dagen leef ik op sappen, soepen en meditatie zodat ik zo open en schoon mogelijk aan het proces begin. Morgen ga ik op ‘reis’. Afgelopen ceremonies hebben mij al zoveel moois gebracht; ik vertrouw er op dat Zij me morgen weer geeft wat ik nodig heb. Dank je wel dat ik daar weer bij mag zijn!

De komende tijd zal ik veel bezig zijn met het integreren van de lessen/boodschappen van mijn ceremoniële reis én met de reeds geplande massageafspraken. Bovendien geniet ik nu van mijn vakantie… Lieve powervrouw, vergeet niet regelmatig je borsten te onderzoeken, houd je taai en tot over een tijdje.

Liefs,

Vivian

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Relaties, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Het beestje heeft een naam!

Foto credits: Hilde Atalanta ~ The vulva gallery

Disclaimer: deze blog is geen betaalde promotie. Ik raad een product aan omdat ik deze fantastisch vind!

Namasté godin,

Herinner je je mijn blogpost Hoe ik mijn yoni gezond houd nog? Ik begon toen met het opnoemen van verschillende namen voor onze vrouwelijke kroonjuwelen. Dit onderwerp ligt nog steeds vrij gevoelig. Er zijn nog te veel mensen in deze maatschappij die met complete walging naar hun eigen lichaam kijken, helemaal niet ‘in’ hun lijf zitten en vooral de geslachtsdelen (enigszins) verafschuwen. Vrouwen spannen de kroon. Hoe kán het nou dat de partner van de vrouw in kwestie haar edele delen meer waardeert dan zij zelf??? Dat kan niet. Dat is jammer. Dat moet anders. Dus, daar gaan we weer…

Voorbips, poes, tante Poes, roosje, nest, le petit triangle d’amour, yoni. En wat dacht je van de medische term, waarmee men nóg moeite heeft? Vagina. Vulva. Is het nog niet erg genoeg? Nee, daar komt het dan… KUT! Niet mijn favoriet, maar het kan beter gezegd zijn. Zoveel beladenheid om zo’n prachtig orgaan. It’s no big deal to me. Anymore.

Ik houd van mezelf. Ik houd van mijn vagina. Het heeft jaaaaaaaren geduurd voordat ik haar ging waarderen en zowel mijn vrouwelijkheid als seksualiteit kon omarmen. Ik moest alles wat mij aangeleerd was loslaten en haar opnieuw ontdekken. Opnieuw leren aanraken en haar energie laten stromen. Wat een genot! Ik gun dat echt iedere vrouw.

Lieve vrouw, heb je enig idee hoeveel kracht er in haar en dus ook jou huist? De zetel van jouw creativiteit zit daar. Het maakt manifestatie mogelijk. Je bezit gewoon het portaal des leven! Schepping van de mens is mogelijk dankzij haar. Mensen zijn zelfs bereid om te betalen om in contact te komen met haar. Dit is hoeveel macht zij heeft. Dan begrijp je nu ook meteen waarom ‘men’ er in het verleden alles aan gedaan heeft om deze kracht in te perken…

Op dit moment lees ik het boek A celebration of vulva diversity van de Nederlandse kunstenares Hilde Atalanta. Zij heeft honderden vulva’s in aquarel vereeuwigd met het persoonlijke verhaal van de godin zelf erbij. Het is zeer educatief; ze bespreekt de anatomie en functies van de vulva en vagina. Ook ontkracht ze mythes/vooroordelen met feiten. Een must voor godinnen van klein tot groot. Opdat zij weten dat ze compleet normaal zijn!

Ik voel heel sterk dat dit onderwerp me op het lijf geschreven is. Hierover ga ik vaker schrijven. Wen er maar aan. In de tussentijd… Kom in contact met je poes, je kitten. Voed haar en geef haar een welverdiende aai. Prrrrrrr.

🌸

Hoe is je band met jouw vagina? Plant that seed, make it grow and let ik blossom.,.

Spiritualiteit, Welzijn

Heel jezelf ook voor hen

It’s up to us to break generational curses. When they say “it runs in the family” you tell them “this is where it runs out” ~ amazingmemovement.com

Namasté godin,

Ik voelde een paar dagen geleden een sterke urgentie om deze week te schrijven over familiekarma; terugkerende moeilijke levensthema’s die generatie op generatie doorgegeven worden.

