Lifestyle, Moederschap, Welzijn

I need a break…

Namasté godinnen,

Zoals jullie inmiddels al weten zou Vivian geen Vivian zijn als ik niet eerlijk tegen jullie was. Het leven gaat niet altijd over rozen en mijn leven als moeder van twee jonge kinderen al helemaal niet…

Helaas ben ik al bekend met het fenomeen ‘te veel hooi op je vork nemen’. Ik ben niet anders gewend dan het zorgen voor anderen. Wie mij goed kent weet dat ik altijd een extra sprintje zal trekken als een ander dat hard nodig heeft. Dat is een prachtige eigenschap die giftig wordt omdat ik op een of andere manier altijd mezelf vergeet. De gouden formule om een balans te vinden in het zorgen voor anderen én mezelf heb ik nog niet gevonden. Het feit dat dit periodiek terugkomt, geeft aan dat dat voor mij een levensles is. En ik leer het niet! It’s all about completion. Levenslessen komen net zo lang terug totdat je het eindelijk door hebt.

Sometimes you’re so much on fire that you start burning yourself…

Yep, story of my life. Ik ken mezelf na bijna 34 jaar heel erg goed. Ik merk het aan elk vezeltje in mijn lijf en aan mijn gemoedstoestand dat ik alweer in een negatieve spiraal zit. Als ik nu geen gas terug neem, heb ik over niet al te lange tijd weer een depressie en ben ik voor een lange tijd volledig uitgeschakeld. Oorzaak: veel te hard gewerkt buitenshuis (te veel noord-atlantische vluchten met veel tijdsverschil gevlogen), veel te hard gewerkt binnenshuis (huishouden waar geen eind aan komt), driftige en erg drammerige peuter, zeer onrustige baby die al weken ’s nachts spookt en het liefst de hele dag opgetild en gedragen wordt, wisseling van seizoen en genetische aanleg. Hoe ik het ook wend of keer; ik ben mezelf weer eens tegengekomen en realiseer me dat ik gewoon geen superwoman of supermoeder ben. Ik kán het niet allemaal en zeker niet tegelijk!

Mijn HSP is kwaadaardig geworden. Geluiden van gillende kids en op de vloer kletterend speelgoed gaan gevoelsmatig nu echt door merg en been. Wat een puinhoop! Voeg er slaapgebrek aan toe en ik word zelf gillend gek. Ik ben nu zo moe dat ik bijna door mijn reserves heen ben. Vermoeidheid versterkt alle karaktereigenschappen waar ik het minst trots op ben. Het vertroebelt je levensvisie en het verandert je reactievermogen. I need a break before it breaks me.

Het ouderschap valt me soms vies tegen en ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het moederschap momenteel erg ondankbaar vind. En ‘de maatschappij’ maar zeggen dat het zo fantastisch is… Opvoeden is mijns inziens gewoon niet (altijd) leuk. Sterker nog, ik vind het lood en loodzwaar! Het grootbrengen van kinderen kent mooie momenten in periodes van puur afzien en complete chaos. De mooie momenten helpen je door de storm heen. Hoeveel van zulke momenten je in een zekere periode van uren, dagen of weken beleeft is sterk afhankelijk van het karakter van je kind/kinderen. En hoelang blijf je fier overeind staan wanneer het keihard stormt? De windstoten komen voor mij nu echt van alle kanten en achter elkaar. Ik ben kletsnat; mijn paraplu heeft grote gaten… Dus even opdrogen in de zon die naar verluidt ergens achter de wolken schijnt.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik simpelweg geen geboren moeder ben. In verstandsverbijstering denk ik wel eens ‘Dus, dit is HET?’. Ik heb echt een hekel aan 24/7 beschikbaar zijn. Als je er vrij weinig tot niets voor terugkrijgt, zuigt het je leeg. Je moet er echt minstens evenveel ontspanning en uitingen van zelfliefde tegenover plaatsen. Als dit alles een betalende baan was, had ik allang ontslag genomen. Dit had ik van een werkgever gewoon niet gepikt. Niets is zo vermoeiend als de hele dag behoeftige schepsels verzorgen en corrigeren en in kindertaal over jezelf in de derde persoon praten. Dat laatste zelfs met hun pappe-die-pappie.

Ik maak een diepe buiging voor thuisblijfmoeders die dit dag in dag uit en jaar in jaar uit doen. Ik zou het niet fulltime kunnen en willen doen. I would be pretty miserable all day. Every day. Ik maak een nog diepere buiging voor mijn eigen ouders… Jullie hadden gelijk. What a hell of a job! Gelukkig bestaat er zoiets als onvoorwaardelijke liefde voor je kinderen. De liefde die ouders voor hun kinderen voelen zorgt ervoor dat ze ongelooflijke hoeveelheden bagger accepteren en de vele ongelukkige kinderepisodes als het ware gedogen. Ik geloof dat dat ook voor mij de grootste reden is dat ik ‘on the job’ blijf. Op een dag gaat de storm liggen en zijn de befaamde tropenjaren voorbij.

Ik baal er wel een beetje van dat ik deze prachtige Pink ribbon maand niet af kan maken. Ik had tenslotte talloze blogposts voorbereid en zou oktober eindigen met een regelrechte showstopper. Dat zal ik maar voor volgend jaar in de ijskast zetten. Sommige concepten kan ik nog steeds publiceren, wanneer de tijd daarvoor rijp is. Ik heb dus nog steeds genoeg inspiratie voor Wij godinnen!

Voor nu heb ik het even hard nodig om me met de allerbelangrijkste zaken des leven bezig te houden; mijn lichaam, mijn gezondheid en mijn gezin. Ik moet extra gezond eten, waar mogelijk extra slapen, weer mediteren als het me allemaal te veel wordt met de kinderen, reconnecten met mijn vriend en weer voldoende tijd vrijmaken voor persoonlijke verzorging. Nog één reisje en ik heb vakantie. Dat heb ik dubbel en dwars verdiend!

Nogmaals hartelijk bedankt voor jullie vertrouwen en steun, lieve godinnen. Alvast bedankt voor jullie begrip én geduld. Ik neem dus geen afscheid, maar zeg tot snel!

Wat is jullie gouden formule om je weer op te laden? Ik kan nu echt alle tips gebruiken. Let’s educate one another and be proud together!

2 gedachten over “I need a break…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s