Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap: lieve woorden

When women support each other, incredible things happen ~ unknown

Dit is het vervolg van Het yin en yang der moederschap.

Namasté godin,

Hoe was jouw moederdag? Deze vraag geldt voor alle vrouwen, alle godinnen. Voor moeders zonder kinderen en kinderen zonder moeder. Of je nou zelf moeder bent of niet; we komen allemaal uit een baarmoeder. Dat verbindt ons. Ik hoop dat je sowieso een mooie dag vol liefde hebt mogen ervaren…

Zelf heb ik die speciale dag grotendeels alleen doorgebracht; op het Happinez festival! Ik had mijn early bird ticket al bijna vijf maanden eerder gekocht zonder me te realiseren dat een en ander op dezelfde dag zou vallen. Het was zeer inspirerend en erg bijzonder door de ambiance. Omdat ik ’s ochtends al vroeg op pad ging, heb ik de avond ervoor mijn lieve cadeautjes al mogen ontvangen 💗.

In mijn mijn vorige blogpost heb ik mijn hart gelucht.

Maak van je hart geen moordkuil…

… luidt een Nederlandse gezegde. Echter, het leven is zowel yin als yang. Ik zou daarom ook graag wat bemoedigende, lieve woorden willen uitspreken. Speciaal voor alle godinnen in diverse stadia van hun leven.

Lieve kindloze wensmoeder

Laat ik voorop stellen dat ik zielsveel van mijn kinderen houd en heel dankbaar ben voor het feit dat ik gezonde kinderen heb mogen krijgen. Ik weet dat dit helaas niet iedereen is gegund.

Lieve wensouders, ik wilde jullie absoluut niet kwetsen met het schrijven van mijn vorige blog. Ik zal me nooit kunnen voorstellen hoe groot het gemis is en hoeveel verdriet het geeft als een zwangerschap uitblijft of steeds weer resulteert in een miskraam, stille geboorte. Mijn hart bloedt bij deze gedachte.

Neem alsjeblieft geen aanstoot aan mijn woorden; ik schreef puur over hoe ik de lastige momenten als moeder ervaar. Jouw handen houden (nog) geen kleine voetjes vast, maar ik gun het je wel van harte dat ook jij er op een dag je handen vol aan hebt! Hetzij aan kinderen uit je buik, hetzij kinderen uit je hart…

Lieve kindvrije vrouw

Laat niemand je wijsmaken dat je egoïstisch bent als je bewust niet voor het moederschap kiest. Dat je leven diepgang mist als je andere dingen ambieert. Er zijn talloze manieren om een zinvol bestaan te leiden. Bemoeder dierenkinderen, een project of gewoon jezelf. Ook dát is prima. Er bestaat niet zoiets als een plicht om je baarmoeder te gebruiken. Je hoeft je vrouwelijkheid niet te bewijzen.

Lieve vrouw met een kinderwens

Je hebt een wens die je vroeg of laat in vervulling wilt laten gaan. Mooi en spannend tegelijk wanneer jij en je partner daadwerkelijk de knoop doorhakken en ervoor gaan.

Dat het krijgen en hebben van kinderen heel leuk en bijzonder is, is algemeen bekend. Als je me al een beetje kent, ben ik geen godin die alles van een suikerlaagje voorziet. Ik wil dat je je realiseert dat kinderen opvoeden óók verre van idyllisch kan zijn. De dagen zijn niet alleen gevuld met gezellige taferelen die je in die vrolijke luierreclames ziet. Het is niet alleen ‘rainbows and unicorns’; je leven verandert op meerdere vlakken. Besef dat het grootbrengen van een kind geen lineair proces is. Ups en downs zijn horen erbij. Je leert ervan. Het is totaal niet saai! Als jij en je partner beloven elkaar altijd te helpen en te steunen, komt het helemaal goed.

Ga het avontuur aan met een open mind, gevuld met realistische verwachtingen. Geniet van het proces. Laat het vrijen geen verplicht nummertje worden. Ik wens, wens, wens dat het snel lukt!

Lieve zwangere vrouw

Wauw, moedergodin. Wat ben je mooi! Is het al goed tot je doorgedrongen dat jij en je lijf op dit moment iets prachtigs doen ontstaan? Hij of zij groeit door jouw bloed, jouw warmte, jouw hartslag. Binnenkort is het moment daar; het moment dat jij geboorte geeft aan je baby en jezelf als moeder.

Prille moederschap is een redelijk unieke periode in een vrouwenleven. Je zult nieuwe vaardigheden ontwikkelen, je kindje leren kennen maar ook jezelf in je nieuwe rol. De dagen zijn lang en de nachten kort. En dat allemaal terwijl je zowel lichamelijk als mentaal en emotioneel nog herstellende van de bevalling zult zijn. Niets zal meer zijn zoals het was.

Rust vooral lekker uit en laat je dan extra verwennen door de lieve, attente mensen om je heen. Je hebt dan een marathon van negen maanden gelopen en in een x aantal uren voor de finish een topprestatie geleverd!

