Vrouw en welzijn, Zelfrespect

Mijn kijk op BMI (body mass index)

Namasté godinnen,

Ik moet eerlijk bekennen dat er een tijd geweest is, toen ik begin 20 was, dat ik niet zo goed voor mezelf zorgde. Ik had net mijn droombaan als stewardess en vloog veel op zon- en strandbestemmingen. Dat betekende veel bikinitijd; een ware nachtmerrie als je door flinke eczeemaanvallen nogal body concious bent. Voeg daar een gevuld rugzakje met negatieve levenservaringen aan toe en voilà… I was a mess. Daardoor zat ik bij tijd en wijle zo slecht in mijn vel dat eten een manier werd om ‘dingen’ onder controle te houden. Periodes van zeer streng lijnen, relatief normaal eten en (vr)eetbuien wisselden elkaar af. Daardoor jojode ik met mijn gewicht. Ook rookte ik een pakje per dag!

Even een paar jaar vooruit gespoeld… Met hypnotherapie kon ik een en ander ‘opruimen’ en een plekje geven. En om meer kennis van voeding en het menselijk lichaam te krijgen, deed ik een opleiding tot gewichtsconsulent en focuste ik me daarna meer op de holistische kant van voeding. Ik begon automatisch gezonder te eten en ben zelfs een tijdje vegetariër geweest. Dat werkte alleen niet voor mij; ik was niet vooruit te branden. Mijn lichaam doet het gewoon beter op vlees. Het balans voor mij zit nu in veel groente en fruit, af en toe biologisch vlees, eieren, vis en weinig tot geen zuivel. Ook geniet ik heel erg van af en toe lekker ‘zondigen’. Voeding is nu mijn beste vriend!

Wat mij op een gegeven moment tegen het borst stuitte, was de eindeloze focus op cijfers. Kilo’s en centimeters. De laatste grote ‘confrontatie’ was toen ik zwanger was van mijn tweede dochter en voor het eerst weer naar de verloskundige ging. Er werd gevraagd naar mijn lengte en gewicht vóór de zwangerschap. Ik ben 1,69 m en woog 77 kg. Na een paar seconden getik op de computer rolde er een getal uit. Mijn BMI was 27. De verloskundige vertelde me zonder blikken of blozen: ‘Je hebt licht overgewicht… Het is wenselijk dat je niet meer dan een kilo of 10 aankomt’. Van verbazing hoorde ik even krekelgeluiden in mijn hoofd. She said what? Zeggen ze dit écht tegen zwangere vrouwen??? Een vrouw is in deze staat is best kwetsbaar. Ik voelde me, buiten wat vermoeidheid en misselijkheid, redelijk goed en vond oprecht dat ik er goed uitzag. De cijfers resoneerden niet met mijn gevoel. Ik wilde lachen. Echt héél hard. Mijn referentiekader was dat ik tijdens mijn eerste zwangerschap 21 kilo aankwam. Max 10 kilo was in mijn geval gewoon niet realistisch en daarom liet ik dat medische ideaal meteen los. Ik kwam uiteindelijk 18 kilo aan…

De voorloper van de BMI (body mass index), de queteletindex, stamt uit de eerste kwart van de 19de eeuw en is ontwikkeld door de Belgische heer A. Quetelet. De formule is QI = m / h2, massa in kilogram / hoogte (lengte) in meter in het kwadraat. Echter, deze formule houdt geen rekening met vet-/spierverhouding, botmassa, lichaamsvocht zoals bloed, zwangerschap, geslacht en raciale verschillen. Daarom vraag ik mij ernstig af of deze formule (nog) wel klopt. Ik ben er namelijk heilig van overtuigd dat iemand, die op papier te zwaar is, gewoon kerngezond kan zijn. Het kán gewoon niet op slechts een gegeven gebaseerd zijn. Er is niet altijd meteen reden tot paniek. Het getal op de weegschaal geeft slechts aan met hoeveel kracht de aarde aan ons lichaam trekt. Klinkt eigenlijk heel logisch, toch?

Buikomtrek, iets wat tegenwoordig hand in hand gaat met BMI, is ook niet accuraat. Een te grote omtrek zou vetopslag rondom de buikorganen betekenen. Dat is gevaarlijk voor de gezondheid. Wel, we kunnen niet met het blote oog in iemand haar lichaam kijken, hè? Het zou zomaar kunnen dat een te dik persoon van binnen helemaal ‘schoon’ is, maar iemand met geen grammetje vet aan de buitenkant intern helemaal ‘verspekt’ is. Een tikkend tijdbommetje dus. Alleen bloedtesten, bodyscans, echo’s en analyses van lichaamssamenstelling kunnen een juist beeld geven van hoe het met je gezondheid gesteld is. De weegschaal en BMI bevorderen het gevoel van eigenwaarde en zelfrespect niet. Ze hebben helaas al genoeg mensenlevens, en die van vrouwen in het bijzonder, kapot gemaakt.

De reden waarom ik niet als gewichtsconsulent werk, is omdat ik het tellen van calorieën geen leuke klus en een slecht idee vind. Het kan voor de afslanker een obsessie worden. Daar kun je een eetstoornis aan overhouden als je niet merkt dat je doorslaat. Bovendien leert het tellen je niet persé een gezond voedingspatroon aan. Je kunt ook slechte keuzes binnen een maximale kcal inname maken. Men moet begrijpen waarom gezond eten belangrijk is en zich realiseren dat het ook lekker kan smaken. Eten is niet je vijand, maar wel je instelling.

Geniet tijdens al je maaltijden van een regenboog aan kleuren in pure, verse voedingsmiddelen. Verschillende kleuren vertegenwoordigen verschillende vitamines en mineralen. Goed voor het lijf maar ook een genot om naar te kijken (kleurentherapie). Je moet kunnen zien wát er op je bord ligt. Geniet er intens van als je iets zoets of hartigs eet, dan zul je zien dat maat houden ineens geen probleem meer is. Wees in het moment en verbonden met jezelf. Voel zelfs hoe je tijdens het eten op je stoel zit. Kou al proevend zodat het allemaal wat trager gaat. Zit je vol? Dan heb je echt genoeg gehad.

Wat zeggen de uitslagen van alle tests en metingen? Voel je je gezond? Voel je je fit? Ben je eigenlijk wel tevreden met je spiegelbeeld? Mooi! Blijf zoals je bent en laat je geen complex aanpraten. Gezonde godinnen kunnen ook ronde vormen hebben.

Dus, neem nog eens blokje chocola; dat is goed voor de curve! Je kunt het prima hebben…

Plant that seed, make it grow and let it blossom!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s