Welzijn

De emotionele klap van het coronavirus

Namasté godin,

Hoe gaat het met je? Zijn jij en je dierbaren gezond? Werk je nog? Werk je vanuit huis? Of werkt dat niet? 

Het coronavirus treft ons allemaal. Mijn gedachten en liefde gaan daarom ook als eerste uit naar een ieder die direct getroffen is. Zij die in deze angstaanjagende tijden familieleden en of vrienden verloren hebben. Ik denk aan jullie 🌹. Zij die de samenleving staande proberen te houden met alles wat ze hebben; Ik bewonder jullie 💐.

Ondanks dat ik gezond ben, mijn kinderen en andere familieleden gezond zijn, we eten, andere levensmiddellen en een dak boven ons hoofd hebben, besef ik dat ook de psychische gevolgen van Corona niet mals zijn. Hoe lang blijven wij zelf gezond? Overleeft mijn werkgever deze crisis wel? Zo niet, hoe ga ik mijn gezin dan onderhouden, onze rekeningen betalen? Hoe lang zijn we nog gekluisterd aan huis en moet ik de schooljuf uithangen terwijl mijn peuter de zoveelste driftbui heeft? Ondertussen houdt het huis zichzelf niet schoon (sterker nog, het wordt zelfs sneller vies!), raakt de provisiekast leeg en willen we ook nog wel gezonde maaltijden nuttigen. Wat een stress. Wat een extra druk. Allemaal zonder tijd voor mezelf om even adem te halen. 

Ik geef heel eerlijk toe dat deze wereldcrisis mij nu langzaam begint te slopen. Sommige dagen zijn oké. Dan balanceer ik tussen hoop en acceptatie en heb ik met de meisjes zowaar de slag te pakken. Maar er zitten draken van dagen tussen waarin ik me volledig overspoeld voel door eenzaamheid, frustratie en zelfs intens verdriet voor wat er allemaal nog komen moet. Bewust ademen lukt dan net, maar door de spanningen overdag ben ik ‘s avonds te moe om te mediteren. En willen dat nou net twee activiteiten zijn die mij meestal heerlijk zen krijgen. Ik wacht nog steeds op het moment dat ik wakker schrik uit deze nachtmerrie!

Een ondankbaar mens ben ik niet, maar het leven draait niet alleen om ALTIJD positief zijn. Het draait ook niet alleen maar om het fysieke. Lichamelijke gezondheid krijgt nu al volop aandacht. Het spirituele aspect zie ik ook nog wel vertegenwoordigd worden. Dat ondersteunt en verhoogt het gevoel van hoop. Maar mentale gezondheid… Dat wordt door velen, zoals het al tij-den gaat, behandeld als een stiefkind. Want ja, we MOETEN NU allen vooral STERK zijn, toch?

Wat is sterk zijn dan precies? Vooral doorgaan en dan wel zonder “klagen”? Kiezen op elkaar en alleen focussen op het feit dat het altijd erger kan? Ja, er worden nu veel mensen ziek. En ja, er gaan momenteel ook veel mensen dood. Dat is werkelijk angstaanjagend en kan niet anders dan íets met je emoties doen. Is het niet minstens zo sterk, of misschien nog wel sterker, om toe te geven dat zelfs in goede gezondheid deze drastische omslag van leefstijl best moeilijk is en veel van een volwassen psyche vergt? Wat zou dan het ergste zijn wat er kon gebeuren… Een extra oproepje van een vriendin of een buurvrouw? Of prachtige een ansichtkaart door de bus om je een hart onder de riem te steken? Om jou te laten weten dat er aan je gedacht wordt. Jouw nabijheid gemist wordt. Zou het niet geweldig zijn als jouw openlijke kwetsbaarheid zou zorgen voor (nog) meer SAAMHORIGHEID? Dit is niet de juiste tijd (dat is het trouwens nooit) om het volledige spectrum van menselijke emoties te schande te maken. Dit zijn tijden waarin een gebrek aan lichamelijk contact voor een bijna ondraaglijke huidhonger kunnen zorgen. Kleine gestes van aandacht ontvouwen zich dan geheel magisch als dekens die ons liefdevol warm houden.