De nieuwe levensfase zal ook wat onzekerheid met zich meebrengen. Dat is normaal lieve mama, want ze komen niet met een handleiding. Voel of de vele adviezen die je zult krijgen bij je passen. Jij bent tenslotte de expert als het op jouw kindje aankomt. Je moedergevoel zal je kompas zijn.

Je zou je ook, ondanks dat je de hele dag knus en geborgen met je baby’tje thuis bent, een beetje eenzaam kunnen voelen. Sta jezelf ten alle tijden toe te voelen wat je voelt. Alle emoties mogen er zijn. Huil als je voelt dat je moet huilen; tranen reinigen de ziel en zorgen ervoor dat je daarna weer opgelucht kunt ademen. Neem waar mogelijk een break terwijl je partner of iemand anders zich even over je kindje ontfermt. Dan kun jij je weer even opladen. Vele godinnen zijn je voor gegaan; ook jouw hele vrouwelijke familielijn! Weet dat je niet alleen bent.

Lieve moeder, moedergodin,

Jij… Je bent echt een rots in de branding. Waar zouden die kleintjes (en je partner) zonder jou zijn? Ik hoop dat je je realiseert hoe onmisbaar je bent. Of je ernaast ook werkt of dat je thuisblijfmoeder bent… Heel veel respect en liefde voor wat jij op dagelijkse basis allemaal voor elkaar krijgt!

Het krijgen van kinderen heeft je leven voorgoed veranderd, ook op de meest bizarre manieren. Ja, het is volledig legaal om met tekenfilmtunes uit volle borst mee te zingen. Je schaamt je er zelfs niet voor dat je de tekst ook achterstevoren kent. Je bloedjes vinden het geweldig! Ze vinden het ook niet erg dat je op lome dagen de hele dag in je pyjama rondloopt. They love you anyway.

Ik weet als geen ander dat dit fascinerende avontuur ook zwaar en een beetje eenzaam kan zijn. Het valt niet mee om jezelf aantrekkelijk te blijven voelen wanneer je lichaam veranderd is, je minder tijd hebt voor persoonlijke verzorging en je regelmatig onder de poep, plas, kwijl, snot en/of braaksel zit. Het grootbrengen van een kind is inderdaad geen lineair proces. Ups en downs zijn horen erbij. Accepteer hulp en gun jezelf regelmatig een welverdiende break om je weer op te laden.

Alle moeders hebben van die dagen, weken of zelfs maanden dat het door slapeloze nachten, griepjes, tandjes, groeispeurts, emotionele sprongetjes even niet mee zit. Ja, zelfs die dame op sociale media wiens leven alleen maar uit gelukzalige momenten lijkt te bestaan. Je mist je autonomiteit. Misschien mis je ook wel eens je oude leventje… Je mag er af en toe flink van balen. Sta jezelf ten alle tijden toe te voelen wat je voelt. Alle emoties mogen er zijn. Huil als je voelt dat je moet huilen; tranen reinigen de ziel en zorgen ervoor dat je daarna weer opgelucht kunt ademen. Vele godinnen zijn je voor gegaan; ook jouw hele vrouwelijke familielijn! Vele anderen vertellen jouw verhaal en delen jouw ervaring. Weet dat je niet alleen bent, godin.

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

 

Moederschap, Spiritualiteit, Welzijn

Het yin en yang der moederschap

Raising kids is part joy and part guerilla warfare ~ Ed Asner

Namasté godin,

Dit is even een uitzondering omdat ik normaal alleen op woensdag een blogje schrijf, maar ik moet zeer dringend iets kwijt. Vandaag blijkt alweer zo’n dag te zijn. Ik moet, zo kort voor moederdag, wat frustraties van me afschrijven opdat het snel wat dragelijker wordt.

Helaas zijn er vele volwassenen met en zonder kinderen die absoluut niet schromen om op sociale media of recht in je gezicht een oordeel te vellen wanneer ouders, vaak moeders, in het openbaar even geen grip op hun kroost hebben. Of wanneer ze kwetsbaar én moedig tegelijk durven te zijn om een boekje open te doen over het ouderschap. Dat het soms (of eigenlijk best vaak) vies tegenvalt. “Schande! Hoe kun je? Weet je wel dat er ook mensen zijn die helemaal geen kinderen kunnen krijgen? Foei, slechte moeder die je bent!”.

Op zulke momenten denk ik heel eerlijk gezegd “Shut the *piep* up!”. Echt. Ik weet zulke gedachten niet vriendelijk en niet zen zijn. Ook niet holistisch ingesteld en zeker niet spiritueel. Mijn moederhart baalt dan gewoon extra van de situatie. Er me helemaal niets van aantrekken kan ik niet; ik heb geen hart van steen. Zulke mensen zijn de reden waarom het zo moeilijk is en blijft om over de duistere kant van het ouderschap te praten. Waarom het één grote taboe blijft. En praten lucht zo ontzettend op, hè. Please, wees juist de respectvolle steun en liefdevolle vragenbaak van een jonge ouder in nood. Schud niet meteen met de terechtwijzende vinger en laat die kritische, alwetende, afkeurende blik achterwege. Het helpt ons gewoon niet vooruit. Laten we er alsjeblieft gewoon duidelijk en eerlijk over zijn dat niet alles in het leven altijd leuk is. Waarom moet dat ineens compleet anders zijn wanneer het gaat over de opvoeding van kinderen?

