Liefde, Meditatie, Muziek, Natuur, relaties, Respect, Zelfrespect

Kerst 2018

Namasté godinnen,

Ik wens jullie allen, waar ook ter wereld, een prachtige kerst toe. Moge deze dagen gevuld zijn met (zelf)liefde en momenten van bezinning. Opdat het nieuwe jaar weer mooie inzichten geeft en nieuwe levenservaringen brengt!

Heel veel liefs,

Vivian

relaties, Respect, Vrouw en welzijn, Zelfrespect

Woede

Namasté godin,

De titel van deze blogpost zegt al genoeg.

Er wordt in de spirituele circuit best vaak gezegd dat alle emoties er mogen zijn en dus gevoeld mogen worden. En dat er eigenlijk geen goede of slechte emoties bestaan. Het zit ‘m in wat je er wel of niet mee doet… Maar man man man, boosheid is me er één! En dan heb je een stapje verder (of te ver) ook nog woede. Beide zijn misschien wel een van de meest lastige gevoelens die er zijn.

Gisteren werd de zen-modus waarin ik al een paar weken verkeerde nogal abrupt verstoord. De trigger zat ‘m in iets wat mij in een telefoongesprek met een dierbare ten ore kwam. Ik haat onrechtvaardigheid en arrogantie. Ondanks dat ik niet de gedupeerde was, voelde ik me wel een soort van persoonlijk aangevallen. Er gebeurde zonder dat ik het in de hand had van alles met me. Ogen open gesperd, tanden op elkaar, kaken strak, oppervlakkig ademhalen en een voelbare hartslag in de keel. Deze lichamelijke reacties waren bekende ‘vrienden’ van me. Ik herkende de lijflijke sensaties. Mijn vecht/vlucht-modus was geactiveerd en slechts een ding kon me op dat moment nog redden; ik had een time-out nodig. En. Wel. Nu. Meteen. Ik vertelde de persoon aan de andere kant van de lijn dat ik voelde dat ik boos werd en dat ik daarom later terug zou bellen. Eenmaal opgehangen was daar mijn liefdevolle partner. Hij luisterde naar me en liet me in mijn waarde. Ik kon geweldloos oreren.

Voordat ik het telefoongesprek een vervolg kon geven, ben ik eerst ‘rustig’ in de slaapkamer op bed gaan zitten. De woede, die in mij als lava opborrelde, leek uit meerdere facetten te bestaan. Het ging meerdere keren in een onwillekeurige volgorde van verbaasdheid naar verontwaardiging, teleurstelling, plaatsvervangende schaamte en verdriet. Het kwam van heel diep in mij. Zó confronterend dat ik er op een gegeven moment zelfs misselijk van werd. Je kunt dan twee dingen doen; het met een allesverslindende tirade uiten of het simpelweg alleen voelen. Ik koos niet voor het eerste, wat lelijk genoeg een vrij vertrouwde route voor mij is/was. Ik koos vrij bewust voor het laatste; niet impulsief in actie komen, maar even ‘zitten’ met het vervelende gevoel. En dat is in the moment een ware marteling. Bah. GET-VER-DEM-ME.

Het moge duidelijk zijn dat ik keihard heb gebaald. Ik heb het toegelaten en omarmd. Adem in, adem uit. Langzaam loste het zware gevoel zich op en kreeg ik steeds meer lucht. En voordat ik het wist, was het voorbij.

Wanneer heb jij voor het laatst woede gevoeld? Hoe uitte het zich? Let’s educate one another and be proud together!