Voor de godinnen die ik nog niet gesproken heb; je mag me om mijn telefoonnummer vragen als je deze nog niet hebt en me bellen wanneer je daar behoefte aan hebt. Je mag over koetjes en kalfjes praten, je mag “klagen” en je zorgen uitspreken. Je mag ook huilen. Tranen reinigen de ziel. Misschien huil ik dan met je mee; ik kan nog wel een paar litertjes missen! Het maakt niet uit hoe onze menselijkheid zich openbaart. Stemgeluid was en is nog steeds een krachtig medicijn. 

Zorg extra goed voor jezelf en je (directe) naasten. Vergeet ook niet jezelf liefdevol te LATEN verzorgen zodat je je door deze tijd heen gedragen voelt!

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Vrouwzijn

Tijd voor bezinning…

The best way to predict the future is to create it ~unknown~

Namasté godin,

Ik voel heel sterk dat het tijd is voor een periode van bezinning. Even niets doen en gewoon waarnemen zonder er een mening over te vormen. Momenteel gebeurt er zo veel in mijn leven dat ik de snelheid van alle veranderingen heel eerlijk gezegd niet meer zo goed kan bijhouden.

Loslaten, vertragen, voorbij laten gaan en van een afstandje bekijken voor zover mijn zicht het toelaat. Dat is wat ik op dit moment heel hard nodig heb. Als ik nu geen pas op de plaats maak, mis ik een van de belangrijkste levenslessen die ik absoluut te leren heb!

Ik neem een sabbatical van extra curriculaire activiteiten voor een onbepaalde tijd. Mijn kompas is stuk, dus die moet opnieuw gekalibreerd worden. Ik moet weer even terug naar mijn kern, mijn basis, voordat ik verder kan.

Grootsheid is alleen mogelijk als je je ook bewust bent van je kleinheid

Maar onthoud; uit het oog is niet uit het hart! Ik kom altijd weer terug en dan een stuk krachtiger dan eerst. Zorg in de tussentijd alsjeblieft net zo goed voor jezelf zoals ik ook doe!

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Lifestyle, Seksualiteit, Spiritualiteit, Vrouwzijn, Welzijn

De toekomst van Wij godinnen

Namasté godin,

Iets waar ik me momenteel behoorlijk bewust van ben, is de onvoorspelbaarheid van het leven. Ik geef toe dat ik het best lastig vind om de controle los te laten en uit handen te geven wanneer het oude en vertrouwde veranderd is in een illusie en dus totaal geen houvast meer biedt.

Loslaten doet pijn. Loslaten is een van de moeilijkste dingen die een mens kan doen, maar door het volledig toelaten van de meest lastige emoties heeft emotionele leegte plaatsgemaakt voor ruimte. Lucht. Ik kan weer ademhalen ondanks dat ik voor het eerst in mijn leven keuzestress ervaar. Het is best eng, ineens zo oneindig veel mogelijkheden. Welke keuzes ik maak, heb ik gelukkig zelf in de hand. De uitkomst ervan blijft een enigma. De uitkomst openbaart zich vanzelf wanneer de tand des tijds toekomst transformeert naar HEDEN. Er rest mij nog een ding; vertrouwen op het proces. Ik vertrouw er volledig op dat het allemaal goed komt.

Life doesn’t happen to you, it happens through you

Zo. Lekker. Héérlijk om met mijn zware, filosofische hersenspinsels te beginnen. Hartelijk dank voor je eindeloze geduld, lieve powervrouw. Bedankt voor je onverzadigbare nieuwsgierigheid, fantastische man!

Waar ik het eigenlijk over wilde hebben is de toekomst van Wij godinnen… Als eerste: mijn blog gaat verder in het Nederlands. Waarom? Niet omdat ik de engelse taal zo moeilijk vind, maar omdat het vertalen van een hele blogpost veel tijd kost én ik gemerkt heb dat ik minder aansluiting vind bij engelstalige volgers. Gevoelsmatig leek het meer op volgen en gevolgd worden in plaats van lezen, gelezen worden en écht verbinden op zielsniveau.

Misschien lees je mijn blogs al vanaf het begin (augustus 2018). Ik heb al heel veel zaken die vrouwen (en in zekere zin ook mannen) aangaan aangekaart, maar ik zou in het verschiet heel veel meer de diepte in willen gaan. Mijn missie in dit leven is vrouwen steunen en toejuichen. Ze spreekwoordelijk dragen zodat zij volledig in hun kracht kunnen staan. Dat begint met een stevig staaltje educatie en als het even kan in samenwerking met andere powervrouwen die verstand van zaken hebben. Laat het me alsjeblieft weten als je een vrouw kent die graag een gastblog wil schrijven. Die “iemand” mag natuurlijk ook jijzelf zijn!