Ik ben sinds ik voor het eerst zwanger werd en uiteindelijk moeder werd nog nooit zo verheugd, blij en gelukkig geweest. Ik ben een dankbaar mens en voel me bevoorrecht dat ik twee gezonde kinderen heb mogen krijgen. Zwanger zijn is een best mooie ervaring. En wat is het heerlijk om te zien hoe enthousiast mijn kindjes zijn als ik weer thuis kom van een paar dagen vliegen. En zo schattig de korte armpjes en plakkerige handjes om je nek! Maar hé, alles heeft een keerzijde. Sinds het moederschap ben ik OOK nog nooit zo moe, gefrustreerd en ongelukkig tegelijk geweest. Erewoord, ik maak geen grapjes! Er is sprake van yin en yang. Licht en donker. Water en vuur. Het bestaat niet zonder elkaar. Als je voor het krijgen van kinderen kiest, kies meteen ook voor ‘the full package’. De lusten én de lasten.

Wanneer ik weer midden in de arena sta en het dagelijkse leven even op een slagveld lijkt, wordt het me soms eventjes teveel. Ik raak gefrustreerd en raak dan ook wel eens mijn geduld kwijt. Laat ik dat even ‘verbal vomit’ noemen. Ik ben er niet trots op dat ik af en toe scheld als een bootwerker en de volume van mijn stembanden glazen kunnen doen breken.

Balen, balen, balen dat ik op zulke momenten heel ver afwijk van de moeder die ik eigenlijk wil zijn! Ik kan het niet perfect doen omdat ik gewoon niet perfect ben. Het gros van de tijd doe ik het wél heel goed. Deze schepsels halen namelijk ook het beste in me naar boven. Je gaat best ver voor het welzijn van je kleintjes. Maar als ze te ver mijn grens over gaan, halen ze ook het slechtste in me naar boven. En wanneer ik me geen raad meer weet en wanhoop zijn intrede maakt, gaan soms zelfs de waterlanders open. Dan breek ik en moet ik gewoon huilen. Ik ben ook maar een mens. Ik ben een simpele ziel die niet altijd kan blijven lachen.

Het is een marathon waarbij de finish zich steeds verplaatst. Net wanneer je denkt dat je het allemaal onder controle hebt, besluit je kind het volledig anders te doen. Ze komen niet met een handleiding en geen enkele, bestaande handleiding is een ‘one size fits all’ voor alle ouders. Een mal waar je kind in past. De ene dag heb ik het gevoel dat best het goed ging en ik echt een verschil heb kunnen maken. De andere dag voelt het als een bijna onmogelijke en vooral ondankbare klus. Help. Genade.

Professionals zeggen dat het eigenlijk een compliment is als je kind de strijd met je aangaat. Ze schijnen het namelijk alleen te doen bij wie zij zich volledig op hun gemak voelen. Dat biedt perspectief na de zoveelste driftbui, alleen heb je er in de storm even geen klap aan. De frequentie en intensiteit van zo’n moment verandert er niet door. Je hebt het maar te doorstaan. Het is zó moeilijk als je meerdere keer per dag aan volledige stagnatie blootgesteld wordt.

Jasmijn, werk nou eens mee. Gewoon, omdat ik het je vraag. Ik heb geen zin om constant met een driejarige te moeten onderhandelen. Je maakt het voor zowel mij als jezelf zo ontzettend moeilijk. We zijn veel sneller gedoucht, aangekleed en de deur uit als je je kont niet steeds tegen de krib gooit!

Jade, wanneer ga je nu eindelijk eens doorslapen? Ik ben zoooooooo moe! En wat is nou eigenlijk het probleem als je een schone luier omkrijgt. Dat geschreeuw en getrap. Jij huilt vaak, hard en bijna de he-le dag. We mogen je gewoon niet neerzetten en loslaten. Ik hoop dat je snel meer gaat praten en ons kunt uitleggen wat je precies van ons nodig hebt. Enne, mijn tepels zijn geen radioknopjes. Je hebt trouwens ook een speen…

It takes a village to raise a child

Dat weet ik. We hebben vandaag de dag helaas geen hele village achter ons staan. Ik heb alleen mijn partner, die ook verschrikkelijk z’n best doet, en onze ouders die af en toe bijspringen. En goede vrienden bij wie we gewoon eerlijk kunnen zijn. Nu nog al die volwassenen die ons respectvolle steun bieden en een liefdevolle vragenbaak voor ons zijn. Geen terechtwijzende vingers en kritische, alwetende, afkeurende blikken. Lauter begrip en eerlijkheid die alles taboes doorbreken.