Lieve powervrouw, ik heb in mijn korte leven van bijna 35 jaar best wat meegemaakt. Heel veel mooie momenten, maar ook een hoop dingen die eigenlijk helemaal niet hadden mogen gebeuren. Of karma-technisch toch wel? En sommige thema’s komen steeds, weer, terug. Als een boemerang. En in plaats van dat je ‘m vangt, heb je niet door uit welke richting het komt voordat het je raakt… Ja, au!

Soms is het zo dat voorgaande generaties tijdens hun leven, hoe lang deze ook heeft mogen duren, met een aantal terugkerende kwesties te stellen hebben gehad. Als deze niet opgelost worden, kunnen ze zowel bewust als onbewust (verstrengeld in het DNA!!!) 1 op 1 aan hun nazaten worden doorgegeven. Het zit dan letterlijk in het bloed. Het raakt bezield en het wordt vlees. En voilà, de rode draad van de kluwen rolt zich uit door de familie. Van oud naar jong. En met jong bedoel ik zo klein als nog in de baarmoeder.

Je mag weten dat ik op dit moment in het oog van de storm zit. Ik baal als een stekker. Ik voel me boos, verdrietig en bang tegelijk. En heel eerlijk gezegd voel ik me nu ook gewoon verslagen door bepaalde aspecten van het leven, want why does this ancestral crocodile keeps biting me in the but (that flares slightly to the side)? Altijd hetzelde *koekoek*liedje van die hitlijst uit f#ck*ing prehistorie. De lp blijft haken op ‘Ik herhaal, ik herhaal, ik herhaal…’. Ik dacht dat ie al lang grijs gedraaid was en ergens als accessoire aan de muur hing!

Real life, dus niet het perfecte wereldje van Facebook en Instagram, is niet per totaal niet perfect. Niet gepolijst, maar meer als een ruwe diamant. Mooi en een soort van rauw tegelijk. Ik ben niet van het doen alsof. Ook de moeilijke aspecten van het leven verdienen het recht om volledig doorleefd te worden. Dit is waar spirituele groei niet eindigt, maar juist begint!

Een van mijn opdrachten in dit leven is VOELEN. Alles. Gewoon zitten (of liggen) met alles wat er is. En het lekker pijn laten doen als dat het is. Dat ik een oude ziel heb, wist ik al. En wat mijn andere missies tijdens mijn LAATSTE leven op aarde zijn, heb ik ook al redelijk in kaart. Het afsluiten van terugkerende levensthema’s is real. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dochters én mijn voorouders. Dat karma stopt bij deze bij mij. Asé! Met de tijd zal ik helen, voor hun allemaal.

Ik heb mezelf al bewezen dat ik een sterke vrouw ben omdat ik al eerder voor hete vuren heb gestaan. En ik (be)sta nog! Deze uitdaging ga ik ook weer aan, wetende dat het tijdelijk is en alles wederom goed komt. Het is tijd om de situatie te ownen. Ik claim mijn verantwoordelijkheid.

Lieve voorouders,

Het spijt me.

Vergeef me alstublieft.

Dank u wel.

Ik hou van u.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom

Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Godin, je bent een variatie van normaal!

There’s no wrong way to have a body ~ Glenn Marla

Namasté godin,

Ik ben niet perfect. Ik ben me bewust van het feit dat ik ook lichamelijke onvolmaaktheden heb. Cellulitis, striae, pukkeltjes en hun littekentjes, snor- en kinhaartjes, hyperpigmentatie door eczeem en pigmentloze vlekken door iets wat toch wel eens vitiligo zou kunnen zijn… Ik heb het ALLEMAAL! Boy oh boy, best een hele kluif om tijdens de zomermaanden mee geconfronteerd te worden. Want ja, bedek je je uit schaamte of omarm je ‘gewoon’ al je imperfecties en laat je je er in je kledingkeuze niet door belemmeren?

Een paar weken geleden had ik een lunchdate met mijn partner; een verlaat cadeautje van mij voor zijn verjaardag. Ik had nog een leuk jurkje in de kast hangen dat ik nog nooit gedragen had. Het jurkje was totaal niets verhullend. Het volgt zeg maar de curve van het vrouwenlichaam. Ik wist dat ik me met dit stukje stof nog net niet naakt zou voelen. Lieve help, heel eng! ‘Weet je wat…?’, dacht ik. ‘…ik doe wel een corrigerend broekje aan’.

