Moederschap, Relaties, Seksualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Ik gaf mijn 4-jarige een handspiegel…

❗️Trigger alert❗️

We have been far taught more about shame than about our anatomy ~ Lynn Enright

Namasté lieveling,

“Niet doen, dat is vies. Dát hoef je niet te zien! Hé afblijven! Dat mag niet!”. Mag niet… Mag niet? Is het niet absurd dat iemand anders jou vertelt dat je niet naar jezelf mag kijken en jezelf DAAR al helemaal niet mag aanraken? Onze autonomie wordt al vanaf kleins af aan belerend en zeer dwingend beperkt door de mensen die we het meest vertrouwen. Wie heeft deze b#llsh*t in hemelsnaam verzonnen? Ik denk dat ik, net als jij, het antwoord al weet. Maar daar gaan we het op deze mooie zondag niet over hebben…

We leven in een maatschappij waarin er een dubbele moraal heerst als het aankomt op lichaamsbewustzijn en seksualiteit.

Dit gegeven brengt ons meteen bij de kern van onze hypocriete, patriarchale samenleving. Het grappige is echter dat we allemaal uit een baarmoeder komen…

Meisjes moeten ‘netjes’ zijn. Ze hoeven voor “hun functionaliteit” niet te weten hoe de vork in de steel zit. Toch? Gewoon zitten op het potje of de wc, plassen, snel afvegen en klaar! Voor jongetjes is het anders. Zij zijn vrij snel vertrouwd met hun eigen geslachtsdeel en dus zichzelf. Als zij als baby’tjes ‘onder de gordel’ reiken (want dat doen trouwens ALLE kindjes), zit er ook meteen iets wat vastgegrepen kan worden. En zodra een jongetje naar beneden kan kijken, ziet hij voor een groot deel ook wát er zit: zijn penis. Een belangrijk onderdeel van zindelijk worden is voor hem zelfs het goed leren ‘bedienen’ van zijn plasser. Lichaamsbewustzijn ten top!

Dat bewustzijn begint best vroeg, hoor. Kinderen zijn nieuwsgierig van aard. Ze ontdekken al heel vroeg dat het zelfs heel prettig kan voelen wanneer ze hun geslachtsdeel aanraken. Volgens pedagogen en psychologen hoort dat gewoon bij een gezonde ontwikkeling. Wat wordt er dan bedoeld met ‘gezond’? Daarmee wordt onder andere bedoeld dat we onze kinderen leren dat het geslachtsdeel, met de juiste (medische) naam, een normaal deel van het menselijk lichaam is, we er, ondanks dezelfde anatomie, allemaal net anders uit kunnen zien en dat het NIET VIES is.

Wat motiveert mij om hierover te bloggen? Wel… Laten we stellen dat ik zelf als klein meisje niet meteen een gezonde basis in body, of beter gezegd yoni, awareness heb mogen vormen. Ik heb heel wat moeten doen om hardnekkige en zeer beperkende ideeën los te laten en het contact met mijn yoni, waar ik en ik alleen volledig recht op heb, te ontwikkelen en dus te herstellen. Dat was een heel interessant traject. Daar kom ik een andere keer op terug.

Jasmijn, mijn kleuter van vier en een half, is zoals velen al een tijdje nieuwsgierig naar zichzelf. Dat uitte zich meestal met badtijd, want ja, dan is ze helemaal naakt. Een paar dagen geleden voelde ik heel sterk dat het tijd voor haar was om nader kennis te maken met zichzelf. Wij noemen onze vulva, en dat is eigenlijk niet correct, een poezet(te). Dus ik vroeg: ‘Mijntje, zou je je poezet willen zien?’. ‘Jaaaaaaaaa!’. Oké, duidelijk. Iemand werd heel blij van dat idee. En toen gaf ik haar een handspiegel. Geheel natuurlijk hurkte ze en bracht zichzelf in beeld. Ze was even stil terwijl ze compleet verwonderd keek. En ik ‘Mooi is ze hè?’. ‘Jaaaaa…’, antwoordde ze fluisterend. Ik gunde haar dat momentje en ging even verder met wat ik te doen had. Er moesten tenslotte een badkuip gevuld en ook een peuter uitgekleed worden.

Haar vader vroeg een dag of twee later ‘Is ze daar nog niet te jong voor?’. Mijn antwoord was nee. Kijk, wij als ouders weten allaaaaang hoe haar vagina eruit ziet dankzij het verschonen van haar luiers en het schoonhouden van haar luierstreek. Wie of wat ontneemt haar dan het recht zelf te weten hoe ze eruit ziet?

Ik heb echt geglunderd van het moment dat ze zichzelf voor het eerst ook kon zien! Ik gaf haar mee dat ‘de poezet’ van de buitenkant een vulva heet en van binnen een vagina. Dat ze heel voorzichtig met haar moet zijn omdat ze kwetsbaar is én dat zij er de baas over is. Hoe mooi is het dat ik niet een maar twee dochters heb mogen krijgen? Ik mag en kan als hun moeder, én lichaamsbewuste vrouw, hun basis vormen. Door openheid over anatomie wil ik ze bewust maken van hun natuurlijke schoonheid. Ze hebben het recht om te weten dat ze hun eigen grenzen mogen stellen. Datzelfde geldt voor een ieder. En ik gun het ze ook dat ze, wanneer ze er klaar voor zijn, op een gezonde en veilige manier kennis mogen maken met hun eigen seksualiteit .

Wij als ouders spelen hier een ontzettend belangrijke rol in. Het begint allemaal bij jezelf. Je geeft alles bewust en onbewust door. Weet jij hoe jouw geslachtsdeel eruit ziet? Wanneer was het de laatste keer dat je jouw eigen vulva gezien hebt? Ik heb een mooie opdracht voor je. Door covid-19 hebben tenslotte meer tijd dan ooit!

Pak een handspiegel of ga voor een (grote) spiegel zitten. ZONDER ondergoed aan natuurlijk. Adem een paar keer rustig in en uit… Laat alle ideeën los. Delete alles wat er je ooit verteld is. Kijk. Observeer. Wat zie je? Wat voor een gevoel geeft het zien van jouw naakte geslachtsdeel je? Het hoort namelijk bij jou. Ook dát maakt deel uit van jou. Dat wat jou toebehoort is in zijn geheel prachtig en in werkelijkheid onschendbaar. Je hebt volledig zeggenschap over jezelf!

Indien mijn blogpost en/of opdracht een en ander diep in jou triggert, ga dan eens heel bewust na of het wel van jou is. Ben je het er wel mee eens? Zou je het anders willen? Hoe zou jij je prachtige lijf willen ervaren? Het klopt dat wat je voelt en denkt is niet van jou is. Het is je aangeleerd door mensen die zelf ook niet beter wisten. Maar raad eens. Jij mag alles anders doen. Je mag precies dát wat niet klopt met heel liefde loslaten en naar het licht sturen. Alleen zo heel je je voorouders, jezelf én de generaties na jou 🙏🏾.

❗️Schroom niet om, indien nodig, ondersteuning van een psycholoog en/of seksuoloog in te schakelen❗️

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom into the beautiful flower that YOU are…