Hèhè, dat lucht op! Mijn hart heeft gesproken. Goed, nu wil ik in een vervolg op deze blog een en ander rectificeren met wat bemoedigende woorden. Speciaal voor mijn medegodinnen in verschillende fases van hun vrouwenleven. Wordt vervolgd.

🌸

Let’s educate one another and be proud together!

Lifestyle, Moederschap, Relaties, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Life after total silence (deel 2)

Dit is het vervolg van Life after total silence (deel 1)

Wederom namasté godin,

Powervrouw dat je bent!!! Wat mooi dat je na al die letters die vele woorden vormden ook deel twee wilt lezen. Dank je wel! Namasté.

Tijdelijk vast Europa vliegen

Ik ben gek op mijn baan. Ik houd van mijn leven als stewardess, maar na maanden alleen maar intercontinentaal vliegen naar steeds dezelfde bestemming met negen uur tijdsverschil was ik echt op. Door de gebroken nachten thuis met Jade kwam ik gewoon niet meer van mijn jetlag af. Na mijn vakantie kon ik bijna geen slaap meer vatten en zo volgde er een ziekmelding van bijna twee maanden met een reïntegratietraject van nog geen vier weken. Ik wilde weer de lucht in, maar dan wel op een manier dat ik zo min mogelijk te maken kreeg met tijdsverschillen en zware nachtvluchten. Daarom vlieg ik tot eind juli even alleen Europa. Dat is even heerlijk; ik maak nu om de week gewoon weer drie en soms vier nachten van zeven à negen uur!!!

Het is in de eerste instantie tijdelijk maar kan, als ik het zou willen, met een verlenging van steeds een jaar semi-definitief gemaakt worden. Dat vind ik nogal wat, het idee van geen ‘mini vakanties’ meer op de kosten van de baas naar bijvoorbeeld Singapore of Curaçao tijdens de Nederlandse winters… Daarom heb ik met mijn leidinggevende op kantoor afgesproken dat ik in mei de knoop doorhak.

Vegetarisch dieet

Tijdens de Ayahuasca ceremonie kwam ik erachter hoe zeer ik verbonden ben met het universum en alle levende wezens in het bijzonder. Ik BEN moeder aarde. Daarom had ik heel sterk het gevoel dat ik geen dieren meer wilde eten en dat leeft vandaag de dag, al bijna vier maanden, nog steeds. Omdat ik in het verleden al eerder een hele tijd als vegetariër heb geleefd en zelfs eventjes veganist ben geweest, ben ik al bekend met de plantaardige keuken en kon ik al best lekkere vlees- en visloze maaltijden klaarmaken. Maar daarom weet ik ook waarom het uiteindelijk fout ging. Het was een beste uitdaging om mijn ijzergehalte op pijl te houden en voldoende plantaardige omega’s binnen te krijgen. Dat laatste blijkt nu ook weer een dingetje te zijn. Af en toe had ik een bijna onbedwingbare trek in vis. In haring om heel specifiek te zijn. Vissen zijn ook dieren… Ik eet daarom als het even kan dagelijks een gekookt eitje en probeer genoeg noten, zaden, oliën en dierlijke vetten in de vorm van bijvoorbeeld boter binnen te krijgen. Mijn trek in vette vis is daarom nu ook weer verdwenen. Ik denk dat er een tekort aan het ontstaan was.

Natuurlijk ouderschap

Er zijn niet heel veel mensen die afweten van onze ouderschapsstijl. In het Engels staat het bekend als ‘attachment parenting’ en in het Nederlands als natuurlijk ouderschap. Wat betekent dat dan? Dat we betekent dat we zoveel mogelijk voor onze twee dochters proberen te zorgen zoals andere zoogdieren dat doen. Dat is onder andere veel babydragen (in een draagzak), samen slapen in dezelfde kamer én borstvoeden op verzoek. Samen slapen heeft vooral het laatste ’s nachts veel makkelijker gemaakt. Jasmijn slaapt al een tijd in haar eigen bed aan mijn kant en Jade tussen ons in. Reuze gezellig hoor! Mijn partner en ik zijn dus best onconventioneel. Een soort van moderne hippies.

We waren tijdens de zwangerschap van onze eerste dochter helemaal niet van plan om een en ander op zo’n manier aan te pakken. Het heeft zich gewoon organisch ontwikkeld. Dit is waar wij ons goed bij voelen. We love it most of the time! Deze manier van kinderen grootbrengen kent wel z’n uitdagingen, maar dat geldt mijns inziens voor ouderschap in het algemeen.

(Tandem)borstvoeding

Waar ik nooit een geheim van gemaakt heb, is dat ik een borstvoedingsfanaat ben als het op mijn eigen kindjes aankomt. Ik ben er trots op dat ik al drie en een halve jaar onafgebroken borstvoeding geef. Na een moeilijke start met de oudste had ik dit nooit verwacht.