Eenmaal aangedaan snelde ik naar de spiegel toe. Je kunt je zelf als vrouw wel voorstellen hoe het eraan toe ging. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. I liked wat i saw! Strak en welgevormd. Geen hobbels en bobbels. Het leek prachtig af te kleden totdat ik mijn spiegelbeeld frontaal inspecteerde. En zie daar, een onnatuurlijke plooi over mijn middel die mijn lijflijke trucage verraadde! ‘Kak… dit is jammer!’, riep ik gefrustreerd. ‘Dít ziet er NIET uit! Je kunt hier een lijntje zien…’. Ik had het gevoel dat heel de wereld kon zien dat ik aan het cheaten was, de boel voor de gek probeerde te houden met mijn niet zo onzichtbare corrigerend broekje. Bovendien was het bijna 30 graden buiten. Het was een extra laag kleding dat ook nog eens hoog synthetisch was. Niet te doen tijdens onder andere een boottochtje van een uur door de grachten van het centrum van Amersfoort. Dat ding moest meteen uit.

Take two voor de spiegel. Kwartslag naar links, over de schouder kijkend naar de bips. Halve draai naar rechts, over de schouder kijkend, wederom naar de bips. Ik zag een vrouw met ronde vormen. Kneedbare billen die een beetje breed zijn. Mocht wel wat compacter. Hier en daar een piepklein deukje. Verder een klein buikje, maar ja wat wil je na twee zwangerschappen? Al met al vond ik het toch wel meevallen zonder het broekje. Én het zag instantly natuurlijk uit. Ik ben best fan van puur natuur. Waarom niet de wereld laten zien dat ik mijn imperfecties omarm? Dat het oké is om te zijn wie je bent, hoe je bent?

Stel je eens voor, godin, dat iedereen er hetzelfde uitzag… Dat zou zo saai zijn. Weet je, we hebben het over de buitenkant.. Als je je ogen sluit, zie je jezelf niet meer terwijl ‘jij’ er wel nog bent. Dan moet je wel MEER zijn dan alleen je lichaam. In essentie, dus van binnen, zijn we allemaal hetzelfde. Prachtige zielen. Bovendien werken al die verschillende lijven op precies dezelfde manier. Hoe je eruit ziet is tijdelijk en slechts de verpakking. Met onze buitenkant zijn we gewoon een variatie van normaal!

Is het niet absurd dat het makkelijk(er) is iemand anders met zijn of haar imperfecties te omarmen? Wij vrouwen zijn zooooo streng voor onszelf wanneer het op uiterlijk aan komt. De media, die ons vaak tot lustobjecten degradeert, helpt er niet bij. Er is als het ware een onzichtbare mal waar we allemaal in moeten passen. Slechts een kleine percentage van de vrouwen voldoet aan “het ideaalbeeld”. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Dat eeuwige gevecht met de weegschaal, calorieën en BMI berekeningen moet klaar zijn. Stap uit die matrix en houd onvoorwaardelijk van jezelf zoals je weet dat je ook van een ander kunt houden.

Het was een zeer bevrijdende ervaring om gewoon volledig als mezelf de wijde wereld in te stappen. Ik had wat bekijks; dat lichtgroene jurkje valt op een donkere huid nogal op. Dat vond ik leuk. Mijn partner vond het prachtig. Dat vond ik geweldig!

Het meest opmerkelijke was dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn waardoor negen van de tien keer andermans uiterlijk ze helemaal niets boeit of zelfs niet opvalt. En als ze wel op een negatieve manier met de looks van een ander bezig zijn, is de kans zeer groot dat ze zichzelf met zelfkritiek nog veel meer tekort doen…

Lieve godin, het perfecte lichaam bestaat niet! Schoonheid wordt niet bepaald door een bepaalde kledingmaat of getal op de weegschaal. Ook niet door iemand die jou laat weten dat je in die onzichtbare mal past. Iedereen verdient liefde en respect, ongeacht je lichaamsbouw. Het begint allemaal in dezelfde kern, dus ga je gang. Bemin jezelf!

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…