Welzijn

De emotionele klap van het coronavirus

Namasté godin,

Hoe gaat het met je? Zijn jij en je dierbaren gezond? Werk je nog? Werk je vanuit huis? Of werkt dat niet? 

Het coronavirus treft ons allemaal. Mijn gedachten en liefde gaan daarom ook als eerste uit naar een ieder die direct getroffen is. Zij die in deze angstaanjagende tijden familieleden en of vrienden verloren hebben. Ik denk aan jullie 🌹. Zij die de samenleving staande proberen te houden met alles wat ze hebben; Ik bewonder jullie 💐.

Ondanks dat ik gezond ben, mijn kinderen en andere familieleden gezond zijn, we eten, andere levensmiddellen en een dak boven ons hoofd hebben, besef ik dat ook de psychische gevolgen van Corona niet mals zijn. Hoe lang blijven wij zelf gezond? Overleeft mijn werkgever deze crisis wel? Zo niet, hoe ga ik mijn gezin dan onderhouden, onze rekeningen betalen? Hoe lang zijn we nog gekluisterd aan huis en moet ik de schooljuf uithangen terwijl mijn peuter de zoveelste driftbui heeft? Ondertussen houdt het huis zichzelf niet schoon (sterker nog, het wordt zelfs sneller vies!), raakt de provisiekast leeg en willen we ook nog wel gezonde maaltijden nuttigen. Wat een stress. Wat een extra druk. Allemaal zonder tijd voor mezelf om even adem te halen. 

Ik geef heel eerlijk toe dat deze wereldcrisis mij nu langzaam begint te slopen. Sommige dagen zijn oké. Dan balanceer ik tussen hoop en acceptatie en heb ik met de meisjes zowaar de slag te pakken. Maar er zitten draken van dagen tussen waarin ik me volledig overspoeld voel door eenzaamheid, frustratie en zelfs intens verdriet voor wat er allemaal nog komen moet. Bewust ademen lukt dan net, maar door de spanningen overdag ben ik ‘s avonds te moe om te mediteren. En willen dat nou net twee activiteiten zijn die mij meestal heerlijk zen krijgen. Ik wacht nog steeds op het moment dat ik wakker schrik uit deze nachtmerrie!

Een ondankbaar mens ben ik niet, maar het leven draait niet alleen om ALTIJD positief zijn. Het draait ook niet alleen maar om het fysieke. Lichamelijke gezondheid krijgt nu al volop aandacht. Het spirituele aspect zie ik ook nog wel vertegenwoordigd worden. Dat ondersteunt en verhoogt het gevoel van hoop. Maar mentale gezondheid… Dat wordt door velen, zoals het al tij-den gaat, behandeld als een stiefkind. Want ja, we MOETEN NU allen vooral STERK zijn, toch?

Wat is sterk zijn dan precies? Vooral doorgaan en dan wel zonder “klagen”? Kiezen op elkaar en alleen focussen op het feit dat het altijd erger kan? Ja, er worden nu veel mensen ziek. En ja, er gaan momenteel ook veel mensen dood. Dat is werkelijk angstaanjagend en kan niet anders dan íets met je emoties doen. Is het niet minstens zo sterk, of misschien nog wel sterker, om toe te geven dat zelfs in goede gezondheid deze drastische omslag van leefstijl best moeilijk is en veel van een volwassen psyche vergt? Wat zou dan het ergste zijn wat er kon gebeuren… Een extra oproepje van een vriendin of een buurvrouw? Of prachtige een ansichtkaart door de bus om je een hart onder de riem te steken? Om jou te laten weten dat er aan je gedacht wordt. Jouw nabijheid gemist wordt. Zou het niet geweldig zijn als jouw openlijke kwetsbaarheid zou zorgen voor (nog) meer SAAMHORIGHEID? Dit is niet de juiste tijd (dat is het trouwens nooit) om het volledige spectrum van menselijke emoties te schande te maken. Dit zijn tijden waarin een gebrek aan lichamelijk contact voor een bijna ondraaglijke huidhonger kunnen zorgen. Kleine gestes van aandacht ontvouwen zich dan geheel magisch als dekens die ons liefdevol warm houden.

Voor de godinnen die ik nog niet gesproken heb; je mag me om mijn telefoonnummer vragen als je deze nog niet hebt en me bellen wanneer je daar behoefte aan hebt. Je mag over koetjes en kalfjes praten, je mag “klagen” en je zorgen uitspreken. Je mag ook huilen. Tranen reinigen de ziel. Misschien huil ik dan met je mee; ik kan nog wel een paar litertjes missen! Het maakt niet uit hoe onze menselijkheid zich openbaart. Stemgeluid was en is nog steeds een krachtig medicijn. 

Zorg extra goed voor jezelf en je (directe) naasten. Vergeet ook niet jezelf liefdevol te LATEN verzorgen zodat je je door deze tijd heen gedragen voelt!

Plant that seed, make it grow and let it blossom…

3 gedachten over “De emotionele klap van het coronavirus”

  1. Vivian probeer altijd het positieve ervan in te zien.
    Moeder aarde heeft het laatste woord en dat zie je nu over heel de wereld.
    Er komt een moment dat we terug kunnen genieten maar op een andere manier dan dat we gekend hebben.
    Wens je veel kracht en energie toe.

    Hou je gezond en de moed erin.

    Aum Shanthi

    Liked by 1 persoon

  2. Namasté Shivatje,

    Wat leuk om van je te horen! Een teken dat het goed met je gaat ❤️.

    Ik begrijp heel goed dat Moeder aarde doet wat ze moet doen. Daar heeft de mensheid helemaal niets tegen in te brengen (het probleem van de mens is ook acceptatie dat men niet boven het leven staat!). Op een dag is het voorbij en kunnen we een balans opmaken. Zij die deze pandemie overleefd hebben zullen anders in het leven staan. Hopelijk op een (veel of nog) positievere manier. Om daar te komen mogen ook negatieve aspecten omarmd worden als zijnde yin en yang. Alleen in het donder kun je de sterren zien schijnen…

    🙏🏾😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s