Toen Jasmijn twintig maanden oud was, bleek ik onverwachts zwanger te zijn van Jade. Tot ongeveer dertien weken produceerde ik nog genoeg melk, maar daarna werd het heel snel minder. Halverwege de zwangerschap kwamen er alleen nog maar druppeltjes zout smakende melk uit. Omdat de tweede zwangerschap door flinke misselijkheid best zwaar was en mijn borsten erg pijn deden, hoopte ik stiekem dat de oudste het er snel bij zou laten. Maar nee, ook zij bleek een fanatiekeling te zijn. This kid just wouldn’t quit! Ze stopte weliswaar met nachtvoedingen en ging toen eindelijk doorslapen, maar bleef overdag nog wel hoopvol ‘droogdrinken’.

Het is wel door haar inzet dat haar zusje op dag na de geboorte al een buikje vol melk had! Mijn productie kwam ontzettend vlot op gang en al gauw had ik een enorme stuwing. En daar was Jasmijn, mijn levende borstkolf. Zij was het die het teveel aan melk in de kraamweek weg dronk zodat Jade zich niet verslikte door mijn krachtige toeschietreflex. En toen realiseerde ik me dat het voeden van een baby én een peuter prima kon. Ik heb de zusjes zelfs een paar keer tegelijk aan de borst gehad. Daar heb ik als herinnering nog een prachtige foto van gemaakt.

Ondertussen drinkt de oudste al drie maanden niet meer bij mij, maar hebben we er allebei fijne herinneringen aan overgehouden. Wat mooi dat ik bijna twaalf maanden heb mogen tandemvoeden. Voor nu gaat het borstvoedingsavontuur verder met de jongste. Ik voed haar nu al ruim veertien maanden en zien we wel waar het schip strandt. Ik ben benieuwd of we de WHO-norm van twee jaar weer gaan halen en weer gaan plussen!

Mijn relatie

Het is algemeen bekend dat het opvoeden van kinderen een enorme klus is. Men noemt het ‘de tropenjaren’. Dat klopt, daar is geen woord van gelogen. En dan nog kunnen woorden bijna niet omschrijven hoe het is als je er dan zelf midden in zit en de klappen van de spreekwoordelijke zweep op dagelijkse basis voelt. Alles verandert. Je lichaam, je financiën, je sociale leven en ook je relatie. Dacht je elkaar als partners goed te kennen, begin je als papa en mama eigenlijk weer helemaal opnieuw. De rollen moeten weer opnieuw verdeeld worden en de drukte in huis kan er voor zorgen dat je op een totaal andere manier met elkaar gaat communiceren. Of in het ergste geval misschien helemaal niet meer of alleen over de kinderen. Het is best choquerend dat een op de drie stellen na gezinsuitbreiding uit elkaar gaat. Dat overkwam ons een tijdje geleden helaas ook. Ja, dat lees je goed.

Ruzies ontstaan meestal na een periode van onderdrukte ergernissen en onuitgesproken irritaties. Een discussie liep uit de hand en ontvlamde tot een flinke ruzie doordat ik me best alleen en erg onbegrepen voelde. Dat wilde ik niet meer. ‘Ik ga alleen verder. Ik ga verder zonder jou’. Het kwam echt uit mijn tenen. Ik zweer dat ik bereid was om het leventje zoals ik het kende achter me te laten. Een plan van aanpak had ik nog niet, maar ik zou er alle tijd voor nemen om voor de kinderen een en ander zo goed mogelijk af te ronden. En toen brak er een periode van een paar weken aan dat we ons in een soort van niemandsland bevonden. In het luchtledige. We woonden samen zonder dat we echt samen waren. Dat was moeilijk. Het was loodzwaar en heel erg verdrietig.

Het gewone leven met onze meiden ging gewoon door. Mijn werk was toen nog meer dan ooit mijn escape. Ik dacht in deze nare periode veel na over de essentie van het leven. Wie ben ik? Wat wil ik? En wat is partnerschap nou sprecies? En na een tijdje was het ineens ‘F*ck all expectations of society’. Ik besloot vanaf dat moment om het compleet anders te gaan doen. Ik moest terug naar mijn basis; mijn spirituele kern. Namasté again, Sri Mooji.

Loslaten

Ik had nogal wat onrealistische ideeën over het bestaan als mens. En grote angsten als te weinig geld hebben en sh*t. Overkwam het leven mij of andersom? Misschien WAS ik wel het leven en waren dingen gewoon zoals ze ZIJN; volledig neutraal als je niet oordeelt. Ik kwam erachter dat het allemaal niet lag aan de gebeurtenissen in mijn leven, maar aan mijn perceptie van en mening over alles wat er zich afspeelde. En waar was ik nou bang voor als in de essentie alles liefde, maar ook tijdelijk is? Je komt met niets en gaat met niets. Alles wat je in je leven denkt te bezitten, heb je slechts in bruikleen.