Er zullen dus meer (vieze) praatjes volgen over het vrouwelijk geslachtsdeel, menstruaties met menstruatiecupjes, borsten, etcetera. Mijn taalgebruik zal straight to the point blijven omdat ik helemaal niets met gêne kan. Gêne doorbreekt namelijk geen taboes en laat de mensheid, wat betreft het functioneren van hun wonderlijke lijf, in het ongewisse. Echter, alleen schrijven over genitaliën en seks vind ik zo plat. Dat legt met de tijd de fantasie plat en dooft het gevoel van passie door een overschot aan literaire prikkels. Vergelijk het maar met te vaak kijken naar porno… Om ons met beide beentjes op de grond te houden, zal ik je zo nu en dan laten “zweven” met een “luchtig” item over het paranormale en metafysica. Ik heb je namelijk best veel te vertellen. I’m really going to own my weirdness (ja, dat was Engels!).

Ondanks dat ik echt merk dat ik uit het donkere hol der verdriet gekropen ben, voel ik heel sterk dat de tijd alweer nadert om mezelf af te remmen. De “herstfase” van mijn menstruatiecyclus dwingt me om te reflecteren en stil te staan bij wat IS. Tot ik me weer geroepen voel om een nieuwe blog te schrijven, mag je je tegoed doen aan mijn reeds bestaande, schaamteloze items!

What’s in a word: ben je ongesteld of menstrueer je???

Waarom ík mijn placenta gegeten heb!

Hoe ik mijn yoni gezond houd

Mijn mening over dames van lichte zeden…

Mijn hormoonvrije anticonceptie

Masturbastische magie

Zo bijzonder, de allereerste menstruatie

Eenheid: mannelijke en vrouwelijke energie

Het beestje heeft een naam!

Pink ribbon: borstimplantaten, zou ik het weer gedaan hebben?

🌸

Let’s educate one another and be proud together! Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Spiritualiteit, Welzijn

Opheldering: is mijn blog authentiek of slechts mijn spirituele “masker”?

Namasté godin,

Ik moet heel dringend iets van me afschrijven, aangezien dit een van de dingen is geweest waar ik mij vannacht, zo vlak voor de aankomende volle maan, vreselijk over druk gemaakt heb. Toevallig heb ik zoals vele burgers en hele volksstammen op aarde geen hart van steen. Ik ben een gevoelsmens pur sang. Door omstandigheden bevind ik me al een paar weken in een soort niemandsland met emotionele ups en downs. Dat vond ik eigenlijk wel best, maar voor een rectificatie verbreek ik nu graag de stilte.

Mij is een paar weekjes geleden ten ore gekomen dat er bekenden van mij zijn die zich mateloos ergeren aan de inhoud van mijn blogposts. Ik heb het niet over jullie, lieve vrouwelijke volgers, maar over de stille lezers die helemaal niets hebben met de onderwerpen waarover ik blog. Om een of andere reden doen zij tóch steeds moeite om mijn publicaties te lezen. Ik vraag me daarom ook af waarom zij dit zichzelf aandoen! Waarom verspilt men in hemelsnaam tijd aan iets waarvan men al weet dat ze het tenenkrommend vinden? Klaarblijkelijke onzin? Maak van je hart alsjeblieft geen moordkuil. Spoiler alert: dat is het NIET waard!

We weten als volwassenen allemaal dat tijd best kostbaar is. Vergeven tijd krijgt men niet meer terug. Het laatste wat ik wil is dat men een hekel aan me krijgt of me zelfs gaat haten. Maar ja, over het daadwerkelijk toelaten van bepaalde emoties in anderen ga ik (helaas) niet. Men is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen gevoelsleven. Misschien vindt men het wel heerlijk om zich te ergeren… Heb ik ook al gezegd dat ik nooit en te nimmer iemand gedwongen heb om mijn blogs te lezen? Door scrollen op diens persoonlijke Facebook feed is namelijk ook een optie.

