Vrouw en welzijn

Loslaten…

Namasté godinnen,

Iedereen weet wel hoe het is om iets, een voorwerp dat je heel erg dierbaar is, plots kwijt te raken. Jullie weten wel, het moment van schrik dat je je realiseert dat het er niet meer is en je heel snel handelingen en plekken gaat nalopen waar je zeker wist dat je het nog had. Daar ligt het niet. Oh jee, ligt het dan daar? Nee, ook niet. En dan komt het gevoel van regelrechte paniek. Dat is nou net wat mij zojuist is overkomen.

Ik schrijf deze blogpost in de trein, in mijn uniform; ik kom net terug uit San Francisco (de vierde van de zeven, mogelijk acht, achter elkaar!). Mijn linkerhand is voor het eerst in bijna vier jaar weer kaal doordat ik mijn geliefde zilveren parelring verloren ben. Een cadeau aan mezelf voor mijn dertigste verjaardag…

Om heel eerlijk te zijn heb ik dit al een paar weekjes zien aankomen. Noem het voorgevoel, intuïtie. Ergens diep van binnen wist ik al een tijdje dat ik afscheid van het juweeltje zou gaan nemen doordat ik stiekem al nadacht over iets nieuws. Een ander model van zilver, maar dan eens met een mooie steen. Tijdens deze reis heb ik mezelf er een paar keer op betrapt dat ik de ring aan mijn hand aan het bewonderen was. Alsof ik de schoonheid ervan als herinnering goed probeerde op te slaan in mijn geheugen en in mijn hart.

Ik zie mezelf hem vóór mijn slaapje aan boord nog af doen. Ring af, oorbellen uit, armband en horloge af… Samen in een sieradenzakje mijn make-uptasje in. Lang verhaal kort; ik denk dat ik aan boord zó diep geslapen heb en nog zo duf was dat ik hem tijdens het omhangen van alle ornamenten vergeten ben om te doen en ingerold heb in het beddengoed dat aan boord blijft. Een hele grote oeps! Een medewerker van de stomerij zal heel blij zijn en er misschien wel iemand anders heel erg blij mee maken. Tenminste als de ring gespot wordt. In dat geval ben ik hem van harte verloren!

Na de paniek (en eerlijk gezegd drie keer graven in mijn tasje) volgde er een gevoel van acceptatie. Berusting. Misschien heeft de parelring wel zijn ‘taak’ voltooid en past het niet meer bij de persoon die ik nu ben. Ik had het al zien aankomen en mezelf dus al op het afscheid voorbereid. Soms laat je voorwerpen los om plaats te maken voor iets nieuws. Of misschien ontstaat er ruimte voor niets meer dan LEEGTE.

Loslaten is een proces. Soms duurt het lang, soms kort. Ik ben blij dat ik me er snel overheen heb kunnen zetten. Blijven vasthouden kan ook voelen als een blok aan het been. Attachment to things makes you very vulnerable. Want wat als het er ineens niet meer is???

Onlangs zelf iets (kostbaars) verloren? Wat deed het met je? Ik hoop dat je de leegte al een plekje hebt kunnen geven… Plant that seed, make it grow and let it blossom!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s