Ik hield aan heel veel ‘dingen’ vast en realiseerde me dat ik letterlijk moest loslaten. Ik dook in al mijn materiële bezittingen. Van kleding tot schoenen en van cd’s tot sieraden. Wat had ik eigenlijk veel. Ik kwam helemaal niets te kort! Ik begon met opruimen en maakte daarmee verbazingwekkend snel mijn hoofd leeg van gedachten en mijn hart vrij van zorgen. Wat een ballast. Ik bekeek al mijn spullen, nam met een lach en een traan afscheid van ze en pakte al het onnodige zorgvuldig in. En dat was best veel! Daarna heb ik alles aan onze plaatselijke kringloopwinkel gedoneerd. Dat voelde fantastisch en smaakte naar meer.

Datzelfde kon ik misschien ook wel veel dieper op spiritueel niveau. Misschien was het wel mogelijk om zonder verwachtingen van iemand te houden. Heerlijk samen te zijn zonder de angst elkaar te verliezen en niet zonder elkaar te kunnen. Zonder het gevoel elkaar iets schuldig te zijn en elkaar toch alles te geven. No strings attached, maar wel met elkaar verbonden. Als het ware zonder het gevoel elkaar te bezitten. Gewoon lekker samen ZIJN voor zolang dat duren mag. Misschien moesten we toch proberen om er samen uit te komen en onze relatie opnieuw vorm te geven. Niet voor de kinderen, maar gewoon omdat we nog best veel van elkaar hielden.

Eigen bedrijf

De laatste jaren werd het me duidelijk dat ik naast het vliegen nog iets anders wilde doen. Daarom heb ik door het hele land verschillende leuke massagecursussen gevolgd. Diploma’s en certificaten; check. Massagetafel en andere benodigdheden; check. Een bijna lege slaapkamer; check. Ik heb álles om mijn holistische massagesalon voor vrouwen te beginnen. In juni lanceer ik ‘De massageboudoir’. Wat ik alleen nog nodig heb is voldoende energie (want ik ben nog steeds MOE), iemand die mijn website kan maken en een paar lieve dames die ik eerst gratis (of op donatie basis) vertroetelen. Wie o wie?

Mijn opleiding tot postpartum doula heb ik ondertussen ook afgerond. Als ‘stage’ heb ik een paar weken twee lieve ouders in Amersfoort na de geboorte van hun mooie dochter mogen begeleiden. Prachtig en heel inspirerend. Het liefst zou ik een kraamvrouw de eerste veertig dagen na de geboorte willen bijstaan zodat ze zich volledig op haar nieuwboreling kan focussen, weer helemaal op krachten én in haar kracht als moeder kan komen. Helaas is mijn eigen gezinsleven nog te druk om dat naast het vliegen vorm te kunnen geven. Het valt heel mooi te combineren met het geven van massages, maar voor nu blijft het doulaschap nog even toekomstmuziek.

De toekomst van ‘Wij godinnen’

Ik ben een persoon die zich geen blad voor de mond neemt. Ik vind het echt heerlijk om te schrijven over vrouwenzaken die zich nog steeds in de taboesfeer bevinden. Daarom ga ik mijn uiterste best doen om regelmatig, bijvoorbeeld een keer per week, een blogje te schrijven. Gewoon omdat ik fijn vind om met mijn mede godinnen in contact te blijven.

Lieve powervrouw, ik ben nog steeds op zoek naar zelfbewuste, spirituele vrouwen zoals jij en ik die het leuk vinden om een gastblog te schrijven. Het maakt niet uit waarover, als het maar over vrouwenzaken gaat! Vind je dat too much, maar weet je wel een leuk onderwerp waarover ik absoluut moet schrijven? Laat het me dan weten.

Poe, dat was een hele kluif! Deze grote blogpost was in mijn hoofd al een tijdje in de making, maar ik heb er welgeteld drie dagen over gedaan om zowel deel 1 als deel 2 te schrijven. Dat heb ik wederom graag gedaan. Dank. Je. Wel. Namasté. 🌸

Liefs,

Viv

Let’s educate one another and be proud together! So plant that seed, make it grow and let it blossom.

 

Lifestyle, Moederschap, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

Winterslaap

Namasté godinnen,

Long time no see. Het is meer dan een maand geleden dat ik mijn blogpost I need a break… schreef. Bijna volledig verteerd door vermoeidheid kwam bij jullie ten ore dat ik heel hard toe was aan een time-off in de vorm van een vakantie van bijna vier weken. Met veel ‘locale’ nachten van minimaal 6 uur. Laten we stellen dat ik van een koude kermis thuis gekomen ben.