Ook zou ik bij verre van spiritueel en dus fake zijn. Ik geloof heilig in onschuldige tactloosheid van de medemens, maar bij zulk gewaagde uitspraken heeft men naast een gebrek aan achtergrondinformatie misschien ook wel een iets te grote ego die andersdenkenden moedwillig de grond in boort.

Spiritueel zijn kan op heel veel verschillende manieren. Dat spectrum is nogal breed. Míj́n spiritualiteit is anders die van bijvoorbeeld jou. Met beleid én een goed hart is er geen verkeerde manier om datgeen waarin je gelooft te praktiseren. Wat spiritueel zijn voor jou betekent, weet alleen jij zelf. Punt.

Mijn achtergrond is als volgt; ik ben opgegroeid in een gezin waarin het paranormale en al het andere buitenzintuigelijke een redelijk normale plek innam. Het werd aan de keukentafel besproken. It’s safe to say dat mijn interesse in spiritualiteit al vroeg aangewakkerd werd. Vol verwondering keek ik samen met mijn vader naar de afleveringen van ‘Tineke en de paranormale wereld’. Op mijn viertiende volgde ik een cursus astrologie, die ik overigens door een kleine studentenbeurs niet afgemaakte. Op mijn zestiende kreeg ik van een collega van mijn moeder een set tarotkaarten voor mijn verjaardag cadeau. Al gauw deed ik zelf leggingen voor vriendinnen. Deze skill is helaas weggezakt. Dankzij Reiki 1 en 2 kwamen bepaalde energiekanalen in mij open te staan. Ceremonies met plantmedicijnen als Ayahuasca en Psilohuasca gaven me het laatste zetje. Voeg daar mijn essentiële oliën, collectie edelstenen, earthing, holistische massages en meditatie aan toe… En voilà, ik waag het om te zeggen dat ik een spiritueel persoon ben. Gewoon omdat ik weet wat mijn manier van praktiseren voor mij betekent. Ik nodig een ander uit om dat voor zichzelf te definiëren.

En dan hebben we het woord FAKE. Ik ben me ervan bewust dat sommige dingen waarover ik schrijf behoorlijk controversieel zijn en zich in de taboesfeer bevinden. Ook heb ik me al meerdere keren vrij kwetsbaar opgesteld door het achterste van mijn tong te laten zien. Als er iets is waar ik niet meer bang voor ben, dan is het het tonen van mijn pure, rauwe emoties. Ik heb het ook best vaak gehad over eigenschappen van mezelf waar ik niet trots op ben. Het staat allemaal zwart of wit en is gewoon terug te lezen. Ik ben over mijn menselijkheid best transparant.

Nu komt het. Ik zou NOOIT mijn naam én gezicht, dus mijn identiteit, koppelen aan een content waarin ik niet geloof en/of achtersta! Er is geen sprake van een online/offline persona (masker in het Latijns). Wat er zich “achter de schermen” van mijn leven als werkende, menstruerende, vrijende, plassende, poepende, huilende, schaterlachende, ruziënde, als bootwerker scheldende, mediterende moeder van twee jonge kinderen afspeelt, is precies wat ik van harte OOK met jullie deel! Zij die mij heel goed kennen weten dat ik niet anders dan authentiek ben.

I keep things real aangezien the sunny side of life rijkelijk vertegenwoordigd is op sociale media. Het leven bestaat uit zowel yin en yang. Wij godinnen is voor mij een prachtige manier om contact te maken met gelijkgestemden. En met andersdenkenden die zich realiseren dat ik respect heb voor iedereen en dus niemand ergens van probeer te overtuigen. Dit is slechts hoe ik in het leven sta. Bloggen is voor mij een soort van therapie in schriftelijke vorm. Schrijven verheldert en lucht mij ontzettend op. Het is tenslotte mijn persoonlijke blog. En alles mag er gewoon zijn.

🌸

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

Vrouwzijn

De emotionele klap van het coronavirus

Namasté godin,

Hoe gaat het met je? Zijn jij en je dierbaren gezond? Werk je nog? Werk je vanuit huis? Of werkt dat niet?

Het coronavirus treft ons allemaal. Mijn gedachten en liefde gaan daarom ook als eerste uit naar een ieder die direct getroffen is. Zij die in deze angstaanjagende tijden familieleden en of vrienden verloren hebben. Ik denk aan jullie 🌹. Zij die de samenleving staande proberen te houden met alles wat ze hebben; Ik bewonder jullie 💐.