Rustig en langer slapen is voor mij een utopie gebleken. Al meer dan drie jaar heb ik thuis, wat ik vaak genoeg ben met parttime vliegen, geen ‘normale’ nachten van meer dan 5 uur gehad. Dat is waardeloos en ronduit gevaarlijk! Mijn oudste sliep pas met 23 maanden door. Toen was ik 4 maanden zwanger van de jongste. Ik ben hondsberoerd geweest van de hormonen en het gebrek aan slaap. Niet veel later sliep ik slecht door mijn groeiende buik en het getrap van binnenuit. En gewoon doorgaan en vroeg opstaan; ik zat namelijk al om 06:10 uur in de trein van Amersfoort naar Schiphol. Geen wonder dat ik vier weken voordat ik officieel met verlof ging de handdoek in de ring gooide. Ik was het zat. Ik zou anders te moe de bevalling en kraamtijd in gaan. En iedereen die ervaring met kinderen heeft, weet hoe slopend de eerste paar maanden met een pasgeboren baby zijn. Dat is vermoeidheid op steroïden.

Even fast forward. Het dagelijkse leven met twee kinderen is soms heel intens. Ik had eens wat geschreven over Moederschap en HSP. De een zit heel diep in de peuterpubertijd, is best temperamentvol, kan geen seconde stilzitten en praat je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat de oren van het hoofd. En de ander, een baby van bijna een jaar, is actief met kruipen, optrekken en langslopen. Ze kan nog niets anders dan papa en mama zeggen, maar houdt ons sinds het doorkomen van haar eerste tandjes ’s nachts weer wakker. Er zitten nachten bij dat ze misschien wel 8 keer komt voor een voeding en een speen niet accepteert. Mensen, kinderen, ik vind dit gewoon niet leuk.

Ik zie een patroon. Mijn leven draait cirkeltjes. Ik realiseer me voor het eerst dat ik me al jaren tijdens de tweede helft van mijn menstruatiecyclus, dus na de ovulatie, én in het najaar wanneer de dagen kort zijn, gewoon niet goed voel. Ik heb dan vrij weinig energie en voel me hele periodes zelfs heel verdrietig. Of boos. Of gefrustreerd. Of alles tegelijk. Bij het minste of geringste is het BOEM! Voeg daar als olie op het vuur het ouderschap met veel gebroken nachten en mijn onregelmatige baan aan toe… En dat brengt me waar ik nu ben. Ik ben depressief.

Ik baal ervan dat ik niet perfect ben, wat perfectie dan ook mag betekenen. Ik geef toe dat ik me het leven wel anders voorgesteld had. Met mooi groen gras, net als aan de overkant. We zitten midden in de befaamde tropenjaren met de kids en daar zijn we voorlopig nog niet uit, maar het gevecht met mezelf voer ik al jaren. En ik denk niet dat het mijn schuld is. Misschien maak ik niet genoeg serotonine en endorfine, a.k.a. gelukshormonen, aan. Misschien moet ik toegeven dat ik dit niet alleen met meditatie, aromatherapie, boswandelingen, supplementen en placenta’s kan oplossen. Ik heb genade en ik geef me over. Een Ayahuasca ceremonie is het laatste alternatieve pad dat ik bewandel om emotionele blokkades op te ruimen. Daarna ga ik aan de medicatie.

Op dit moment weet ik even niet meer of slaap de zoete vijand of de bittere vriend is. Ik kom beide momenteel flink tekort. En toch voelt het alsof ik me in een diepe winterslaap verkeer. Ik sluimer van dagtaak naar dagtaak in een surrealistische wereld dat lijkt op een grote lucide droom. Ik ben als het ware slaapdronken. ‘Depressed’ spreek je volgens Ralph Smart van Infinite Waters fonetisch uit als ‘Deep rest’. It says it all.

En zo heb ik wederom het achterste van mijn tong laten zien. Dat voelt goed ondanks dat ik ervan baal dat dit niet iemand anders haar verhaal is. Oh wacht, ik BEN haar.

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Lifestyle, Moederschap, Welzijn

I need a break…

Namasté godinnen,

Zoals jullie inmiddels al weten zou Vivian geen Vivian zijn als ik niet eerlijk tegen jullie was. Het leven gaat niet altijd over rozen en mijn leven als moeder van twee jonge kinderen al helemaal niet…

Helaas ben ik al bekend met het fenomeen ‘te veel hooi op je vork nemen’. Ik ben niet anders gewend dan het zorgen voor anderen. Wie mij goed kent weet dat ik altijd een extra sprintje zal trekken als een ander dat hard nodig heeft. Dat is een prachtige eigenschap die giftig wordt omdat ik op een of andere manier altijd mezelf vergeet. De gouden formule om een balans te vinden in het zorgen voor anderen én mezelf heb ik nog niet gevonden. Het feit dat dit periodiek terugkomt, geeft aan dat dat voor mij een levensles is. En ik leer het niet! It’s all about completion. Levenslessen komen net zo lang terug totdat je het eindelijk door hebt.

Sometimes you’re so much on fire that you start burning yourself…

Yep, story of my life. Ik ken mezelf na bijna 34 jaar heel erg goed. Ik merk het aan elk vezeltje in mijn lijf en aan mijn gemoedstoestand dat ik alweer in een negatieve spiraal zit. Als ik nu geen gas terug neem, heb ik over niet al te lange tijd weer een depressie en ben ik voor een lange tijd volledig uitgeschakeld. Oorzaak: veel te hard gewerkt buitenshuis (te veel noord-atlantische vluchten met veel tijdsverschil gevlogen), veel te hard gewerkt binnenshuis (huishouden waar geen eind aan komt), driftige en erg drammerige peuter, zeer onrustige baby die al weken ’s nachts spookt en het liefst de hele dag opgetild en gedragen wordt, wisseling van seizoen en genetische aanleg. Hoe ik het ook wend of keer; ik ben mezelf weer eens tegengekomen en realiseer me dat ik gewoon geen superwoman of supermoeder ben. Ik kán het niet allemaal en zeker niet tegelijk!

Mijn HSP is kwaadaardig geworden. Geluiden van gillende kids en op de vloer kletterend speelgoed gaan gevoelsmatig nu echt door merg en been. Wat een puinhoop! Voeg er slaapgebrek aan toe en ik word zelf gillend gek. Ik ben nu zo moe dat ik bijna door mijn reserves heen ben. Vermoeidheid versterkt alle karaktereigenschappen waar ik het minst trots op ben. Het vertroebelt je levensvisie en het verandert je reactievermogen. I need a break before it breaks me.

Het ouderschap valt me soms vies tegen en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het moederschap momenteel erg ondankbaar vind. En ‘de maatschappij’ maar zeggen dat het zo fantastisch is… Opvoeden is mijns inziens gewoon niet (altijd) leuk. Sterker nog, ik vind het lood en loodzwaar! Het grootbrengen van kinderen kent mooie momenten in periodes van puur afzien en complete chaos. De mooie momenten helpen je door de storm heen. Hoeveel van zulke momenten je in een zekere periode van uren, dagen of weken beleeft is sterk afhankelijk van het karakter van je kind/kinderen. En hoelang blijf je fier overeind staan wanneer het keihard stormt? De windstoten komen voor mij nu echt van alle kanten en achter elkaar. Ik ben kletsnat; mijn paraplu heeft grote gaten… Dus even opdrogen in de zon die naar verluidt ergens achter de wolken schijnt.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik simpelweg geen geboren moeder ben. In verstandsverbijstering denk ik wel eens ‘Dus, dit is HET?’. Ik heb echt een hekel aan 24/7 beschikbaar zijn. Als je er vrij weinig tot niets voor terugkrijgt, zuigt het je leeg. Je moet er echt minstens evenveel ontspanning en uitingen van zelfliefde tegenover plaatsen. Als dit alles een betalende baan was, had ik allang ontslag genomen. Dit had ik van een werkgever gewoon niet gepikt. Niets is zo vermoeiend als de hele dag behoeftige schepsels verzorgen en corrigeren en in kindertaal over jezelf in de derde persoon praten. Dat laatste zelfs met hun pappe-die-pappie.

Ik maak een diepe buiging voor thuisblijfmoeders die dit dag in dag uit en jaar in jaar uit doen. Ik zou het niet fulltime kunnen en willen doen. I would be pretty miserable all day. Every day. Ik maak een nog diepere buiging voor mijn eigen ouders… Jullie hadden gelijk. What a hell of a job! Gelukkig bestaat er zoiets als onvoorwaardelijke liefde voor je kinderen. De liefde die ouders voor hun kinderen voelen zorgt ervoor dat ze ongelooflijke hoeveelheden bagger accepteren en de vele ongelukkige kinderepisodes als het ware gedogen. Ik geloof dat dat ook voor mij de grootste reden is dat ik ‘on the job’ blijf. Op een dag gaat de storm liggen en zijn de befaamde tropenjaren voorbij.

Ik baal er wel een beetje van dat ik deze prachtige Pink ribbon maand niet af kan maken. Ik had tenslotte talloze blogposts voorbereid en zou oktober eindigen met een regelrechte showstopper. Dat zal ik maar voor volgend jaar in de ijskast zetten. Sommige concepten kan ik nog steeds publiceren, wanneer de tijd daarvoor rijp is. Ik heb dus nog steeds genoeg inspiratie voor Wij godinnen!

Voor nu heb ik het even hard nodig om me met de allerbelangrijkste zaken des leven bezig te houden; mijn lichaam, mijn gezondheid en mijn gezin. Ik moet extra gezond eten, waar mogelijk extra slapen, weer mediteren als het me allemaal te veel wordt met de kinderen, reconnecten met mijn vriend en weer voldoende tijd vrijmaken voor persoonlijke verzorging. Nog één reisje en ik heb vakantie. Dat heb ik dubbel en dwars verdiend!

Nogmaals hartelijk bedankt voor jullie vertrouwen en steun, lieve godinnen. Alvast bedankt voor jullie begrip én geduld. Ik neem dus geen afscheid, maar zeg tot snel!

Wat is jullie gouden formule om je weer op te laden? Ik kan nu echt alle tips gebruiken. Let’s educate one another and be proud together!