Ondanks dat ik gezond ben, mijn kinderen en andere familieleden gezond zijn, we eten, andere levensmiddellen en een dak boven ons hoofd hebben, besef ik dat ook de psychische gevolgen van Corona niet mals zijn. Hoe lang blijven wij zelf gezond? Overleeft mijn werkgever deze crisis wel? Zo niet, hoe ga ik mijn gezin dan onderhouden, onze rekeningen betalen? Hoe lang zijn we nog gekluisterd aan huis en moet ik de schooljuf uithangen terwijl mijn peuter de zoveelste driftbui heeft? Ondertussen houdt het huis zichzelf niet schoon (sterker nog, het wordt zelfs sneller vies!), raakt de provisiekast leeg en willen we ook nog wel gezonde maaltijden nuttigen. Wat een stress. Wat een extra druk. Allemaal zonder tijd voor mezelf om even adem te halen.

Ik geef heel eerlijk toe dat deze wereldcrisis mij nu langzaam begint te slopen. Sommige dagen zijn oké. Dan balanceer ik tussen hoop en acceptatie en heb ik met de meisjes zowaar de slag te pakken. Maar er zitten draken van dagen tussen waarin ik me volledig overspoeld voel door eenzaamheid, frustratie en zelfs intens verdriet voor wat er allemaal nog komen moet. Bewust ademen lukt dan net, maar door de spanningen overdag ben ik ‘s avonds te moe om te mediteren. En willen dat nou net twee activiteiten zijn die mij meestal heerlijk zen krijgen. Ik wacht nog steeds op het moment dat ik wakker schrik uit deze nachtmerrie!

Een ondankbaar mens ben ik niet, maar het leven draait niet alleen om ALTIJD positief zijn. Het draait ook niet alleen maar om het fysieke. Lichamelijke gezondheid krijgt nu al volop aandacht. Het spirituele aspect zie ik ook nog wel vertegenwoordigd worden. Dat ondersteunt en verhoogt het gevoel van hoop. Maar mentale gezondheid… Dat wordt door velen, zoals het al tij-den gaat, behandeld als een stiefkind. Want ja, we MOETEN NU allen vooral STERK zijn, toch?

Wat is sterk zijn dan precies? Vooral doorgaan en dan wel zonder “klagen”? Kiezen op elkaar en alleen focussen op het feit dat het altijd erger kan? Ja, er worden nu veel mensen ziek. En ja, er gaan momenteel ook veel mensen dood. Dat is werkelijk angstaanjagend en kan niet anders dan íets met je emoties doen. Is het niet minstens zo sterk, of misschien nog wel sterker, om toe te geven dat zelfs in goede gezondheid deze drastische omslag van leefstijl best moeilijk is en veel van een volwassen psyche vergt? Wat zou dan het ergste zijn wat er kon gebeuren… Een extra oproepje van een vriendin of een buurvrouw? Of prachtige een ansichtkaart door de bus om je een hart onder de riem te steken? Om jou te laten weten dat er aan je gedacht wordt. Jouw nabijheid gemist wordt. Zou het niet geweldig zijn als jouw openlijke kwetsbaarheid zou zorgen voor (nog) meer SAAMHORIGHEID? Dit is niet de juiste tijd (dat is het trouwens nooit) om het volledige spectrum van menselijke emoties te schande te maken. Dit zijn tijden waarin een gebrek aan lichamelijk contact voor een bijna ondraaglijke huidhonger kunnen zorgen. Kleine gestes van aandacht ontvouwen zich dan geheel magisch als dekens die ons liefdevol warm houden.

Voor de godinnen die ik nog niet gesproken heb; je mag me om mijn telefoonnummer vragen als je deze nog niet hebt en me bellen wanneer je daar behoefte aan hebt. Je mag over koetjes en kalfjes praten, je mag “klagen” en je zorgen uitspreken. Je mag ook huilen. Tranen reinigen de ziel. Misschien huil ik dan met je mee; ik kan nog wel een paar litertjes missen! Het maakt niet uit hoe onze menselijkheid zich openbaart. Stemgeluid was en is nog steeds een krachtig medicijn.

Zorg extra goed voor jezelf en je (directe) naasten. Vergeet ook niet jezelf liefdevol te LATEN verzorgen zodat je je door deze tijd heen gedragen voelt!

Plant that seed, make it grow and let it blossom…